Καθώς πλησιάζει η ώρα των εξελίξεων στο Ιράν, οι οποίες θα οδηγήσουν στην επόμενη μέρα -τουλάχιστον αυτή είναι η πρόθεση-, αν αθροίσει κάποιος τις ενεργές εστίες, οι οποίες βρίσκονται η καθεμία σε διαφορετική φάση ωρίμανσης, διαπιστώνει ότι ενδεχομένως βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Κατ’ αρχάς αν το καθεστώς στο Ιράν ανατραπεί, όλα τα υπόλοιπα μέτωπα και όλοι οι συσχετισμοί θα τεθούν σε νέα βάση. Θα υπάρξει συνολική αναδιάταξη των πάντων προς όλους. Ένα φιλοδυτικό Ιράν επανατοποθετεί όλους τους άλλους σε νέα γεωμετρία στη σχέση τους με τη Δύση, προς αλλήλους και με τους έτερους παίκτες της περιοχής. Άρα αυτό από μόνο του είναι όντως game changer.

Διαβάστε: ΗΠΑ: Ο Τραμπ εκτιμά ότι το Ιράν θέλει συμφωνία, στη Μέση Ανατολή καταφθάνει το αεροπλανοφόρο "Abraham Lincoln"

Εν τω μεταξύ η γεωπολιτική επένδυση των ΗΠΑ στον σουνιτικό παράγοντα στην περιοχή, με όλες τις παραδοξότητες που αυτή εμπεριέχει και με δεδομένο ότι πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων κάποιες από τις στρατηγικές σταθερές, μοιάζει όλο και περισσότερο με μαύρο κουτί το οποίο θα ανοίξει μετά το δυστύχημα. Όπως και η -σχετιζόμενη- εμφανής πλέον τάση σε μέρος του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου για αποσύνδεση από το Ισραήλ.

Ο άλλος μεγάλος άγνωστος είναι η Ουκρανία, όπου παρά το σημαντικό διπλωματικό κεφάλαιο που καταβάλλεται και την εμφανιζόμενη επιμέρους πρόοδο οριστική και βιώσιμη λύση δεν φαίνεται σύντομα. Επιπλέον (και) το ουκρανικό ζήτημα αποτελεί πεδίο σοβαρών ευρωατλαντικών τριβών, ένα από τα πολλά που οδηγούν σε δοκιμασία και επαναδιατύπωση τον πιο σημαντικό άξονα στον πλανήτη. Αυτόν ο οποίος κράτα το μεταπολεμικό σύστημα σε ισορροπία και επαναφορά ύστερα από κάθε κρίση. Το γεγονός ότι και τα δύο σκέλη της διατλαντικής συμμαχίας, ΗΠΑ και Ευρώπη, βρίσκονται ταυτόχρονα και σε εσωτερική πολιτική περιδίνηση με στοιχεία και ενδογενούς πολιτισμικής σύγκρουσης καθιστά την κατάσταση επικίνδυνη.

Το αμερικανικό σκέλος έχει την ιδιαιτερότητα ότι ενώ λόγω του χάσματος ισχύος υπέρ του υλοποιεί πολιτική ηγεμονικής επιβολής στο ευρωπαϊκό και ταυτόχρονα -ένεκα αναγκαιοτήτων που προκύπτουν από αντικειμενικές συνθήκες- επιχειρεί αναδίπλωση στον άμεσο περίγυρό του στο δυτικό ημισφαίριο, το οποίο θέτει υπό τον απόλυτο έλεγχό του, στο εσωτερικό είναι βαθιά διχασμένο και με χαμηλής έντασης προς το παρόν εμφυλιακές τάσεις. Το γεγονός ότι γίνονται θεωρητικές έστω συζητήσεις για αδιανόητα μέχρι πρότινος πράγματα, αν θα υπάρχει ΝΑΤΟ, αν θα εισβάλουν οι ΗΠΑ σε ευρωπαϊκό έδαφος ή στον Καναδά και διάφορα άλλα βγαλμένα από επιστημονική φαντασία, που όμως γίνεται πραγματικότητα, επιβεβαιώνει κάτι θεμελιώδες για την ερμηνεία των πραγμάτων. Πρέπει να επαναπρογραμματίσουμε τον εγκέφαλό μας για τον ρόλο κάθε δρώντα. Όλα και όλοι σχετικοποιούνται.

Η περίοδος είναι σε τέτοιο βαθμό ασύμμετρη που για κάποιους θα αποβεί μοιραία, ακόμα και για κάποιους που υποτίθεται ότι ήταν στο απυρόβλητο σεναρίων που συνέβαιναν μόνο σε «άλλους». Περιττεύει να επισημάνουμε πόση προσοχή και επιδεξιότητα πρέπει να επιδείξει η Ελλάδα.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή