Ελλάδα, ως εθνικό κράτος, έχει µειωµένο ενδιαφέρον για το τι θα γίνει τελικά στη Γροιλανδία, σε σχέση µε το αν το Ιράν θα εξελιχθεί σε νέα Περσία. Φυσικά την ενδιαφέρει ο συσχετισµός και η ανάσχεση της σύγκρουσης µεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ για την επιρροή και τον έλεγχο στη Γροιλανδία, αλλά η Ελλάδα είναι µέρος της νότιας διαδροµής µέχρι την Ινδία και κύριος µοχλός της κάθετης διαδροµής από τη Μεσόγειο µέχρι την Ουκρανία ή την κεντρική Ευρώπη µέσω Ουγγαρίας και όχι της αρκτικής (πολικής) διαδροµής.

Υπό την έννοια αυτή το πλέον σηµαντικό για τις γεωπολιτικές µας προτεραιότητες είναι το κατά πόσον και µε ποια διαδικασία θα καταρρεύσει το ισλαµικό καθεστώς των µουλάδων και των Φρουρών της Επανάστασης στην Τεχεράνη ώστε να ανοίξει η διαδικασία, σε ένα πλαίσιο ελευθερίας και επιστροφής της κοσµιότητας, η Περσία να συνταχθεί µε δυτικές συµµαχίες. Ουσιαστικά δηλαδή, χωρίς να λογίζουµε την πλήρη µορφή του πολιτεύµατος που θα ισχύσει στην Περσία, το πλέον σηµαντικό για την Αθήνα είναι το κατά πόσον θα υπάρξει µια ανοικοδόµηση της ιστορικής συµµαχίας Περσίας - Ισραήλ, όπως ίσχυε την εποχή του σάχη. Σε αυτό το σενάριο, που κάθε ηµέρα και µε δεδοµένες τις µαζικές εξεγέρσεις στο Ιράν και την κατάρρευση της οικονοµίας γίνεται και πιο ρεαλιστικό, δηµιουργείται η ευχέρεια µιας σηµαντικής διαδροµής συνεργασίας. Αυτή θα ξεκινά από την Περσία και µέσω του Ιράκ και µέρους της Συρίας (Μεσοποταµία) θα φθάνει στο Ισραήλ.

Ουσιαστικά δηλαδή στην ενότητα 3+1 (Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρος, ΗΠΑ), πυρήνα των «Συµφωνιών του Αβραάµ» και της IMEC. Το γεωπολιτικό τυχόν τρίγωνο Περσία-Ιράκ-Ισραήλ δεν είναι αποκλειστικά µια ενεργειακή διαδροµή που ενδια φέρει την Ελλάδα -και ναυτιλιακά- αλλά και διαµετακοµιστική, τεχνολογική, εµπορική, συνεργατική, στρατιωτική. Καθοριστική επίσης από γεωστρατηγικής πλευράς αφού πέραν από τα θαλάσσια περάσµατα (Ορµουζ κ.λπ.) καθορίζει τις διαδροµές από την Κασπία µέχρι την Ανατολική Μεσόγειο από τη µια και τον Αραβικό κόλπο από την άλλη, φθάνοντας µέχρι και την Ερυθρά Θάλασσα ως πέρασµα προς τον Ινδο-Ειρηνικό.

Η Περσία θα συνεχίσει από την πλευρά των σιιτών να επηρεάζει τη µοίρα και την τελική κατάληξη της Υεµένης. Φυσικά θα παραµείνει «στοίχηµα» η προοπτική της Συρίας. Το κατά πόσον δηλαδή θα διασπασθεί σε τέσσερα µέρη, µε ίδρυση και Κουρδιστάν ή θα παραµένει στα σηµερινά της σύνορα. Ζήτηµα που επί του παρόντος είναι σηµείο διαφωνίας µεταξύ Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήµ.

Η εξέλιξη στο Ιράν έχει επίσης άµεσες επιπτώσεις και σε σχέση µε το Κατάρ, µε το οποίο µοιράζονται το κύριο κοίτασµα φυσικού αερίου που αποτελεί κύριο βραχίονα οικονοµικής ακµής και για τις δύο χώρες. Αλλά για την Ελλάδα είναι σηµαντικό στο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής οι διαδροµές προς την Ευρώπη να συνδέονται στον νότο µε την Ανατολική Μεσόγειο και τη θεωρία της IMEC, µε ασφαλές και λειτουργικό Σουέζ και αγωγό ή καλώδια στη χάραξη East Med.

Η Ελλάδα στην παρούσα φάση κινείται σε διαδροµές αναβάθµισης και εµπλουτισµού της συνεργασίας της µε κράτη του Σουνιτικού Ισλάµ (Σαουδική Αραβία - επίσκεψη Παπασταύρου, Αίγυπτος – τριµερής αύριο, Ανατολική Λιβύη - φόρουµ οικονοµικής διπλωµατίας στη Βεγγάζη αλλά και Λίβανος - θεσµική και στρατιωτική συµβουλευτική στήριξη κράτους) περιµένοντας τα νέα από την Τεχεράνη, προκειµένου οι Έλληνες να βρεθούν στο ίδιο «γήπεδο» εναρµόνισης συµφερόντων µε τους Πέρσες.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή