Ιράν: Το παρασκήνιο της νέας κρίσης

Αυτά που συμβαίνουν από προχθές στη Μέση Ανατολή είναι το χρονικό μιας προαναγγελθείσας υποτροπής. Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να επιβάλουν συνολική κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα, υποχωρώντας στην απαίτηση του Ιράν ώστε στην όποια συμφωνία εκεχειρίας να συμπεριληφθεί και ο Λίβανος, ήταν καταδικασμένες εξαρχής σε αποτυχία. Ο λόγος είναι ότι δεν υπήρχε περίπτωση η Χεζμπολάχ να μην προκαλέσει το Ισραήλ με επιθέσεις και συνακόλουθα ήταν αδύνατον να μην απαντήσουν οι ισραηλινές δυνάμεις.

Το Ιράν εκμεταλλεύτηκε τη διαρκώς μετακινούμενη «κόκκινη γραμμή» της Ουάσινγκτον και έκανε ένα διπλό τεστ. Εξαπέλυσε πυραυλική επίθεση στο Ισραήλ για να επιβεβαιώσει δύο πράγματα: Πρώτον ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πάρουν τη θέση του Ισραήλ, αντιθέτως θα προσπεράσουν το συμβάν ως ήσσονος σημασίας και θα επικεντρωθούν στη συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Δεύτερον ότι οι Αμερικανοί θα επιβάλουν στους Ισραηλινούς να μην απαντήσουν ή έστω να περιοριστούν σε μια χορογραφημένη ανταπόδοση για την τιμή των όπλων. Οι Ιρανοί επιβεβαιώθηκαν και στα δύο

Για όποιον παρακολουθεί με ψυχρό μάτι τις εξελίξεις είναι εμφανές ότι το Ιράν έχει αποθρασυνθεί και έχει φτάσει σε σημείο να υπαγορεύει στις ΗΠΑ όρους σαν να είναι το ίδιο ο νικητής του πολέμου. Αυτό οφείλεται στο ότι η αμερικανική πλευρά εκπέμπει μια αίσθηση ότι επείγεται να κλείσει συμφωνία άρον άρον, έστω προσχηματική, για να απεμπλακεί. Μια τέτοια προσέγγιση είναι λάθος στον κώδικα της Μέσης Ανατολής, όπου η πρόταση εκεχειρίας εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Η διαρκής αστοχία της Δύσης είναι ότι επιχειρεί να ερμηνεύσει άλλες περιοχές και δη πολύπλοκες όπως Μέση Ανατολή με το δυτικό αξιακό πλαίσιο και τα στάνταρ των δυτικών κρατών. Το αποτέλεσμα είναι να αποτυγχάνει.

Στο Ισραήλ επικρατεί εκνευρισμός, ακόμα και οργή για τις πιέσεις των ΗΠΑ, και είναι ενδεικτικό ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση πιέζει τον Νετανιάχου να μην υποχωρήσει στις αμερικανικές πιέσεις και να ανταποδώσει στο Ιράν με πλήρη ισχύ. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές ήταν σε εξέλιξη το πολεμικό συμβούλιο, όπου η εισήγηση είναι ακριβώς αυτή και μάλιστα να καταστραφούν οι ενεργειακές υποδομές του Ιράν ή ως εναλλακτική να ισοπεδώνονται δεκάδες κτίρια στον Λίβανο για κάθε πύραυλο που θα δέχεται η ισραηλινή επικράτεια. Μένει να διαπιστωθεί αν θα υιοθετηθεί.

Είναι οξύμωρο ότι έχουν αντιστραφεί οι όροι. Ενώ ο Νετανιάχου ήταν αυτός ο οποίος κατηγορούνταν για σκληρή στάση, τώρα βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής για υπερβολική ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ διακυβεύοντας την ασφάλεια του Ισραήλ. Ο λόγος είναι ότι το σύνολο της κοινωνίας έχει μετατοπιστεί ύστερα από σχεδόν τρία χρόνια πολέμου. Το ερώτημα είναι μέχρι ποιου σημείου θα αγνοήσει τις πιέσεις των Αμερικανών. Το Ισραήλ ετοιμάζεται για πλήρη απεξάρτηση από τις ΗΠΑ αν αυτό καταστεί αναγκαίο και δουλεύει γι’ αυτό σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένων των εξοπλισμών και της τεχνολογίας. Αυτά που κάποτε, όχι πριν από πολύ καιρό, θεωρούνταν αδιανόητα πλέον είναι πραγματικότητα η οποία τείνει να παγιωθεί και προσφέρεται για συμπεράσματα, ειδικά από χώρες όπως η δική μας.