Το να συζητάς θέµατα περιφερειακού γεωπολιτικού ενδιαφέροντος σε σχέση µε τη Μέση Ανατολή µε την ηγεσία της Τουρκίας δεν µπορεί να έχει σηµαντική διαφορά από το να συζητάς διµερή της κεντρικής ατζέντας όπως τα κυριαρχίας. Αυτό δηλαδή που συµβαίνει σήµερα στην Άγκυρα στη διαβούλευση Μητσοτάκη - Ερντογάν ή και µεταξύ των δύο αποστολών ως προς τα ζητήµατα της Μέσης Ανατολής δεν µπορεί να έχει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσµα. Τουλάχιστον αν θέλουµε να µιλήσουµε για συγκλίσεις.

Η τοποθέτηση της Τουρκίας στα ζητήµατα της Γάζας, της Συρίας, του Ιράν, του Λιβάνου, της «νέας τάξης πραγµάτων» στη διαδροµή Ανατολική Μεσόγειος - Ινδία είναι στη βάση του Ισλαµικού Μετώπου. Υπό την οπτική των σουνιτών. Αυτή τη φέρνει σε πάγια αντιδιαστολή µε όσα για παράδειγµα πρεσβεύει ή στοχεύει το Ισραήλ. Στενός σύµµαχος της Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός του οποίου µάλιστα, Μπενιαµίν Νετανιάχου, επίσης σήµερα συζητά µε τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραµπ, στην Ουάσινγκτον. Αλλά οι θέσεις και οι επιδιώξεις στην Ανατολή της Τουρκίας σε πολλά επίπεδα σχετίζονται ως προς τις εµπορικές διαδροµές και µε τους σχεδιασµούς της Κίνας, η οποία στην πραγµατικότητα συντηρεί την οικονοµία της Τουρκίας ώστε να µην καταλήξει Ιράν.

Αυτό έχει ως αποτέλεσµα να υπάρχει απολύτως διαφορετική οπτική στις ελληνικές προτεραιότητες και σενάρια ανάπτυξης της Ελλάδας σε σχέση µε την Τουρκία. Οι αραβικές χώρες και η Αίγυπτος όπως και η Ευρώπη δείχνουν στην παρούσα συγκυρία µια διάθεση να έχουν εµπορική ή οικονοµική συνεργασία µε την Τουρκία ακόµη και στο πεδίο της πολεµικής βιοµηχανίας. Αλλά και τώρα όπως και πάντα η Τουρκία αντιµετωπίζεται µε µεγάλη καχυποψία εξαιτίας της επιθετικής διάθεσης που επιδεικνύει στα θέµατα κυριαρχίας ή ζωνών επιρροής στη στεριά και πολύ περισσότερο στη θάλασσα («Γαλάζια Πατρίδα»). Επίσης επειδή η Τουρκία συνεχίζει να επιδεικνύει προς κάθε κατεύθυνση το «αυτοκρατορικό σύνδροµο» από το οποίο κυριαρχείται.

Φυσικά και έχει ενδιαφέρον να συζητούν η ελληνική ηγεσία και διπλωµατία µε την τουρκική για τα ευρύτερα θέµατα των γεωπολιτικών περιοχών που αφορούν τη γειτονιά µας. Το ίδιο όπως και το να συζητά και τα θέµατα ευρωπαϊκής συνεργασίας µε την Τουρκία. Αλλά για να έχουν ουσία όλα αυτά, πρώτον, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει καθαρές σχέσεις ως προς τις περιφερειακές συµµαχίες της. Συνεπείς µε τη στρατηγική οπτική που έχει αποφασίσει. ∆εύτερον, η Ελλάδα να αποφύγει στην παρούσα φάση να στείλει και πάλι λάθος µηνύµατα στους συµµάχους της παρασυρµένη από θεωρήσεις ίσων αποστάσεων. Τρίτον, για να έχουν σηµασία τέτοιου τύπου διαβουλεύσεις, πέρα από την ανταλλαγή απόψεων η Ελλάδα θα πρέπει να είναι παρούσα στο µεγάλο τραπέζι στην Ουάσινγκτον στις 19 Φεβρουαρίου. Εκεί όπου θα συνεδριάσει το Συµβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα υπό την προεδρία Τραµπ. Και µπορεί ο Αµερικανός πρόεδρος να αντιµετωπίζει µε ευρύτητα τον ρόλο που µπορεί να έχει η Άγκυρα και η ηγεσία Ερντογάν στα επίµαχα θέµατα της περιοχής, αλλά αυτό δεν σηµαίνει ότι η Τουρκία είναι κεντρικός ή κυριαρχικός παίκτης στη συζήτηση.

Οι συµµαχίες της Ελλάδας στην περιοχή και το άνοιγµα στην Ινδία, που στην παρούσα φάση προστίθεται, της δίνουν µια ευχέρεια ισορροπίας µεταξύ Ισραήλ και Αράβων αυτοτελώς. Αν υποθέσουµε ότι η Αθήνα και η Άγκυρα δεν επιθυµούν µεσολάβηση για τα δικά τους, η Αθήνα δεν µπορεί να θέλει τουρκική διαµεσολάβηση ή πίεση για τα γεωπολιτικά περιφερειακά. Η διπλωµατική δράση θα πρέπει να έχει όραµα µε στοχοπροσήλωση και συνέπεια ως προς τους χειρισµούς για να είναι ισχυρή.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή