Ένα πραγµατικά κρίσιµο δίληµµα και δύσκολο στον χειρισµό του έχει τεθεί στην Ελλάδα µετά την πρόσκληση από τον Αµερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραµπ να συµµετάσχει στο Συµβούλιο Ειρήνης που οργανώνει υπό την προεδρία του. Αρχικά αυτό θα έχει πεδίο εφαρµογής στην επόµενη ηµέρα στη Γάζα. Όµως µελετώντας το καταστατικό, που επίσης δηµοσιοποιήθηκε παράλληλα µε τις προσκλήσεις προς 50-60 κράτη στον κόσµο, γίνεται φανερή µια οπτική η οποία υπερβαίνει τη Λωρίδα και την ανοικοδόµησή της, µετά τον αφοπλισµό της Χαµάς. Συγκεκριµένα αναφέρεται ότι αφορά «διεθνή Οργανισµό που επιδιώκει να προωθήσει τη σταθερότητα, να αποκαταστήσει την αξιόπιστη και νόµιµη διακυβέρνηση και να εξασφαλίσει διαρκή ειρήνη σε περιοχές οι οποίες έχουν πληγεί ή απειλούνται από συγκρούσεις».

Ο προβληµατισµός σε επίπεδο πρωθυπουργού και κυβέρνησης είναι εύλογος. Μέχρι σήµερα έχουν αποδεχθεί την πρόσκληση συµµαχικές χώρες όπως το Ισραήλ και τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα. Κάποιες βαλκανικές, όπως η Αλβανία ή το Κόσοβο, αραβικές, όπως το Μπαχρέιν ή το Μαρόκο, η Ουγγαρία από τις ευρωπαϊκές, το Αζερµπαϊτζάν, το Καζακστάν, η Λευκορωσία στον κύκλο του Καυκάσου, η Αργεντινή στην Αµερική. Προβληµατίζονται για τη συµµετοχή τους κρίσιµες χώρες όπως η Ρωσία ή η Τουρκία. Αλλά και η Ινδία ή η Αίγυπτος. Αρνητική θέση έχουν λάβει ευρωπαϊκές χώρες, όπως η σηµαντική για την Ελλάδα δυτική σύµµαχος Γαλλία ή Ιταλία, προβάλλοντας συνταγµατικό κώλυµα (sic), η Νορβηγία, η Σουηδία. Αλλά στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα οι περισσότερες δυνάµεις από αυτές που έχουν λάβει πρόσκληση, όπως η Βρετανία, η Γερµανία, οι χώρες της Ιβηρικής, η Κοµισιόν και ούτω καθεξής, µάλλον αρνητικά βλέπουν τη συµµετοχή τους µε δεδοµένη και τη µεγάλη σύγκρουση Ευρώπης - ΗΠΑ για το µέλλον της Γροιλανδίας, που φορτίζει το κλίµα.

Στην περίπτωση της Ελλάδας καµιά από τις δύο αποφάσεις, τη θετική ή την αρνητική, δεν είναι εύκολη. Υπάρχουν τα υπέρ και τα κατά στην κάθε ενδεχόµενη τοποθέτηση. Οι πρώτες πληροφορίες από το πρωθυπουργικό περιβάλλον είναι ότι η αρνητική θέση του κ. Μητσοτάκη επικρατεί. Φυσικά στο υπουργείο Εξωτερικών. Όµως τίποτα δεν είχε κριθεί, τουλάχιστον όταν ο πρωθυπουργός έπαιρνε το αεροπλάνο για να µεταβεί στο φόρουµ του Νταβός ή την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ που θα εξελιχθεί σήµερα.

Υπάρχει µια αντίληψη που διαχέεται σύµφωνα µε την οποία το Συµβούλιο Ειρήνης υπό την προεδρία Τραµπ αποτελεί ένα εγχείρηµα αµφισβήτησης του κύρους και της λειτουργίας του ΟΗΕ. Αυτό προβληµατίζει την Αθήνα που µεταξύ των άλλων διατηρεί στην παρούσα συγκυρία θέση µη µόνιµου µέλους του Συµβουλίου Ασφαλείας στον ΟΗΕ. Όµως γιατί το Συµβούλιο Ειρήνης του Ντόναλντ Τραµπ δεν είναι απλά µια διεθνής λέσχη γεωστρατηγικής παρέµβασης υπέρ της ειρήνης και της σταθερότητας; Και γιατί διεθνείς δοµές και συµµαχία εθνών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, η «G7» και ούτω καθεξής δεν θεωρούνται ανταγωνιστικές της δοµής και του κύρους του ΟΗΕ;

Στην Ελλάδα λαµβάνεται υπόψη επίσης ότι επικεφαλής του Eurogroup είναι ο Έλληνας υπουργός Οικονοµικών ή σε µια κλιµάκωση της σύγκρουσης Ευρώπης - ΗΠΑ η Ελλάδα, όχι µόνον γεωγραφικά αλλά και δοµικά, είναι µέρος της Ευρώπης. Ναι, αλλά η Ελλάδα έχει ειδικές σχέσεις µε τις ΗΠΑ. Κύρια συµφέροντά της είναι βασισµένα στρατηγικά και γεωοικονοµικά στις διαδροµές του αµερικανικού LNG ή στους δρόµους της IMEC και της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, έχουν να αντιµετωπίσουν τον επιθετικό ανταγωνισµό της Τουρκίας. Γιατί τουλάχιστον το ένα από τα δύο κράτη των Ελλήνων να µην είναι παρόντα στο κεντρικό τραπέζι της «Λέσχης Τραµπ»; Μάλιστα προτού αποφασίσει η Τουρκία τι θα κάνει. Ούτως ώστε µια τέτοια επιλογή να µην ετεροκαθορίζεται από τη στάση της Άγκυρας. Φυσικά µπορεί να υπάρξει δυσαρέσκεια από την πλευρά ευρωπαϊκών ηγεσιών, αλλά αυτό είχε συµβεί και µε τις εφαρµογές της τεχνολογίας 5G, όταν ο σηµερινός πρωθυπουργός στην αρχή µάλιστα της πρώτης θητείας του είχε προχωρήσει σε τολµηρές επιλογές συζητώντας µε τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραµπ, που κάθε άλλο παρά έβλαψαν τα συµφέροντα της χώρας στη συνέχεια.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή