Ενώ η ομίχλη της κρίσης στο Ιράν, η ασάφεια, η αμφιταλάντευση και η παραπλάνηση γύρω από τις εξελίξεις, σκεπάζουν την ούτως ή άλλως ρευστή Μέση Ανατολή, παρότι όλοι γνωρίζουν πως η στρατιωτική επιχείρηση θα γίνει, η ανακοίνωση μιας ασυνήθιστης πρωτοβουλίας έρχεται να προστεθεί ως δυνητικός game changer. Πρόκειται για τη «Συμμαχία των Εθνών», την οποία εξήγγειλε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Η αρχιτεκτονική που οραματίζεται ο Νετανιάχου, αν μορφοποιηθεί και καταστεί λειτουργική, θα συνιστά κρίσιμη δομική παρέμβαση στο διεθνές σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε μετάβαση και υπό αναδιαμόρφωση. Δώστε προσοχή στο σκεπτικό. «Στο όραμά μου, θα δημιουργήσουμε ένα ολόκληρο σύστημα, κατ’ ουσίαν ένα εξάγωνο συμμαχιών γύρω ή εντός της Μέσης Ανατολής. Αυτό περιλαμβάνει την Ινδία, τις αραβικές χώρες, τις αφρικανικές χώρες, τις μεσογειακές χώρες (την Ελλάδα και την Κύπρο), καθώς και χώρες της Ασίας στις οποίες δεν θα αναφερθώ προς το παρόν. Η πρόθεση είναι να δημιουργηθεί ένας άξονας χωρών που συμμερίζονται το ίδιο ρεαλιστικό όραμα, τις προκλήσεις και τους στόχους απέναντι στους ριζοσπαστικούς άξονες, τόσο τον ριζοσπαστικό σιιτικό άξονα, τον οποίο πλήξαμε πολύ σκληρά, όσο και τον αναδυόμενο σουνιτικό ριζοσπαστικό άξονα. Όλες αυτές οι χώρες έχουν διαφορετική αντίληψη και η συνεργασία μας μπορεί να επιφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα».

Αν Ελλάδα και Κύπρος είναι αναμενόμενο να βρίσκονται στον πυρήνα μιας τέτοιας πρωτοβουλίας, όπως και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και ας μην κατονομάζονται ευθέως (αλλά η αναφορά σε αραβικά κράτη εκεί παραπέμπει), η προαναγγελία για χώρες της Αφρικής και της Ασίας προκαλεί επιπρόσθετο ενδιαφέρον. Η Ινδία, η οποία αναφέρεται ονομαστικά, αποτελεί τον ογκόλιθο μιας τέτοιας συνεργασίας για προφανείς λόγους. Πέραν των δημογραφικών, οικονομικών, στρατιωτικών μεγεθών της και του γεωπολιτικού της εκτοπίσματος, είναι η αφετηρία του μεγάλου διαδρόμου IMEC. Ο Ινδός πρωθυπουργός, Ναρέντρα Μόντι, ο οποίος έχει προγραμματίσει επίσκεψη στο Ισραήλ την Τετάρτη, έσπευσε να αποδεχθεί την ιδέα και να υπερθεματίσει: «Η Ινδία προσδίδει μεγάλη σημασία στη φιλία που τη συνδέει με το Ισραήλ, η οποία βασίζεται στην εμπιστοσύνη, την καινοτομία και μια κοινή δέσμευση υπέρ της ειρήνης και της προόδου».

Η αναφορά σε ασιατικά κράτη έχει ενδιαφέρον. Αυτό που κάποιος μπορεί βάσιμα να υποθέσει είναι ότι η Ιαπωνία και μάλιστα με τη νυν κυβέρνηση της Σανάε Τακαΐτσι, η οποία έχει απολύτως συμβατά χαρακτηριστικά με το πλαίσιο που περιγράφει ο Νετανιάχου, είναι μια σοβαρή υποψηφιότητα. Όπως και αφρικανικές χώρες σαν την Αιθιοπία ή άλλες με τις οποίες το Ισραήλ έχει παραδοσιακά καλές σχέσεις, η Ουγκάντα, η Γκάνα με μεγάλη και κυρίαρχη χριστιανική πλειοψηφία κ.ά. Θα πρόκειται για ένα συμμαχικό σχήμα που θα έχει τα πάντα. Γεωγραφία πλανητικών διαστάσεων, διαφοροποιημένες αλλά συμπληρωματικές οικονομίες, μεγάλο αθροιστικό ΑΕΠ, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, τεχνολογία, αμυντική βιομηχανία, φυσικούς πόρους, έλεγχο διαδρομών και διαδρόμων.

Πολύ σημαντικό, η συμπερίληψη εθνών και θρησκειών, απτό παράδειγμα εφαρμοσμένης συνύπαρξης και συστράτευσης γύρω από έναν στόχο. Λευκοί Ευρωπαίοι, Αφρικανοί, Άραβες, Ασιάτες διαφορετικής προέλευσης, χριστιανοί, ιουδαίοι, ινδουιστές, μουσουλμάνοι, σιντοϊστές, βουδιστές. Είναι περιττό να ειπωθεί το τι σημαίνει για Ελλάδα και Κύπρο η συμμετοχή τους και μάλιστα ως μέλη του πυρήνα μιας τέτοιας συμμαχίας.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή