Η Ευρώπη δεν είναι fund να επενδύει στον κόσµο σύµφωνα µε τα γερµανικές προτεραιότητες και συµφέροντα. Αυτό θα πρέπει να υπογραµµιστεί µετά τη χθεσινή υπερψήφιση της συµφωνίας Mercosur προκειµένου να µην υπάρξουν αιφνιδιασµοί για τους κραδασµούς στη συνοχή της Ένωσης που µπορεί να προκύψουν. H εν λόγω συµφωνία µε χώρες της Λατινικής Αµερικής (συγκεκριµένα µε Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη, Βολιβία) είναι αρκούντως ετεροβαρής στη βάση των εθνικών συµφερόντων µεταξύ των βιοµηχανικών κρατών της ΕΕ και των πιο αγροτικών.

Προβλέπει προνοµιακές συναλλαγές στις εισαγωγές σε κρέας, ρύζι, ζάχαρη, µέλι, σόγια από τις χώρες της Λατινικής Αµερικής και εξαγωγές από την Ευρώπη προς αυτές αυτοκινήτων, µηχανηµάτων, κρασιού και ποτών. Όσο και αν η γερµανοκρατούµενη Κοµισιόν θέλησε να εξαγοράσει κατά κάποιον τρόπο τις πιο επικεντρωµένες στον πρωτογενή τοµέα οικονοµίες της Ένωσης, προσφέροντας µάλιστα και ένα αξιοσέβαστο επίπεδο κεφαλαίων υπό τη µορφή αποζηµίωσης από τα ευρωπαϊκά ταµεία για να πετύχει τη συναίνεσή τους, η τελική ψηφοφορία χθες δείχνει το µέλλον. Αρνητικά στη Mercosur ψήφισαν η Γαλλία, η Πολωνία, η Αυστρία, η Ιρλανδία, η Ουγγαρία , ενώ απείχε το Βέλγιο. Την τελευταία στιγµή µε κάποιες ειδικές διασφαλίσεις η ηγεσία της Κοµισιόν κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη σύµφωνη γνώµη της Ιταλίας (Μελόνι) και µε τον τρόπο αυτό κατέστη εφικτή η πλειοψηφία του 65% του πληθυσµού της ΕΕ, µε την υποστήριξη στην έγκριση της συνθήκης αυτής από 15 συνολικά κράτη-µέλη. Μεταξύ αυτών και της Ελλάδας.

Με δεδοµένο ότι την ώρα που εξελίσσονται αυτές οι διεργασίες οι Γάλλοι αγρότες και κτηνοτρόφοι οι οποίοι πρωταγωνιστούν στις αντιδράσεις απέναντι στη συµφωνία αυτή, πολιορκούσαν µε πλήρη ένταση τα παλάτια της εξουσίας στη Γαλλία και µε την προεδρία Μακρόν από το Ελυζέ να δηλώνει την ολοµέτωπη άρνηση της Γαλλίας στις αποφάσεις αυτές, ήδη από σήµερα µπορούµε να µιλάµε για µια βαθιά ρωγµή στη συνοχή του γερµανο-γαλλικού άξονα στην Ευρώπη. «Βούτυρο στο ψωµί» του αναζητούντος «νέα τάξη πραγµάτων» στη σχέση ΗΠΑ - ΕΕ, Ντ. Τραµπ. Φυσικά η Mercosur επί του παρόντος δεν µπορεί από µόνη της να καταστρέψει την ευρωπαϊκή ενότητα αλλά δεν δείχνει ότι είναι µακριά ο καιρός όπου δυνάµεις, όπως αυτές του Εθνικού Συναγερµού (Λεπέν, Μπαρντελά) θα αναλάβουν τις τύχες της χώρας αποστέλλοντας έµπρακτα µηνύµατα στο Βερολίνο ότι τέτοιες πρακτικές υπέρ των γερµανικών συµφερόντων, παρά το βέτο της Γαλλίας, δεν θα γίνουν ανεκτές.

Η συµφωνία Mercosur, άλλωστε, επί της ουσίας αποτελεί έναν αναχρονισµό. Έχει τεθεί προς συζήτηση περίπου 15 χρόνια πριν σε εντελώς διαφορετικές διεθνείς πολιτικές και οικονοµικές συνθήκες από τις σηµερινές. Υπάρχει πολύ µεγάλη λογική στις αντιδράσεις των παραγωγών του πρωτογενούς τοµέα στην Ευρώπη γι’ αυτές τις εισαγωγές από τις αχανείς χώρες της Λατινικής Αµερικής όπου το κόστος παραγωγής αλλά και οι προδιαγραφές που τίθενται στα προϊόντα, τα λιπάσµατα, τις ζωοτροφές, την ενέργεια είναι σαφώς πιο υποβαθµισµένες από τις ευρωπαϊκές. Σήµερα τα πράγµατα είναι πολύ χειρότερα και η µη ανταγωνιστική Ευρώπη που ναρκοθετεί τη δική της πρωτογενή παραγωγή και αυτάρκεια υπέρ εισαγωγών τρίτων δεν πρόκειται να βρει άλλοθι. Η Γερµανία µιλά µάλιστα µέσω της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για επέκταση τέτοιου τύπου συµφωνιών µε την Ινδία και την Ινδονησία, εκτιµώντας προφανώς ότι θα χρησιµοποιήσει την Ευρώπη ως ενδοχώρα (µετά την απώλεια της πλεονεκτικής σχέσης µε τη Ρωσία) προκειµένου να πετύχει ένα διµερές deal µε τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραµπ. Μόνον που η ΕΕ δεν είναι γερµανική οµοσπονδία αλλά ένα συνεκτικό σύστηµα εθνικών-κρατών και οικονοµικών ζωνών µε διαφορετικές προτεραιότητες.