EnΤο δύσκολο στοίχηµα της µετάβασης στη Βενεζουέλα
Άρθρο γνώμης
Το ∆όγµα Μονρόε, που έχει επιστρέψει στο προσκήνιο στην εποχή Τραµπ, είναι βαθιά αντιαποικιοκρατικό και µιλά τώρα για την ανάσχεση της Κίνας ή της Ρωσίας, που βολεύονται µε τα εγκληµατικά καθεστώτα τύπου Μαδούρο
Η επόµενη ηµέρα της πρωτοφανούς σε αυτοπεποίθηση αλλά και αποτελεσµατικότητα επιχείρησης µεγάλης κλίµακας και χειρουργικής ακρίβειας από την πλευρά των αµερικανικών δυνάµεων «Απόλυτη Αποφασιστικότητα» («Absolute Resolve»), δεν µπορεί παρά να χαρακτηρίζεται από µια φράση-σύνθηµα: «America is Back». Η επιχείρηση των ΗΠΑ στο έδαφος της Βενεζουέλας δεν έχει αναλογίες ούτε µε τους πολέµους και τις επεµβάσεις στο Ιράκ, ούτε µε την πιο όµοια µε αυτήν στον Παναµά, δεκαετίες πριν, για τη σύλληψη του Νοριέγκα.
Είναι κάτι διαφορετικό, γιατί επί της ουσίας έχει εξελιχθεί µε τη συµµετοχή των ειδικών δυνάµεων και του συνόλου των ενόπλων δυνάµεων των ΗΠΑ σε αέρα, θάλασσα και ξηρά, αλλά αφορά τις διώξεις από πολιτικές υπηρεσίες, εσωτερικής ασφαλείας όπως το FBI και η DEA (∆ίωξη Ναρκωτικών). Είναι πρωτοφανής η παρέµβαση αυτή πέραν του επιχειρησιακού βραχίονα και λόγω του γεγονότος ότι ο επικηρυγµένος ως εγκληµατίας Μαδούρο και η σύζυγός του δεν θα δικασθούν στη Βενεζουέλα, ούτε από διεθνές δικαστήριο, αλλά από την αµερικανική τακτική ∆ικαιοσύνη, στη βάση κατηγορητηρίου για λαθρεµπόριο ναρκωτικών και όπλων και τροµοκρατία, που έχει συνταχθεί µε στοιχεία ερευνών του FBI, άρα του υπουργείου ∆ικαιοσύνης των ΗΠΑ.
Η Βενεζουέλα, ένα ακόµη failed state της Λατινικής Αµερικής ή του δυτικού ηµισφαιρίου, θλιβερή κατάληξη της εθνικής επανάστασης του Μπολιβάρ ενάντια στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία (Ισπανία), εξουσιάζεται από τις εγκληµατικές οργανώσεις της κοκαΐνης και του λαθρεµπορίου πετρελαίου και σπάνιων ορυκτών, ακόµη και χρυσού, που θωράκιζαν και συγκροτούσαν την πολιτική εξουσία του Νικολάς Μαδούρο, σε βάρος των συµφερόντων και της ευηµερίας του λαού και του κράτους. Ο περίφηµος Ούγκο Τσάβες, ίνδαλµα για την παγκόσµια -και την ελληνική φυσικά- Αριστερά, άφησε πίσω του, πολιτικά τον επέβαλε, λίγο πριν πεθάνει, έναν χωρίς λάµψη και όραµα οδηγό λεωφορείου ως ηγέτη, τον Νικολάς Μαδούρο. Αυτός µε εκλογές βίας, διαφθοράς, τροµοκρατίας και φυσικά νοθείας κυβέρνησε τη χώρα για 12 ολόκληρα χρόνια, οδηγώντας τη στην τελική καταστροφή. Η πολιτική του εξουσία υπήρξε πλήρως ευθυγραµµισµένη µε το έγκληµα, ενάντια στο δηµόσιο συµφέρον και τις κοινωνικές πολιτικές.
Ο λαός της Βενεζουέλας, στη συντριπτική του πλειοψηφία, ειδικά µετά την τελευταία δεκαετία της πλήρους αποδόµησης των υποδοµών της χώρας και των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, ζει σε µέγιστη φτώχεια, αναλφάβητος και υπό το κράτος του φόβου του θανάτου από τα καρτέλ των ναρκωτικών και του λαθρεµπορίου. Το 1/3 αυτού, περίπου έξι εκατοµµύρια, έχει µεταναστεύσει. Η διαφθορά στα κρατικά κλιµάκια είναι παντού και η δικαιοσύνη, είτε θεσµική είτε κοινωνική, ανύπαρκτη. Πολλοί ειδικά στην Ευρώπη µιλούν ενάντια στην επιχείρηση των ΗΠΑ για τη σύλληψη του ζεύγους Μαδούρο µε ανόητο και υπερβατικό τρόπο, προβάλλοντας την ένσταση του ∆ιεθνούς ∆ικαίου και της εµπλοκής στα εσωτερικά άλλης χώρας. Εάν το ∆ιεθνές ∆ίκαιο µπορούσε να αποδώσει καρπούς για τη Βενεζουέλα, αυτό θα είχε διαφανεί την προηγουµένη περίοδο της προεδρίας Μπάιντεν, όταν ο τότε επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτµεντ, Άντονι Μπλίνκεν, και οι υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ είχαν ακολουθήσει τέτοιες νόρµες. Αλλά στην περίπτωση χωρών όπως η Βενεζουέλα ή η Κολοµβία ή άλλα αποτυχηµένα και εγκληµατικά ως προς τις ηγεσίες τους κράτη στη Λατινική Αµερική, την Αφρική ή την Ασία, που βασίζονται στην παραγωγή ναρκωτικών, το λαθρεµπόριο και την καθεστωτική τροµοκρατία, η ελπίδα των λαών αλλά και της περιφερειακής ευταξίας δεν µπορεί να βασιστεί στο ∆ιεθνές ∆ίκαιο και στην εθνική αυτοτέλεια. Η ελπίδα των λαών αυτών είναι να απελευθερωθούν από το έγκληµα ή το καθεστώς και να τύχουν στήριξης από τη δυτική ηγεσία, που εκφράζεται από την (αντιαποικιοκρατική) αµερικανική αυτοπεποίθηση και ισχύ, προκειµένου να κινηθούν ως κράτη και ως λαοί σε διαδροµές ελευθερίας, έννοµης τάξης, ανάπτυξης, ευηµερίας, ασφάλειας.
Το αµερικανικής πνευµατικής ιδιοκτησίας ∆όγµα Μονρόε, που έχει επιστρέψει στο προσκήνιο στην εποχή Τραµπ, είναι βαθιά αντιαποικιοκρατικό και όταν µιλά για «ξένες επιρροές» τον 19ο αιώνα αναφερόταν στην απαλλαγή από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, ενώ σήµερα στην ανάσχεση των αυταρχικών δοµών της Κίνας ή της Ρωσίας, που βολεύονται µε τα εγκληµατικά καθεστώτα τύπου Μαδούρο. Το πείραµα της Βενεζουέλας θα δείξει πολλά. Οι Αµερικανοί αναλαµβάνουν τη διοίκηση στη φάση της µετάβασης σεβόµενοι τις πολιτικές δυνάµεις της χώρας έτσι όπως αυτές οδηγούνται από την αντιπρόεδρο Ροντρίγκες και τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Γκονζάλες στον δρόµο για τις εκλογές.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή
Είναι κάτι διαφορετικό, γιατί επί της ουσίας έχει εξελιχθεί µε τη συµµετοχή των ειδικών δυνάµεων και του συνόλου των ενόπλων δυνάµεων των ΗΠΑ σε αέρα, θάλασσα και ξηρά, αλλά αφορά τις διώξεις από πολιτικές υπηρεσίες, εσωτερικής ασφαλείας όπως το FBI και η DEA (∆ίωξη Ναρκωτικών). Είναι πρωτοφανής η παρέµβαση αυτή πέραν του επιχειρησιακού βραχίονα και λόγω του γεγονότος ότι ο επικηρυγµένος ως εγκληµατίας Μαδούρο και η σύζυγός του δεν θα δικασθούν στη Βενεζουέλα, ούτε από διεθνές δικαστήριο, αλλά από την αµερικανική τακτική ∆ικαιοσύνη, στη βάση κατηγορητηρίου για λαθρεµπόριο ναρκωτικών και όπλων και τροµοκρατία, που έχει συνταχθεί µε στοιχεία ερευνών του FBI, άρα του υπουργείου ∆ικαιοσύνης των ΗΠΑ.
Η Βενεζουέλα, ένα ακόµη failed state της Λατινικής Αµερικής ή του δυτικού ηµισφαιρίου, θλιβερή κατάληξη της εθνικής επανάστασης του Μπολιβάρ ενάντια στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία (Ισπανία), εξουσιάζεται από τις εγκληµατικές οργανώσεις της κοκαΐνης και του λαθρεµπορίου πετρελαίου και σπάνιων ορυκτών, ακόµη και χρυσού, που θωράκιζαν και συγκροτούσαν την πολιτική εξουσία του Νικολάς Μαδούρο, σε βάρος των συµφερόντων και της ευηµερίας του λαού και του κράτους. Ο περίφηµος Ούγκο Τσάβες, ίνδαλµα για την παγκόσµια -και την ελληνική φυσικά- Αριστερά, άφησε πίσω του, πολιτικά τον επέβαλε, λίγο πριν πεθάνει, έναν χωρίς λάµψη και όραµα οδηγό λεωφορείου ως ηγέτη, τον Νικολάς Μαδούρο. Αυτός µε εκλογές βίας, διαφθοράς, τροµοκρατίας και φυσικά νοθείας κυβέρνησε τη χώρα για 12 ολόκληρα χρόνια, οδηγώντας τη στην τελική καταστροφή. Η πολιτική του εξουσία υπήρξε πλήρως ευθυγραµµισµένη µε το έγκληµα, ενάντια στο δηµόσιο συµφέρον και τις κοινωνικές πολιτικές.
Ο λαός της Βενεζουέλας, στη συντριπτική του πλειοψηφία, ειδικά µετά την τελευταία δεκαετία της πλήρους αποδόµησης των υποδοµών της χώρας και των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, ζει σε µέγιστη φτώχεια, αναλφάβητος και υπό το κράτος του φόβου του θανάτου από τα καρτέλ των ναρκωτικών και του λαθρεµπορίου. Το 1/3 αυτού, περίπου έξι εκατοµµύρια, έχει µεταναστεύσει. Η διαφθορά στα κρατικά κλιµάκια είναι παντού και η δικαιοσύνη, είτε θεσµική είτε κοινωνική, ανύπαρκτη. Πολλοί ειδικά στην Ευρώπη µιλούν ενάντια στην επιχείρηση των ΗΠΑ για τη σύλληψη του ζεύγους Μαδούρο µε ανόητο και υπερβατικό τρόπο, προβάλλοντας την ένσταση του ∆ιεθνούς ∆ικαίου και της εµπλοκής στα εσωτερικά άλλης χώρας. Εάν το ∆ιεθνές ∆ίκαιο µπορούσε να αποδώσει καρπούς για τη Βενεζουέλα, αυτό θα είχε διαφανεί την προηγουµένη περίοδο της προεδρίας Μπάιντεν, όταν ο τότε επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτµεντ, Άντονι Μπλίνκεν, και οι υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ είχαν ακολουθήσει τέτοιες νόρµες. Αλλά στην περίπτωση χωρών όπως η Βενεζουέλα ή η Κολοµβία ή άλλα αποτυχηµένα και εγκληµατικά ως προς τις ηγεσίες τους κράτη στη Λατινική Αµερική, την Αφρική ή την Ασία, που βασίζονται στην παραγωγή ναρκωτικών, το λαθρεµπόριο και την καθεστωτική τροµοκρατία, η ελπίδα των λαών αλλά και της περιφερειακής ευταξίας δεν µπορεί να βασιστεί στο ∆ιεθνές ∆ίκαιο και στην εθνική αυτοτέλεια. Η ελπίδα των λαών αυτών είναι να απελευθερωθούν από το έγκληµα ή το καθεστώς και να τύχουν στήριξης από τη δυτική ηγεσία, που εκφράζεται από την (αντιαποικιοκρατική) αµερικανική αυτοπεποίθηση και ισχύ, προκειµένου να κινηθούν ως κράτη και ως λαοί σε διαδροµές ελευθερίας, έννοµης τάξης, ανάπτυξης, ευηµερίας, ασφάλειας.
Το αµερικανικής πνευµατικής ιδιοκτησίας ∆όγµα Μονρόε, που έχει επιστρέψει στο προσκήνιο στην εποχή Τραµπ, είναι βαθιά αντιαποικιοκρατικό και όταν µιλά για «ξένες επιρροές» τον 19ο αιώνα αναφερόταν στην απαλλαγή από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, ενώ σήµερα στην ανάσχεση των αυταρχικών δοµών της Κίνας ή της Ρωσίας, που βολεύονται µε τα εγκληµατικά καθεστώτα τύπου Μαδούρο. Το πείραµα της Βενεζουέλας θα δείξει πολλά. Οι Αµερικανοί αναλαµβάνουν τη διοίκηση στη φάση της µετάβασης σεβόµενοι τις πολιτικές δυνάµεις της χώρας έτσι όπως αυτές οδηγούνται από την αντιπρόεδρο Ροντρίγκες και τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Γκονζάλες στον δρόµο για τις εκλογές.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή
