Η είσοδος του νέου έτους γίνεται µε βαριά γεωπολιτική παρακαταθήκη, που θα καθορίσει και όλα τα υπόλοιπα πεδία, από την οικονοµία µέχρι την πολιτική, ακόµα και στα εµµέσως επηρεαζόµενα κράτη. Μία σύντοµη σκιαγράφηση όσων εκτιµούµε ότι θα εξελιχθούν το 2026: Μία από τις δοµικές αλλαγές, οι οποίες θα συντελεστούν ή θα δροµολογηθούν, είναι η δηµιουργία νέων κρατικών ή ηµικρατικών οντοτήτων. Για να ξεκινήσουµε από την πλέον πρόσφατη, η αναγνώριση της Σοµαλιλάνδης από το Ισραήλ αποτελεί µείζον γεγονός που µεταβάλλει τον χάρτη σε ένα από τα πλέον στρατηγικά σηµεία του πλανήτη, στον Κόλπο του Αντεν, στην είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας. Βασικός στόχος, µεταξύ άλλων, είναι ο έλεγχος του θαλάσσιου περάσµατος το οποίο διαταράσσεται από τη δραστηριότητα των Χούτι, δηµιουργώντας επιπλοκές στη διεθνή εφοδιαστική αλυσίδα και στην εν γένει ασφάλεια της περιοχής. Το Ισραήλ δηµιουργεί βάση στο νεότευκτο κράτος, ενώ παρόντες είναι τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα και οι ΗΠΑ, καθώς αµερικανικό είναι το αρχικό σχέδιο, ανεξαρτήτως αν οι Ισραηλινοί κινήθηκαν πιο γρήγορα στην αναγνώριση.

Εν τω µεταξύ τα ΗΑΕ έχουν καταλάβει εδώ και χρόνια τη νήσο Σοκότρα του οµώνυµου συµπλέγµατος νησιών στον Ινδικό, ανοιχτά του Κόλπου του Αντεν, και επιπλέον στηρίζουν τους (αντιπάλους των Χούτι) αυτονοµιστές στη Νότια Υεµένη. Αυτή η ελεγχόµενη από τους αυτονοµιστές και συµµάχους των Εµιρατινών περιοχή βρίσκεται διαγώνια απέναντι από τη Σοµαλιλάνδη. Και επίσης διαγώνια στην αντίθετη πλευρά από τη Σοκότρα και θα αποτελέσει την επόµενη κρατογένεση στην περιοχή. Ετσι, µέσω αυτού του τριγώνου θα ελεγχθεί πλήρως ο Κόλπος του Αντεν από φιλοδυτικές δυνάµεις µε βραχίονες το Ισραήλ και τα Εµιράτα και βέβαια παρόντες τους Αµερικανούς. Η ηγεσία της Σοµαλιλάνδης έσπευσε να δηλώσει ότι θα αποτελεί πρόµαχο των δυτικών συµφερόντων στην περιοχή...

Εξελίξεις προµηνύονται και στη Συρία, όπου ένα οµοσπονδιακό σχήµα θα µπορούσε να κρατήσει τύποις ενιαία τη χώρα, αλλιώς ανοίγει ο δρόµος προς την ανεξαρτησία Κούρδων, ∆ρούζων, αλαουιτών και χριστιανών

Σε ένα άλλο µέτωπο, έχουµε επανειληµµένως διατυπώσει την άποψη ότι η Συρία δεν µπορεί να διατηρηθεί πλέον ως ενιαίο κράτος. Οι διωκόµενες από το τζιχαντιστικό καθεστώς της ∆αµασκού -που δυστυχώς έχει νοµιµοποιηθεί από τη ∆ύσηεθνικές και θρησκευτικές οµάδες δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθούν την υπαγωγή τους σε αυτό και ήδη κινούνται µε στόχο την αυτονοµία ή την ανεξαρτησία. Αν υπάρξει αλλαγή ηγεσίας στη ∆αµασκό (υπάρχει πρόσωπο φιλοδυτικό και κοινής αποδοχής, που αποτελεί εφεδρεία αν ο Τζολάνι εκµετρήσει τον πολιτικό ή και φυσικό βίο του), ένα αποκεντρωµένο οµοσπονδιακό σχήµα θα µπορούσε να κρατήσει τύποις ενιαία τη Συρία, σε διαφορετική περίπτωση ο δρόµος προς την ανεξαρτησία Κούρδων, ∆ρούζων, αλαουιτών και χριστιανών είναι η πιθανότερη εξέλιξη. Οπερ σηµαίνει ότι τα επόµενα χρόνια, ίσως αρχής γενοµένης από το νέο έτος, να δούµε τέσσερα νέα κράτη στη θέση της σηµερινής Συρίας.

Σε ό,τι αφορά το µέτωπο της Γάζας, µετά τη συνάντηση του Αµερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραµπ µε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαµίν Νετανιάχου, η αίσθηση που διαµορφώνεται είναι ότι ένεκα της απροθυµίας κρατών να συγκροτήσουν διεθνή δύναµη, που θα αναλάβει τον αφοπλισµό της «Χαµάς», τη δουλειά θα αναλάβει και πάλι ο ισραηλινός στρατός. Αρα θα υπάρξει σύντοµα επανέναρξη των επιχειρήσεων στη Γάζα µε στόχο την ολοκληρωτική πλέον καταστροφή της εναποµείνασας δοµής της οργάνωσης. Μένει να διαπιστωθεί τι είδους οντότητα θα διαµορφωθεί όταν πλέον ξεκινήσει η επόµενη φάση εφαρµογής του σχεδίου Τραµπ στη µετά «Χαµάς» εποχή.

Εξελίξεις µε προοπτική ακόµα και των ανατροπών είναι δυνατόν να υπάρξουν στο Ιράν, όπου τις τελευταίες ηµέρες υπάρχουν µαζικές κινητοποιήσεις πολιτών κατά του καθεστώτος, στις οποίες συµµετέχουν πολλές κοινωνικές και επαγγελµατικές οµάδες, από φοιτητές µέχρι εργαζόµενους, γυναίκες και µαγαζάτορες. Υπενθυµίζεται ότι ο Τραµπ στη συνάντηση µε τον Νετανιάχου άφησε ανοιχτό το ενδεχόµενο να επαναληφθούν οι βοµβαρδισµοί κατά του Ιράν εάν δεν εγκαταλείψει πλήρως το βαλλιστικό του (και όχι µόνο το πυρηνικό) πρόγραµµα. Αν σε κάποια φάση σηµειωθεί όντως αλλαγή καθεστώτος, εκεί θα πρόκειται για γεωπολιτικό σεισµό που θα αλλάξει τα πάντα.

Υπάρχουν ακόµα πολλές τεκτονικές αλλαγές, οι οποίες ενδέχεται να σηµειωθούν εντός του έτους -η Ουκρανία είναι ο ελέφαντας στο δωµάτιο- αλλά θα τις παραλείψουµε για λόγους χώρου. Θέλουµε όµως να επισηµάνουµε ότι µία από τις µείζονες µεταβολές που ήδη επηρεάζουν τον περίγυρο είναι η µετεξέλιξη της συνεργασίας Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ σε συµµαχία µε έντονη τη στρατιωτική διάσταση και περιεχόµενο από την ενέργεια µέχρι τις κάθε είδους επενδύσεις. Σχήµα που λειτουργεί ήδη ως άξονας (έτσι περιγράφεται στο Ισραήλ) και κορµός πολλών περιφερειακών και υπερπεριφερειακών σχεδιασµών, µε κορυφαίο τον διάδροµο IMEC.

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή