Εν μέσω παγκόσμιας γεωπολιτικής αναταραχής, όπου οι εστίες αντί να κλείνουν πολλαπλασιάζονται, το τι θα συμβεί τελικά στο Ιράν είναι κομβικό για όλο το υπόλοιπο σκηνικό. Άλλες οι εξελίξεις αν πραγματοποιηθεί αμερικανική στρατιωτική επέμβαση, άλλη η τροχιά των γεγονότων αν οι ΗΠΑ δεν χτυπήσουν. Επίσης, στη δεύτερη περίπτωση, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν θα χτυπήσει το Ισραήλ μόνο του…

Διαβάστε: Το Ιράν ετοιμάζεται για πιθανό πλήγμα των ΗΠΑ: Καλυμμένες με χώμα οι είσοδοι στον πυρηνικό σταθμό του Ισφαχάν - Τι δείχνουν δορυφορικές εικόνες

Διαφορετικός ο χάρτης στη Μέση Ανατολή αλλά και ο παγκόσμιος, αν υπάρξει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, διαφορετική η τροπή στην περιοχή αν οι μουλάδες παραμείνουν. Καθεμία από αυτές τις πιθανές εκδοχές έχει με τη σειρά της πολλά παρακλάδια περαιτέρω εκβάσεων. Τα λέμε αυτά συνοπτικά για να υπογραμμίσουμε ότι το τοπίο είναι τόσο ασύμμετρο όσο λίγες φορές στην ιστορία. Και όταν υπάρχουν τόσα πολλά -και όλα πιθανά να συμβούν- σενάρια, συνήθως υλοποιείται το χειρότερο.

Ο νόμος του Μέρφι. Όσο οι ΗΠΑ διαπραγματεύονται με το Ιράν, συνεχίζεται η μεταφορά εξοπλισμού στην περιοχή σε κλίμακα που φαίνεται να μην έχει προηγούμενο ακόμα και την εποχή του πολέμου στον Κόλπο. Δεν είναι μόνο ο όγκος του πολεμικού υλικού που μετακινείται, αλλά και το είδος. Αν εστιάσει κανείς μόνο στον εξοπλισμό που μεταφέρεται, το συμπέρασμα που βγάζει είναι ότι προετοιμάζεται τεράστια επιχείρηση. Παράλληλα βέβαια διεξάγονται οι συνομιλίες με το Ιράν, με την αμερικανική πλευρά να δείχνει ότι επιδιώκει συμφωνία ώστε να αποφευχθεί η στρατιωτική εμπλοκή. Οι δύο εικόνες δεν συμβαδίζουν μεταξύ τους. Αν η κολοσσιαίων διαστάσεων μεταφορά εξοπλισμών γίνεται προκειμένου να πιεστούν και να πειστούν οι Ιρανοί ότι εφόσον δεν συμφωνήσουν αυτό που θα ακολουθήσει δεν θα είναι διαχειρίσιμο από τους ίδιους, τότε είναι η ακριβότερη επιχείρηση πειθούς που έχει γίνει. Το κόστος μετακίνησης και διατήρησης όλων αυτών των δυνάμεων θα ανέλθει αθροιστικά σε δισεκατομμύρια δολάρια.

Αν γίνεται για λόγους προληπτικούς ώστε τα πάντα να είναι έτοιμα εφόσον οι συνομιλίες ναυαγήσουν και ακολουθήσει τελικά η στρατιωτική επιλογή, οπότε πρέπει να είναι προστατευμένες οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή και έτοιμο το επιθετικό σκέλος, αυτό δείχνει ότι η Ουάσινγκτον έχει μάλλον προεξοφλήσει το αδιέξοδο παρότι το απεύχεται. Όσο μεγαλύτερος ο όγκος των δυνάμεων που συγκεντρώνονται στην περιοχή, τόσο δυσκολότερη η «άκαπνη» απεμπλοκή. Θα υπάρχει κόστος πολιτικό, γεωπολιτικό και κυρίως στην εικόνα της Αμερικής στην περιοχή, της οποίας ο βασικός κώδικας είναι η ισχύς ενώ οι διαπραγματεύσεις εκλαμβάνονται ως σημείο αδυναμίας και πάντως αξιοποιούνται ως ευκαιρία ανασυγκρότησης για τον επόμενο γύρο. Δεν είναι οι ίδιοι οι κώδικες της Μέσης Ανατολής με αυτούς της Δύσης. Στις 17 του μηνός ξεκινά το Ραμαζάνι και υποτίθεται ότι η περίοδος δεν προσφέρεται για στρατιωτικές επιχειρήσεις, διότι κάτι τέτοιο θα συσπείρωνε το σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου. Και τα φίλια προς τις ΗΠΑ μουσουλμανικά κράτη. Ακόμα και το Ισραήλ αποφεύγει πολεμικές ενέργειες σε αυτό το διάστημα. Από σήμερα και μέχρι την Παρασκευή θα βρίσκεται εκτάκτως στην Ουάσινγκτον για συνομιλίες με τον Αμερικανό πρόεδρο ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Τούτων λεχθέντων, αυτή η εβδομάδα και ειδικά προς τέλος θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή