Η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται εκτός απροόπτου (το οποίο είναι πιθανό) για την πραγματοποίηση του ανώτατου συμβουλίου κυβερνητικής συνεργασίας με την Τουρκία το οποίο έχει αναβληθεί επανειλημμένως.

Με δεδομένη τη γνωστή λόγω και έργω στάση της Τουρκίας το περίεργο δεν είναι ότι αναβάλλεται διαρκώς, το αξιοσημείωτο είναι η επιμονή να γίνει ενώ όλοι γνωρίζουν πώς θα καταλήξει. Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, η Άγκυρα επέλεξε να στείλει το πλωτό γεωτρύπανο «Yildirim» στον Εύξεινο Πόντο μέσω Κεντρικού Αιγαίου, με διαδρομή επάνω στον 25ο μεσημβρινό για να υπενθυμίσει τις διεκδικήσεις της. Δεν περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό, όπως δεν περιμένει να βγει και κάτι ουσιαστικό από τη συνάντηση. Η Αθήνα έχει συνειδητοποιήσει όψιμα ότι η πολιτική του εξευμενισμού και των «ήρεμων νερών» έχει τελειώσει.

Ακόμα κι αν υποτεθεί ότι όλη αυτή η τακτική του «κάνω ότι δεν καταλαβαίνω και λέω αυτά που έλεγα πάντα» είχε ως στόχο να κερδίσουμε χρόνο για να τρέξουν εξοπλισμοί, συνεργασίες και συμμαχίες, κάτι κατανοητό και λογικό (αν ισχύει, διότι η ψευδαίσθηση ότι αυτή η πολιτική αποτελούσε αυτοσκοπό που μπορούσε να αποδώσει, δεν μπορεί να αποκλειστεί) η κλεψύδρα άδειασε. Ειδικά μετά τις εξελίξεις στη Συρία, όπου η Τουρκία θεωρεί ότι έχει πάρει το «πράσινο φως» γενικότερα σε εκείνη την περιοχή, έχουμε μπει σε επιταχυντή. Το Ισραήλ αυτό εκτιμά και έχει ενημερώσει αρμοδίως την ελληνική πλευρά εξού και η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα εξοπλιστικά (η κυβέρνηση κάνει αξιέπαινη δουλειά και περισσότερα απ’ ό,τι πολλοί θα περίμεναν) και εμπεδώνεται με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα η συνεργασία με τους Ισραηλινούς.

Συρία, Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος αποτελούν τρεις εξίσου στόχους της τουρκικής επιθετικότητας και μένει να διαπιστωθεί η σειρά με την οποία θα επιχειρείται από την Άγκυρα η διαμόρφωση τετελεσμένων ή κρίσεων. Το σενάριο η Τουρκία να αποπειραθεί να εκμεταλλευτεί την τάση του Αμερικανού προέδρου να κλείνει μέτωπα και να προσπαθήσει να κεφαλαιοποιήσει τη στήριξη που έχει, μπαίνοντας σε πειρασμό να δημιουργήσει κάποιο επεισόδιο για να φέρει την Ελλάδα στο τραπέζι δεν είναι εκτός πιθανοτήτων.

Επειδή πλησιάζει η επέτειος των Ιμίων, αν φτάσουμε σε μία τέτοια εξέλιξη, το χειρότερο που μπορεί να κάνει η ελληνική πλευρά είναι να επαναλάβει τη γνωστή διαχείριση με τα τηλεφωνήματα που θα έχει ως αποτέλεσμα όντως να πάμε στο τραπέζι για πράγματα τα οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει. Για να το πούμε απλά, αν η Αθήνα σηκώσει το τηλέφωνο και πάει στο τραπέζι αυτό θα πρέπει να γίνει αφού ο τουρκικός στόλος έχει βρεθεί στον βυθό και έχουν καταστραφεί όσο το δυνατόν περισσότερες στρατιωτικές δυνατότητες και υποδομές τη Τουρκίας.

Η συνεργασία με το Ισραήλ καθιστά πολύ ρεαλιστική μια τέτοια έκβαση. Ειδάλλως τα Ίμια θα μοιάζουν με πταίσμα. Και αυτό δεν το αντέχει ούτε η χώρα ούτε καμιά κυβέρνηση.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή