Το ερώτημα των πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων είναι τι πρόκειται να πράξουν οι Αμερικανοί με τον πόλεμο στο Ιράν. Εάν θα παραμείνουν μέχρι τέλους με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος, όπως έχει σποραδικά υπονοηθεί αλλά χωρίς να υπάρξει δέσμευση, ή αν έπειτα από ένα μπαράζ ακόμα πιο έντονων βομβαρδισμών τις επόμενες δύο με τρεις εβδομάδες ανακοινώσουν πλήρη καταστροφή των στρατιωτικών δυνατοτήτων του εχθρού, κηρύξουν νίκη και αποχωρήσουν, υποχρεώνοντας και τους Ισραηλινούς σε τερματισμό των εχθροπραξιών.

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ υπάρχουν δύο γραμμές. Η μία είναι υπέρ της ολοκλήρωσης του πολέμου με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος, με ό,τι ρίσκο αυτό συνεπάγεται, και η άλλη είναι υπέρ της έγκυρης απεμπλοκής σε χρονική απόσταση ασφαλείας από τις ενδιάμεσες εκλογές.

Οι υπέρμαχοι της συνέχισης του πολέμου μέχρι την επίτευξη μίας ελεγχόμενης κατάστασης στο εσωτερικό προτάσσουν μία στέρεη επιχειρηματολογία από μακροσκοπική και στρατηγική άποψη. Το να αφήσεις έναν πόλεμο ημιτελή και ένα θηρίο πληγωμένο που θα αναζητά εκδίκηση είναι λάθος. Θα ήταν καλύτερα να μην τον είχες ξεκινήσει καθόλου.

Η καταστροφή των στρατιωτικών δυνατοτήτων δεν σημαίνει ότι το καθεστώς θα στερηθεί πλήρως τα μέσα να συνεχίσει την παρενόχληση και την αποσταθεροποίηση της περιοχής. Δεν χρειάζεται μεγάλο ναυτικό για να κλείνεις τα Στενά του Ορμούζ με απειλές και υβριδικές επιχειρήσεις. Επιπλέον, το Ιράν θα παραμείνει μία κατεστραμμένη χώρα χωρίς δυνατότητα ανασυγκρότησης από τη στιγμή που οι μουλάδες θα συνεχίζουν να την εξουσιάζουν.

Ούτε βέβαια υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι οι Φρουροί της Επανάστασης ή ό,τι έχει απομείνει από αυτούς δεν θα έχουν ρουκέτες και πυραύλους για να εκτοξεύουν ώστε να συντηρούν την ένταση και την περιοχή αποσταθεροποιημένη. Θα είναι σε διαρκή επιδίωξη εκδίκησης και το Ιράν μια μαύρη γεωπολιτική τρύπα. Εξάλλου είναι προφανές ότι εξαγριωμένοι όπως είναι οι καθεστωτικοί, συνεπείς στο δόγμα της εξαγωγής τρομοκρατίας και χάους, θα αποπειραθούν να διεξάγουν τρομοκρατικές επιθέσεις ακόμα και σε αμερικανικό έδαφος.

Δεν θα αφήσουν οι ίδιοι εύσχημο και αξιοπρεπές περιθώριο απεμπλοκής στους Αμερικανούς. Οι όροι (!) που φέρονται να θέτουν στις ΗΠΑ όχι για τον τερματισμό του πολέμου αλλά για να επανεκκινήσουν οι διαπραγματεύσεις (!) είναι ενδεικτικοί…

  • Παύση των στρατιωτικών επιθέσεων εναντίον της χώρας.
  • Καταβολή αποζημιώσεων, το ύψος των οποίων θα καθοριστεί και θα συμφωνηθεί σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις.
  • Πλήρης άρση των κυρώσεων από τη συλλογική Δύση. ¤Εγγυήσεις μη επίθεσης στο μέλλον από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
  • Απρόσκοπτος εμπλουτισμός ουρανίου και ανάπτυξη ιρανικής πυρηνικής ενέργειας.

Επίσης είναι δύσκολο να παραβλέψει κάποιος ότι την ώρα που συζητείται το ενδεχόμενο χορογραφημένης απόσυρσης των Αμερικανών από τον πόλεμο υπάρχουν επιδραστικοί γερουσιαστές, όπως ο Λίντσεϊ Γκρέιαμ ή ο Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ, που έχουν άλλη άποψη. Ο τελευταίος δε το πήγε ακόμα πιο μακριά: «Φαίνεται ότι είμαστε σε τροχιά ανάπτυξης χερσαίων δυνάμεων στο ιρανικό έδαφος». Το τέλος του πολέμου φαίνεται πολύ πιο δύσκολο από την αρχική απόφαση να ξεκινήσει.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή