Ο νέος χρόνος έκανε ποδαρικό µε την εκδήλωση τριών µετώπων, τα οποία ήταν ήδη ενεργά, το καθένα σε διαφορετικό βαθµό, και πλέον βρίσκονται ταυτόχρονα σε έξαρση: Βενεζουέλα ως εισαγωγή εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή, Ιράν και Συρία.

Η Βενεζουέλα είναι η αρχή της υλοποίησης των όσων αναφέρονται στο νέο δόγµα Εθνικής Ασφάλειας της Ουάσινγκτον για τη Λατινική Αµερική. Οπότε αναµένεται συνέχεια, την οποία έχει προσδιορίσει ο Αµερικανός πρόεδρος αφ’ ενός αναφέροντας συγκεκριµένες χώρες ως επόµενους άµεσους στόχους ευθυγράµµισης µε την πολιτική των ΗΠΑ, αφ’ ετέρου περιγράφοντας τον σχεδιασµό για το σύνολο της ηπείρου και του δυτικού ηµισφαιρίου εν συνόλω. Το επικαιροποιηµένο ∆όγµα Monroe αποτελεί το βασικό εργαλείο πλήρους αναδιάταξης των σχέσεων στη ∆υτική Συµµαχία. Οι ΗΠΑ αναδοµούν τη µεταπολεµική διεθνή τάξη που οι ίδιες είχαν δηµιουργήσει, αλλά και ειδικότερα επαναδιατυπώνουν καθολικά τους όρους λειτουργίας του δυτικού στρατοπέδου.

Ο απόλυτος στρατιωτικός, επιχειρησιακός, πολιτικός, οικονοµικός και πλουτοπαραγωγικός έλεγχος του δυτικού ηµισφαιρίου ως ζωτικού χώρου είναι το ένα σκέλος. Το έτερο αφορά τους συσχετισµούς στους πολυµερείς αµυντικούς οργανισµούς, βλέπε ΝΑΤΟ, και στις οικονοµικοεµπορικές σχέσεις. Οι ΗΠΑ ήταν πάντα πρώτες υποτίθεται µεταξύ ίσων, τώρα απλά δεν υπάρχει λόγος προσχηµάτων και σκηνοθεσίας και θα είναι απλά πρώτες. ∆εν υπάρχει καµιά ισότητα στην ισχύ. Προχωρούν σε ανοικτή ηγεµονική επιβολή διότι πιέζει ο χρόνος και η Κίνα. Το πώς θα ανταποκριθεί και αν θα προσαρµοστεί επιτυχώς ο ευρωπαϊκός πυλώνας της συλλογικής δυτικής ασφαλείας, βρίσκοντας σταθµισµένο ρόλο, και αν αυτό θα γίνει µε ενιαίο τρόπο ή κατά µόνας, θα το διαπιστώσουµε σύντοµα. Οι ανυπόληπτοι γεωπολιτικά (µε δική τους ευθύνη) Ευρωπαίοι, αντί να αναγνώσουν τα στρατηγικά αίτια πίσω από την αµερικανική στροφή και να κατανοήσουν τις υποκείµενες αναγκαιότητες, ότι δεν είναι ούτε καπρίτσιο ούτε συγκυριακό, αναλώνονται σε σχόλια για τον Τραµπ.

Στο Ιράν η έκρηξη που εξελίσσεται εδώ και ηµέρες έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και δεν πρόκειται απλά για ακόµη µία διαδήλωση, έστω γενικευµένη. Πυκνώνουν τα στοιχεία που δείχνουν ότι βρισκόµαστε ενώπιον πιθανής ανατροπής ή µετάβασης καθεστώτος. Αν τελικά το Ιράν αλλάξει καθεστώς και οδηγηθεί σε µία λειτουργική και -συν τω χρόνω- οµαλή σχέση µε τη ∆ύση ή ακόµα περισσότερο αν επανέλθει ως Περσία στον ρόλο που είχε στο διεθνές σύστηµα πριν από την ισλαµική επανάσταση ως κοσµικό κράτος, θα συνιστά κοσµογονική µεταβολή που θα µετασχηµατίσει τα πάντα στην περιοχή.

Η έκλειψη µιας υπαρξιακής, διαρκούς απειλής για το Ισραήλ και η αποκατάσταση των σχέσεών τους, η επανασύνδεση µε τις ΗΠΑ, η κανονική είσοδος του ιρανικού πετρελαίου στην αγορά, ο µετριασµός της αξίας της Τουρκίας και η απώλεια επιρροής της θα δηµιουργήσουν έναν νέο χάρτη. Το ερώτηµα, πόσο ακόµα θα αντέξουν οι εξεγερµένοι, είναι δύσκολο να απαντηθεί και θα εξαρτηθεί από την έξωθεν έµπρακτη στήριξη. Είναι πολύ πιθανό τις επόµενες ηµέρες ή το πολύ εβδοµάδες -αν η αντίσταση διατηρηθεί µέχρι τότε- να υπάρξει νέα επέµβαση µε πλήγµατα από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ ή και τους δύο. Σε αυτήν την περίπτωση το καθεστώς θα επιχειρήσει να απαντήσει µε µαζικές πυραυλικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ, µε ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στη Συρία αποτυπώνεται η αστοχία της αµερικανικής, ευρωπαϊκής και συνολικά δυτικής πολιτικής, µε την απόφαση να στηριχθεί το τζιχαντιστικό µόρφωµα του Τζολάνι (φωτ.). Οι ισλαµιστές του καθεστώτος της ∆αµασκού, καθοδηγούµενοι από τους Τούρκους και µαζί µε αυτούς, έχουν εξαπολύσει επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης κατά των Κούρδων κυρίως του Χαλεπίου, που είναι αποκοµµένοι γεωγραφικά από την de facto κουρδική κρατική οντότητα στον Ευφράτη, κατά των αλαουιτών, των χριστιανών και των ∆ρούζων, χωρίς την ίδια επιτυχία µε όλους, αλλά πάντως διαπράττοντας τις γνωστές φρικαλεότητες.

Η επιµονή κύκλων της Ουάσινγκτον στην υποστήριξη του Τζολάνι, στην πραγµατικότητα του µεταµφιεσµένου ISIS και της τζιχαντιστικής Τουρκίας, είναι από τα µεγαλύτερα λάθη της αµερικανικής πολιτικής και οδηγεί σε αυτό που υποτίθεται ότι θέλει να αποφύγει: στην κατάτµηση της Συρίας. Καµία από τις εθνικές ή θρησκευτικές οµάδες δεν πρόκειται να αποδεχθεί τη συνύπαρξη και πολύ περισσότερο την υπαγωγή στους τζιχαντιστές της ∆αµασκού. Παρεµπιπτόντως, µέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές ο Τζολάνι δεν έχει δώσει σηµεία ζωής εδώ και πολλές ηµέρες, µε φήµες να κυκλοφορούν ότι είναι βαριά τραυµατισµένος έπειτα από απόπειρα εναντίον του ή και νεκρός...

Σε κάθε περίπτωση το σηµερινό µοντέλο στη Συρία δεν είναι βιώσιµο. Κανείς δεν µπορεί να φτιάξει λειτουργικό κράτος µε τζιχαντιστές στην εξουσία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή της Κυριακής