Από τους διαδρόµους του Νταβός στο τέλος της εποχής του Σβαµπ, που ήθελε να γράψει το «τέλος της ιστορίας» όπως διατυπωνόταν από τη ∆ύση που νίκησε διαδοχικούς µεγάλους πολέµους, εκδηλώνεται µια νέα περίοδος µε αρχιτέκτονα τον επιχειρηµατία του real estate, δεύτερης γενιάς, γέννηµα της Νέας Υόρκης των µεγιστάνων, Ντόναλντ Τραµπ. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ εκδικείται τους «ρολίστες» της παγκοσµιοποίησης χωρίς αιδώ. ∆εν διαφηµίζει ούτε απευθύνεται σε κάποια ηθική. Μιλά και διαπραγµατεύεται για κέρδη και ζηµίες. Υποστηρίζει το win-win, αλλά δεν εγγυάται µια τέτοια µοιρασιά. Επενδύει σε αυτήν, αλλά είναι πολύ νάρκισσος ο ίδιος ως προσωπικότητα για να είναι συνεπής µε µια τέτοια σταθερά. Θέλει να κερδίσει αυτός και η Αµερική το παραπάνω. Επειδή δεν θέλει να τον κατακρίνουν ως άπληστο, επιχειρηµατολογεί ως προς το κατά πόσον η Αµερική έχει πληρώσει, οικονοµικά αλλά και ανθρωπιστικά, για τους άλλους. Κυρίως τους συµµάχους της όχι µόνο στην Ευρώπη αλλά σε ολόκληρο τον κόσµο. Ζητά λοιπόν το κάτι παραπάνω στα κέρδη ως αποζηµίωση σε όσα ήδη έχουν δοθεί.

Για τον Τραµπ η ιδιότητα του προέδρου των ΗΠΑ ταυτίζεται µε εκείνη του επιχειρηµατία Τραµπ. Υπό την έννοια αυτή το κρατικό συµφέρον της οµόσπονδης Αµερικής, των ΗΠΑ, ταυτίζεται µε εκείνο των εταιρειών και των κεντρικών οµίλων της οµοσπονδίας. Λειτουργούν και αναζητούν δουλειές και κέρδη σε όλο τον κόσµο. Χωρίς σύνορα, χωρίς συναινέσεις. ∆ιά της ισχύος. Όχι µόνο του όγκου χρήµατος στις επενδύσεις αλλά και των τεχνολογιών, της εµπειρίας, της βούλησης, της οργάνωσης που επιβάλλουν. Ο Ντόναλντ Τραµπ, ο ένοικος του Λευκού Οίκου, της σπουδαιότερης οικίας άσκησης εξουσίας στον κόσµο, είναι αποφασισµένος να επιβάλει µια νέα τάξη στον πλανήτη. Ο χρόνος που διαθέτει είναι ελάχιστος. Για τον λόγο αυτό δεν σπαταλά κινήσεις σε προσχήµατα, διπλωµατία ή χαριεντισµούς. Είναι σκληρός, άκαµπτος, θρασύς, αγενής. Μέσα από αυτήν τη στάση του δείχνει στους λαούς µέσω των µίντια τι είναι στην πραγµατικότητα οι συνοµιλητές του. Η βάση της κριτικής προς τους Ευρωπαίους είναι ότι δεν διαθέτουν ισχυρούς ηγέτες. Οι λαοί είναι υπεύθυνοι για τις ηγεσίες και τις ελίτ που διαθέτουν.

Για αυτόν η ιδιότητα του προέδρου των ΗΠΑ ταυτίζεται µε εκείνη του επιχειρηµατία. Υπό την έννοια αυτή το κρατικό συµφέρον της οµόσπονδης Αµερικής ταυτίζεται µε εκείνο των εταιρειών

Ακόµη και οι ίδιοι οι Αµερικανοί. Ο Τραµπ δεν νιώθει τον εαυτό του ως ελίτ. Η ίδια η υπεροψία του δεν τον αφήνει να αισθανθεί ως µέρος µιας τάξης. Οι ελίτ άλλωστε µε αφετηρία την ίδια του τη χώρα προσπάθησαν επανειληµµένως να τον καταστρέψουν. Να τον συκοφαντήσουν. Να τον εξαφανίσουν. Για τον λόγο αυτό δεν τους χρωστάει τίποτα. Μόνο την περιφρόνησή του. Γιατί οι ελίτ δεν κατόρθωσαν τελικά να τον αφανίσουν. Νιώθει πιο ισχυρός από τους εχθρούς του και τους επικριτές του. Το προσωπικό εγώ του τον προστάτεψε. ∆εν τον άφησε να σβήσει µέσα στις λάσπες που γέµισαν οι ανταγωνιστές τους δρόµους του. Στάθηκε όρθιος και τώρα εκδικείται, χαµογελώντας και χλευάζοντας τον «καθωσπρεπισµό» της µετριότητας. Για τον Τραµπ σε κάθε τραπέζι όπου κάθεται δεν υπάρχουν φίλοι και εχθροί. Υπάρχουν ισχυροί και ανίσχυροι. Αυτούς που βρίζει και αγνοεί σήµερα, αύριο µπορεί να τους σφίξει το χέρι και να πει τα καλύτερα µε δηµόσιο λόγο.

Ο Ντόναλντ Τραµπ δεν είναι συνωµότης. ∆εν µιλά ψιθυριστά. ∆εν κρύβεται στις σκιές. Είναι εκεί, στο επίκεντρο της ρωµαϊκής αρένας, σε µια αρµατοµαχία µέχρι θανάτου. Βλέπει κάτω από τον ήλιο νικητές και πεθαµένους. ∆εν είναι τόσο απρόβλεπτος όσο λογίζεται. Σε κάθε παρτίδα επιθυµεί να είναι ο νικητής. Θέλει να αφήσει πίσω του έναν άλλο κόσµο, καλύτερο και πιο ειρηνικό, αποχωρώντας οριστικά από τον Λευκό Οίκο για τη Φλόριντα και τα µέγαρά του στο Μαρ-α-Λάγκο. Για τον Τραµπ η ζωή δεν είναι ποτέ αρκετή, γιατί δεν κουράζεται να κερδίζει. Στους διαδρόµους του Νταβός απέδειξε για µία ακόµη φορά ότι µπορεί να αιφνιδιάζει. Και από τη δυστοπία να προκύπτει µια ηλιόλουστη ηµέρα. Είναι ένας θνητός θεός που καθορίζει τη µοίρα του κόσµου, χωρίς κανείς ουσιαστικά να µπορεί να σταθεί εµπόδιο στις προθέσεις του. Και κυρίως στη διαπραγµατευτική δεινότητά του…

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή