Τα τελευταία χρόνια, ειδικά αυτά µετά την πανδηµία, κάθε νοµοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση στο Κοινοβούλιο προβλέπει και νέες εφαρµογές στην πλατφόρµα εξυπηρέτησης πολιτών. Την gov.gr. Οι αρµόδιοι υπουργοί ανακοινώνουν τη νέα εφαρµογή µε δικαιολογηµένη περηφάνια και όλα συνεχίζουν τον δρόµο τους. Όταν οι υπουργοί ή τα άλλα κυβερνητικά στελέχη, φυσικά και ο πρωθυπουργός, αναφέρονται µε διάφορες αφορµές, συνεντεύξεις ή οµιλίες στις εφαρµογές αυτές του gov.gr, θεωρούν δεδοµένο ότι οι πολίτες στη συντριπτική τους πλειονότητα έχουν κάνει κτήµα τους τις εφαρµογές και απολαµβάνουν τα προνόµια που παρέχονται έναντι της παλαιάς τύπου γραφειοκρατίας και της προσέλευσης στις δηµόσιες υπηρεσίες. Η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και τα τεχνοκρατικά επιτελεία τους αυταπατώνται!

Οι θετικές αυτές εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες, αλλά και πολυποίκιλες ή και πολυδαίδαλες για τις µεγαλύτερες ηλικίες, που δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι µια τεράστια µερίδα πολιτών είναι σε θέση να τις λειτουργήσει. Εκπλήσσει µάλιστα το πολύ περιορισµένο εύρος στην επικοινωνία και την ενηµέρωση που προβλέπεται για τη χρήση τους. Μπορεί το ψηφιακό κράτος, υπό την έννοια των Κέντρων Εξυπηρέτησης Πολιτών, να χωράει µέσα σε ένα κινητό και ο καθένας από όπου βρίσκεται να εξυπηρετείται και να δύναται να κάνει τις δοσοληψίες του άµεσα, αλλά η χρηστική ενηµέρωση για όλα αυτά είναι απολύτως περιορισµένη και συνοπτική. Μοιάζει αυτονόητο για τους κυβερνώντες να γνωρίζει κάποιος πόσες δυνατότητες έχει το gov.gr, αλλά και να έχει απόλυτη άνεση στη χρήση των πλατφορµών. Παράλογο, ειδικά αν λάβουµε υπόψη µας το ηλικιακό κριτήριο, την περιορισµένη εµπειρία που µπορεί να έχει σε τέτοιου είδους λειτουργίες και χρήσεις µια τεράστια µερίδα του πληθυσµού, αλλά και την πολυπλοκότητα που διακρίνει κάποιες εφαρµογές. Πέραν του gov.gr, η συνεχής ψηφιοποίηση αρχείων δηµόσιων υπηρεσιών, τραπεζών, εταιρειών, οργανισµών µπορεί να αποτελεί θεαµατική πρόοδο για τα ελληνικά δεδοµένα, αλλά όλα εναπόκεινται στην εξοικείωση που αποκτάται από τη χρήση τους στην καθηµερινή ζωή.

Από πού προέκυψε για τους πολιτικούς που εµπλέκονται στη διακυβέρνηση αλλά και για τα επικοινωνιακά τους επιτελεία ότι δεν χρειάζεται συνεχής και λεπτοµερειακή ενηµέρωση και επικοινωνία στο χρηστικό επίπεδο, προκειµένου να αξιοποιηθεί η λειτουργικότητα αυτών των εξελιγµένων εργαλείων; Πώς είναι δυνατόν οι υπουργοί να περιµένουν όλα να γίνουν κατανοητά και χρήσιµα µέσα από τις ρηµατικές παραποµπές τους σε ψηφιακές πλατφόρµες ή επιπόλαιες αναφορές σε δηµοσιεύµατα του τύπου ή του διαδικτύου; Όταν δοµείται ένα νέο κράτος, όταν οι τεχνολογίες ανοίγουν νέους δρόµους, δεν αρκεί να κάνεις κάτι. Θα πρέπει να βρεις και τους τρόπους να καταστήσεις αυτήν την εξέλιξη προσιτή και στους πολλούς για τους οποίους κάνεις αυτήν την προσπάθεια. Αυτούς αφορά η εξέλιξη και όχι τον πολιτικό ή τον εκλογικό απολογισµό του κόµµατος, του κάθε υπουργείου ή του κάθε πολιτικού προϊσταµένου που πήρε την πρωτοβουλία.

Προφανώς προβλέπονται κονδύλια στον προϋπολογισµό των υπουργείων για ενηµέρωση, τα οποία θα µπορούσαν να αξιοποιηθούν για να γίνει προσιτή η χρήση των ψηφιακών εφαρµογών στους πολίτες. ∆εν αξιοποιούνται όµως γι’ αυτές τις κρίσιµες χρήσεις, αλλά για διάφορες ανοησίες που κάθε επιτελείο υπουργικού γραφείου ή δηµόσιου οργανισµού µπορεί να φανταστεί. Η απόσταση που χωρίζει µια διακυβέρνηση από την καθηµερινότητα των πολιτών που αφορά αυτή η διακυβέρνηση κρίνεται και από το ενδιαφέρον, τη συγκρότηση και τη µεθοδικότητα ως προς την πρόσβαση των πολιτών, ασχέτως ηλικίας, µόρφωσης και εµπειρίας, στα εργαλεία του κράτους για την εξυπηρέτηση των πολιτών. Μεταξύ άλλων, οι εφαρµογές του gov.gr καταργούν τις αποστάσεις από την περιφέρεια στο κέντρο. ∆ηµιουργούν, όπως και οι νέες εθνικές οδοί, τα λιµάνια και τα αεροδρόµια, µια νέα Ελλάδα. Ποιος θα συστήσει αυτήν τη νέα Ελλάδα στους πολίτες της, αν όχι οι κυβερνώντες και οι κρατικές υπηρεσίες τους;

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή