Ότι η κατάσταση σε όλα τα πολεμικά μέτωπα και κυρίως τα δύο μεγάλα, αυτό της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, βρίσκεται μακράν από αποκλιμάκωση και πολύ περισσότερο από συμφωνία είναι εμφανές. Χθες υπήρξε μία ακόμη εντυπωσιακή παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, με την οποία κάλεσε μία σειρά από χώρες να προσχωρήσουν στις «Συμφωνίες του Αβραάμ» προκειμένου να λήξει ο πόλεμος στο Ιράν και να εξομαλυνθεί συνολικά η κατάσταση στην περιοχή.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι περισσότερες από αυτές τις χώρες ούτε θέλουν ούτε μπορούν. Οι χώρες τις οποίες κάλεσε να υπογράψουν είναι Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κατάρ, Πακιστάν, Τουρκία, Αίγυπτος, Ιορδανία και Μπαχρέιν. Το έθεσε μάλιστα με τελεσιγραφικό τρόπο: «Οι διαπραγματεύσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν προχωρούν καλά! Θα υπάρξει είτε μια μεγάλη συμφωνία για όλους είτε καμία συμφωνία -δηλαδή επιστροφή στο πεδίο της μάχης και στις συγκρούσεις, αλλά μεγαλύτερες και ισχυρότερες από ποτέ- και κανείς δεν το θέλει αυτό!».

Ούτε βέβαια το Ισραήλ ενθουσιάζεται με αυτή την ιδέα, όχι γιατί δεν θα ήθελε όλοι αυτοί πραγματικά να συνάψουν ειρήνη. Αλλά καταλαβαίνει ότι χώρες οι οποίες δεν το έχουν καν αναγνωρίσει και που δηλώνουν ευθέως ότι θέλουν να το εξαφανίσουν ως οντότητα είναι απίθανο να προσχωρήσουν στις «Συμφωνίες του Αβραάμ». Εξάλλου δεν το επιτρέπει η κοινή τους γνώμη, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα καθεστώτα θα το ήθελαν, που δεν το θέλουν.

Είναι μάλλον ενδεικτικό του αδιεξόδου, το οποίο αν παραταθεί μπορεί να οδηγήσει εκ νέου σε βομβαρδισμούς, κάτι το οποίο δεν επιθυμεί ο Ντόναλντ Τραμπ. Για να αποφευχθεί αυτό, οι ΗΠΑ προσανατολίζονται σε μία προσωρινή συμφωνία εμφανιζόμενες διατεθειμένες να μεταθέσουν την οριστική λύση των δύσκολων θεμάτων στο μέλλον. Εξάλλου σε λίγες εβδομάδες αρχίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο και θα είναι άβολο να διεξαχθεί με πολεμικές επιχειρήσεις σε εξέλιξη. Αυτό όμως, μία προσωρινή συμφωνία με μετάθεση των ζητημάτων στο μέλλον, έχει προφανείς κινδύνους. Εξάλλου οι Ιρανοί είναι masters της παρελκυστικής τακτικής.

Η επιδίωξη της Ουάσινγκτον πλέον φαίνεται ότι είναι ένα βραχυπρόθεσμο πλαίσιο που σκοπεύει να σταματήσει την επιδείνωση της κατάστασης, να ανοίξει ξανά τα Στενά του Ορμούζ, να επιτρέψει περιορισμένη ελάφρυνση στις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου και να μεταθέσει τα βαθύτερα ζητήματα -κυρίως το πυρηνικό- σε μεταγενέστερο στάδιο.

Η απόλυτη αδιαλλαξία των Ιρανών έχει ως στόχο να εξαναγκάσει τους Αμερικανούς σε υποχωρήσεις υπό την πίεση των επιπτώσεων στην παγκόσμια οικονομία και της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης.

Οι Ιρανοί αρνούνται να υποχωρήσουν στα δύο μείζονα θέματα. Στην πλήρη επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ με βάση το προηγούμενο καθεστώς, καθώς επιμένουν ότι θα πρέπει να τα ελέγξουν και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να βάλουν διόδια. Επίσης δεν συζητούν την παράδοση του πυρηνικού υλικού. Προσπαθούν έτσι να ξεχωρίσουν τα δύο θέματα και να τα μεταθέσουν στο απροσδιόριστο μέλλον.

Υπήρξαν δηλώσεις κορυφαίων αξιωματούχων του καθεστώτος, οι οποίοι ξεκαθάρισαν ότι αυτά τα δύο θέματα δεν πρόκειται να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης και πάντως όχι όπως οι ΗΠΑ την αντιλαμβάνονται. Οπότε οι επιλογές είναι δύο. Η αμερικανική πλευρά είτε θα αναγκαστεί με κάποιο τρόπο να υποχωρήσει και να το διαχειριστεί επικοινωνιακά ή να πάει σε νέο γύρο επιχειρήσεων. Κανένα από τα δύο δεν είναι καλό σενάριο. Αλλά δεν είναι σαφές ποιο είναι το χειρότερο.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή