Η κυβέρνηση έχει διακηρύξει την πρόθεσή της να απαλλάξει τη χώρα από το επονοµαζόµενο «βαθύ κράτος». Ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης προωθεί τέτοιου τύπου εξαγγελίες και σκεπτικό από την πλευρά της διακυβέρνησης. Ακόµη και η συνταγµατική αναθεώρηση, όπως προτείνεται από τη Νέα ∆ηµοκρατία, έχει τέτοιες απολήξεις και στόχους.

Διαβάστε: Κεραμέως και Παπαθανάσης απαντούν για τις αποκαλύψεις του ''Big Mouth'': "Όλα έγιναν σύμφωνα με το Ενωσιακό Δίκαιο"

Με την έννοια του «βαθέος κράτους» η Κεντροδεξιά εννοεί τον συνδικαλισµό όταν αυτός λειτουργεί για την απόρριψη προτύπων αξιολόγησης και ιεράρχησης των κρατικών υπαλλήλων όλων των βαθµίδων που τελικά συνιστούν το ίδιο το κράτος. Η κυβέρνηση νοµοθετεί, εκσυγχρονίζει τη διοίκηση µε τεχνολογίες που ακυρώνουν τις κοµµατικές παρέες. Οργανώνει επίσης διαδικασίες αξιολόγησης και δηµόσιους πανελλαδικούς διαγωνισµούς στη βάση αντικειµενικών κριτήριων για την πρόσληψη των κρατικών υπαλλήλων ή τις µεταθέσεις τους. Η διακυβέρνηση εκδηλώνει φιλοδοξία ότι µεταξύ των άλλων θα παραδώσει στους επόµενους ένα άλλο κράτος από αυτό που παρέλαβε. Παρ’ όλα αυτά, η διακυβέρνηση επί του παρόντος αποτυγχάνει.

Το «βαθύ κράτος» έχει περιοριστεί, για παράδειγµα, στις εφορίες. Οσονούπω µπορεί και στις πολεοδοµίες. Σε κάποια επίπεδα της λειτουργίας του κράτους οι µηχανές αντικαθιστούν τη συνοχή της γραφειοκρατίας. Όµως η διακυβέρνηση Μητσοτάκη τελικά αποτυγχάνει να ανασχέσει τη διαφθορά. Τουλάχιστον επί του παρόντος. Η αντιπολίτευση την καταγγέλλει ως διεφθαρµένη και υπαίτια για κάθε τύπου κακοδιαχείριση που παρουσιάζεται. Η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική, χωρίς αυτό να σηµαίνει ότι κυβερνητικά και κοµµατικά στελέχη δεν εµπλέκονται κατά περίπτωση σε ύποπτες διαδροµές των απευθείας αναθέσεων ή των ευνοϊκών ρυθµίσεων. Το ζητούµενο είναι όµως ευρύτερο.

Το «βαθύ κράτος», τουλάχιστον όπως λειτουργεί στην Ελλάδα, δεν ενδιαφέρεται να έχει εξουσίες µιας πάγιας γραφειοκρατίας επηρεάζοντας τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τη λειτουργία των κρατικών αποφάσεων έναντι των επιλογών των εκλεγµένων. Το «βαθύ κράτος» στην Ελλάδα είναι ένα σύνολο εγκληµατικών δοµών -«άσπρων» και «µπλε» κολάρων- στη λήψη αποφάσεων επί των διαδροµών του χρήµατος. Το «βαθύ κράτος» εκβιάζει, χειραγωγεί, ελίσσεται, κυριαρχεί µέσα από την παρουσία και τις διάδοχες φάσεις του στη βάση της διαφθοράς. Όπου διαφθορά λογίζουµε κατά κύριο λόγο τον χειρισµό του πακτωλού των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Η βασική επιδίωξη είναι η ιδιωτικοποίηση του χρήµατος και η παρέκκλιση από την εξυπηρέτηση του δηµοσίου συµφέροντος. Το «βαθύ κράτος» έχει αρχιτεκτονική, συνοχή, έρµα. Το «βαθύ κράτος» έχει χρώµα: πράσινο! Αυτό δεν σηµαίνει ότι είναι θυγατρική της κοµµατικής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ.

Ξεκινά από τη δεκαετία του 1980, όταν τα βρόµικα χέρια της απληστίας µπήκαν µέχρι τους αγκώνες στο µέλι. ∆οµείται µε πιο cult επικάλυψη της δεκαετίας του 1990, όταν µαθαίνει τις ευρωπαϊκές διαδροµές και προπάντων τις ερµητικά πολύπλοκες διαδικασίες της Ευρώπης. Περισσότεροι νοµικοί, λογιστές, τραπεζίτες και κοµισάριοι στο παιχνίδι, αλλά στη βάση η ίδια πρωτόγονη απληστία. Εξελίσσεται εταιρικά και διαδικαστικά στη δεκαετία του 2000. Σε όλη αυτήν τη διαδροµή το «βαθύ κράτος» αναβαθµίζεται. Αποκτά διακοµµατικό χαρακτήρα στην Ελλάδα και χρήσιµες επαφές στις Βρυξέλλες. Αιφνιδιάζεται φυσικά από τη δηµοσιονοµική χρεοκοπία στις αρχές του 2010, αλλά δεν εγκαταλείπει τα πόστα. Ακόµη και στα δύσκολα χρόνια υπήρξαν ευκαιρίες, γιατί από τη µια έχουµε πρόσβαση σε συσσωρευµένο πλούτο και από την άλλη χρεοκοπίες. Η Ελλάδα όµως ανασυγκροτείται από το 2019 και µετά.

Το «βαθύ κράτος» είναι και πάλι εδώ. Σαν να µην άλλαξε τίποτα. Επιχειρηµατικοί κολοσσοί κατέρρευσαν. Άνθρωποι της πρώτης σελίδας διασύρθηκαν. Η τάξη των πραγµάτων άλλαξε, ακόµη και αν σήµερα πολλοί µιλούν για καρτέλ. Η απληστία και η κυνική έλλειψη ηθικής ευθύνης κυβερνούν την Ελλάδα πάνω από κόµµατα και υπουργούς, που -ως γνωστόν- έρχονται και παρέρχονται. Είτε µιλήσουµε για ΟΠΕΚΕΠΕ και επιδοτήσεις είτε για επιµορφωτικά σεµινάρια για άνεργους µε εµπλοκή ΓΣΕΕ, το ίδιο πάντα «βαθύ κράτος» επιδεικνύει τη λειτουργικότητα και τη µόνιµη παρουσία του. Πώς αντιµετωπίζεται; Όπως ο Χρυσοχοΐδης αντιµετώπισε το οργανωµένο έγκληµα. Είναι δεδοµένη η συνταγή από τον Μεσοπόλεµο και το κυνήγι της µαφίας στις ΗΠΑ. Ναι, αλλά χρειάζονται Untouchables (Αδιάφθοροι). Πολιτικοί, δικαστές, αστυνοµικοί, κρατικοί αξιωµατούχοι, ΑΑ∆Ε, τεχνοκράτες... Και προπάντων πολιτική απόφαση και κάλυψη, που δεν είναι καθόλου δεδοµένες επί του παρόντος.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή