Παρά τις επιμέρους φιοριτούρες και το αμπαλάρισμα που επιχειρείται να γίνει, η συμφωνία των ΗΠΑ με το Ιράν είναι μία κακή συμφωνία, η οποία δεν πρόκειται να διαρκέσει. Είναι ένα ακόμα από τα πολλά καπάκια που κατά καιρούς έχουν μπει στη χύτρα της Μέσης Ανατολής, τα οποία έπειτα από λίγο καιρό εκτοξεύονται και αποκεφαλίζουν όποιον βρίσκεται επάνω από την εστία που βράζει. Πολύ τη χαρακτήρισαν ως άνοιγμα της βαλβίδας για να εκτονωθεί προσώρας ο πολεμικός παροξυσμός, ο οποίος επρόκειτο να περάσει σε άλλο επίπεδο αν ο Αμερικανός πρόεδρος υλοποιούσε την απειλή του, αλλά και πάλι η φωτιά που δημιουργεί τον βρασμό δεν έχει σβήσει και ούτε πρόκειται.

Διαβάστε: Μέση Ανατολή: Γιατί η εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ & Ιράν θεωρείται εύθραυστη και έτοιμη να καταρρεύσει "ανά πάσα στιγμή" - Τα αντιφατικά μηνύματα

Οι όροι που βάζει το ιρανικό καθεστώς είναι όροι νικητή απέναντι σε ηττημένο -στην ουσία πρωτόκολλο παράδοσης- και το γεγονός ότι γίνεται αποδεκτό από τις ΗΠΑ έστω και ως κατ’ αρχήν βάση διαπραγμάτευσης εκθέτει την υπερδύναμη. Είναι τόσο προσβλητικό που υπό κανονικές συνθήκες αυτό θα ήταν λόγος επανέναρξης των βομβαρδισμών με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα. Ήδη το Ιράν πέρασε στην επόμενη φάση των εκβιασμών, έχοντας διαγνώσει την ευκολία με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες μετακινούν τις κόκκινες γραμμές, και ζητά να υποχρεωθεί το Ισραήλ να σταματήσει τις επιχειρήσεις στον Λίβανο, ειδάλλως θα αποχωρήσει από τη συμφωνία.

Είναι κάτι που ο Νετανιάχου δεν μπορεί να αποδεχθεί και για ουσιαστικούς λόγους ασφαλείας του βόρειου Ισραήλ και για πολιτικούς, καθώς μπορεί να του στοιχίσει τις εκλογές, διότι όλος ο πληθυσμός στο βόρειο τμήμα της χώρας ζει τις περισσότερες ώρες της ημέρας στα καταφύγια από τις πυραυλικές επιθέσεις της Χεζμπολάχ. Η συμφωνία δεν είναι βιώσιμη, διότι το Ιράν και άλλοι πίσω από αυτό έχουν αναγνώσει ότι πλέον προτεραιότητα του Αμερικανού προέδρου είναι η απεμπλοκή από το μέτωπο και η στεγανοποίηση χρονικού ορίζοντα ασφαλείας από τις ενδιάμεσες εκλογές ώστε να μην πάει με ανοιχτό πόλεμο σε αυτές. Οπότε η Τεχεράνη θα διευρύνει τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις, ποντάροντας στη συγκριτικά χαμηλότερη κοινωνική, πολιτική, οικονομική και ψυχολογική ανθεκτικότητα των ΗΠΑ.

Εν αντιθέσει με το τυραννικό ιρανικό καθεστώς, το οποίο ακριβώς λόγω της φύσης του έχει το περιθώριο να απορροφήσει πολύ μεγαλύτερο κόστος και να το μεταθέσει στην κοινωνία, η οποία δεν μπορεί να αντιδράσει, αδιαφορώντας για το μέγεθος της καταστροφής, διότι γνώμονας είναι η επιβίωσή του έστω και επί ερειπίων. Ο παρασκηνιακός ρόλος της Κίνας μέσω του Πακιστάν υπήρξε καταλυτικός, διότι ήθελε να διατηρήσει το καθεστώς στο Ιράν έστω και αποδυναμωμένο (ακόμα καλύτερα).

Η περιοχή, παρότι οι Φρουροί της Επανάστασης είναι αποδυναμωμένοι, βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι πριν από την έναρξη του πολέμου, ακριβώς διότι ο πόλεμος έμεινε στη μέση και ο πραγματικός αντικειμενικός σκοπός, η ανατροπή του καθεστώτος, δεν επετεύχθη. Είναι σε θέση να συνεχίσουν να κρατούν όμηρο τον περίγυρο αλλά και να απειλούν με επανάληψη της διατάραξης των ευαίσθητων χορδών του διεθνούς συστήματος, από τις ενεργειακές ροές μέχρι συνολικά τις εφοδιαστικές αλυσίδες. Και αυτό από μόνο του λειτουργεί ως κλεψύδρα για την επόμενη φάση της κρίσης.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή