Τις προηγούµενες ηµέρες και µε δεδοµένη την έναρξη της φετινής διάσκεψης στο Νταβός της Ελβετίας την παρούσα εβδοµάδα, µε τη συµµετοχή πλειάδας ευρωπαϊκών ηγεσιών και επιχειρήσεων αλλά και του Αµερικανού προέδρου Τραµπ, προβεβληµένοι διανοούµενοι της ευρωπαϊκής ακτής αλλά και υπέρµαχοι της χρηµατοοικονοµικής παγκοσµιοποίησης κήρυξαν τον πόλεµο στις ΗΠΑ. Εν ολίγοις µε δηµόσιες τοποθετήσεις τους σε διεθνούς εµβέλειας και επιρροής µίντια επεδίωξαν να αντιστρέψουν τα επιχειρήµατα και τις προειδοποιήσεις του Λευκού Οίκου, σύµφωνα µε τις οποίες δεν υπάρχει Ευρώπη ασφαλής και κυρίαρχη χωρίς τις ΗΠΑ. Στο σκεπτικό που ανέπτυξαν προέβαλαν το επιχείρηµα της µεγάλης απώλειας ισχύος και στρατηγικής επιρροής για τις ΗΠΑ, στην περίπτωση που οι ευρωπαϊκές ηγεσίες στραφούν προς την Κίνα προκειµένου να υπερασπισθούν τα οικονοµικά, εµπορικά και στρατιωτικά συµφέροντά τους από τις απειλές και τους εκβιασµούς που δέχονται από τον πρόεδρο Τραµπ και την αµερικανική διακυβέρνηση.

Στην οπτική τους αυτή δεν δίστασαν, υπερασπιζόµενοι προφανώς και τις πολιτικές που προωθήθηκαν προηγούµενες δεκαετίες, να υποστηρίξουν τη δύναµη της Κίνας να επιβληθεί στη ∆ύση και να αποτελέσει τη νέα παγκόσµια δύναµη εναρµόνισης διαφορετικών συµφερόντων, πολυµερούς διπλωµατίας και στρατιωτικών δυνατοτήτων στον κόσµο. Υπεστήριξαν εξάλλου µε διαφορετικές φρασεολογίες ότι είναι αργά πλέον για τις ΗΠΑ να αναστρέψουν την πορεία τους προς την αποµόνωση και την περιθωριοποίηση έναντι του Πεκίνου, που διαλέγει εµπορικά εργαλεία και όχι στρατιωτική βία για να επιβληθεί. Η ∆ύση προβάλλει στο σκεπτικό τους σαν µια νέα Ρώµη που καταρρέει και το όραµά τους για την ενωµένη Ευρώπη µοιάζει µε µια αυτόνοµη οντότητα ανάµεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα και όχι ως συνιστώσα της ενιαίας ∆ύσης απέναντι στην «Ανατολή του ∆ράκου».

Σύµφωνα µε τις προθέσεις Τραµπ, στην περίπτωση που η αντίδραση των οκτώ κρατών για τη Γροιλανδία συνεχιστεί, οι επιπλέον δασµοί το καλοκαίρι θα φθάσουν στο 25%

Η σύγκρουση ΗΠΑ - Ευρώπης, που εξελίσσεται µε πολύ γοργούς και βίαιους ρυθµούς, κυνικού ρεαλισµού, το τελευταίο έτος, έχει ως θερµό πεδίο αντιπαράθεσης στην παρούσα φάση την ιδιοκτησία της Γροιλανδίας. Το αρκτικό αυτό νησί µε τους 50.000 κατοίκους αλλά τη σπουδαία γεωγραφική θέση και τα σπάνια ορυκτά αναζητούσε µέχρι πρότινος την αυτονοµία από το βασίλειο της ∆ανίας, όπου ανήκει. Μετά όµως το πιεστικό ενδιαφέρον της Ουάσινγκτον, επί των ηµερών της προεδρίας Τραµπ, να ενταχθεί στην επικράτεια των ΗΠΑ για σηµαντικούς λόγους εθνικής ασφάλειας, όλα άλλαξαν. Η Ουάσινγκτον ζητά να εξαγοράσει τη Γροιλανδία, να επιδοτήσει δηλαδή µε υψηλά ποσά τόσο το κράτος όσο και τους κατοίκους προσωπικά προκειµένου να πολιτογραφηθούν Αµερικανοί. Αυτοί όµως όπως και οι ∆ανοί ή άλλοι Ευρωπαίοι έχουν εξεγερθεί, µάλλον αδίκως, σε αυτή την ιδέα. Η Αµερική δεν είναι µια αυταρχική δύναµη και η ∆ανία µια δηµοκρατική για να υπάρχει τέτοια αντίδραση. Όλα τα σενάρια µιλούν ουσιαστικά για µετακίνηση εντός της ∆ύσης και µάλιστα µε σηµαντικά οικονοµικά και στρατιωτικά ανταλλάγµατα και εγγυήσεις για τη Γροιλανδία και τους Γροιλανδούς.

∆εν βρισκόµαστε όµως σε µια περίοδο συνεννόησης και συντονισµού ανάµεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Τουτέστιν επιλέχθηκε από µια οµάδα ευρωπαϊκών ηγεσιών να αντιδράσουν, χωρίς καµία συνεννόηση µε την ευρωπαϊκή συλλογικότητα ή τη συµµαχία του ΝΑΤΟ, αποστέλλοντας ολιγοµελείς οµάδες στρατιωτών στη Γροιλανδία περισσότερο ως επίδειξη σηµαίας παρά ως στρατιωτική ανάσχεση απέναντι στην Κίνα και τη Ρωσία, που έχουν επίσης σπουδαία συµφέροντα στη ζώνη της Αρκτικής, η οποία συνδέει από το βόρειο πέρασµα τον Ειρηνικό µε τον Ατλαντικό. Απέναντι σε αυτή την πρακτική ο πρόεδρος Τραµπ ανακοίνωσε ειδικούς δασµούς για τους οκτώ συµµετέχοντες σε αυτή την ιδιότυπη ανταρσία. Στα κράτη αυτά, πέρα από την ιδιοκτήτρια της Γροιλανδίας, ∆ανία, είναι οι σκανδιναβικές χώρες, το τρίο Γαλλία, Γερµανία, Ηνωµένο Βασίλειο και η Ολλανδία. Σύµφωνα µε τις προθέσεις Τραµπ, στην περίπτωση που η αντίδραση συνεχισθεί, οι επιπλέον δασµοί το καλοκαίρι θα φθάσουν στο 25%.

Το σηµαντικό από την Ευρώπη θα ήταν να έχει βρει διέξοδο ή τουλάχιστον να την επιδιώξει µέσω ΝΑΤΟ να διασφαλισθεί στρατιωτικά η Γροιλανδία. ∆εν συνέβη αυτό. Οπότε πώς τώρα ζητείται εκ των υστέρων να ευθυγραµµισθούν και οι πολλές άλλες χώρες της ΕΕ µε τις επιλογές των «8» σε βάρος των ΗΠΑ; Η ∆ύση πράγµατι βρίσκεται στα όρια της διάλυσης. Και η Ευρώπη σίγουρα ως οντότητα.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή