Ο χρόνος των διαπραγµατεύσεων που έχει προσφέρει ο πρόεδρος Τραµπ στην Τεχεράνη εξαντλείται. Συµφωνία δεν έχει προκύψει ούτε καν για το πυρηνικό πρόγραµµα της χώρας. Πολύ περισσότερο για το βαλλιστικό οπλοστάσιο που διαθέτει και το οποίο ανησυχεί ιδιαίτερα την Ιερουσαλήµ ως προς την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ. Οι ειδήσεις που διαρρέουν για την κατάσταση που επικρατεί στο Ιράν, µιλούν για εκτελέσεις διαδηλωτών και αντιφρονούντων, ακόµη και µέσα στα νοσοκοµεία. Φυλακίσεις, βιασµοί γυναικών και ούτω καθεξής… Οι συζητήσεις που είχαν ο πρόεδρος Τραµπ και ο πρωθυπουργός Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον (σε παράλληλους χρόνους µε τη συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν στην Άγκυρα) ήταν ασυνήθιστα, ακόµη και για τα δικά τους δεδοµένα, πολύωρες. Συγκεκριµένα, κράτησαν τέσσερις περίπου ώρες. Ποιο το περιεχόµενο αυτών των συζητήσεων; ∆εν είναι σαφές. Κάποιες αναρτήσεις από την πλευρά Τραµπ µιλούν για «καλό αποτέλεσµα». Αλλά οι στρατηγικές του Ισραήλ έχουν απόσταση από τις στρατηγικές των ΗΠΑ στο πεδίο της χρήσης «σκληρής ισχύος» ή µη.

Φυσικά, η παραµονή µιας τόσο ογκώδους αµερικανικής ναυτικής αρµάδας στην περιοχή, πιέζει τεχνικά αλλά και οικονοµικά την Ουάσινγκτον και ειδικά τον Λευκό Οίκο να κάνει την κίνηση ρουά-µατ στη σκακιέρα. Όποιες συµµαχικές δυνάµεις πρόκειται να στηρίξουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως η βρετανική Αεροπορία, βρίσκονται σε κοντινές βάσεις. Τα όποια µηνύµατα ανησυχίας από αραβικά κράτη, που διατηρούν αµερικανικές βάσεις, όπως το Κατάρ, έχουν εµπεδωθεί µεν, αλλά δεν πρόκειται να ανατρέψουν τις εξελίξεις, όταν φθάσει η ώρα των τελικών αποφάσεων.

Το ζητούµενο είναι να υπάρξει έστω και µερική ανατροπή του καθεστώτος των Αγιατολάχ και φυσικά των Φρουρών της Επανάστασης στο µοντέλο της Βενεζουέλας. Ταυτόχρονα, να αποτραπεί τυχόν εµφύλιος. Το τοπίο στη Μέση Ανατολή δείχνει βαλτωµένο. Ο χρόνος πιέζει. Από τη µία, την επόµενη εβδοµάδα αρχίζει η περίοδος του Ραµαζανιού. Από την άλλη, ό,τι είναι να γίνει στο Ιράν, θα πρέπει να έχει απόσταση χρονική και επιχειρησιακή από τη συνεδρίαση του Συµβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα, που είναι προγραµµατισµένη για τις 19 Φεβρουαρίου στην Ουάσινγκτον. Το κλίµα εκεί θα πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να επιτρέπει συγκλίσεις και όχι ένταση µεταξύ των συµµετεχόντων.

Οι εξελίξεις στο Ιράν θα επηρεάσουν βαθιά όλο τον χάρτη και τους συσχετισµούς στην Εγγύς Ανατολή. Το ζητούµενο από τους Αµερικανούς (να υπάρξει τάξη στην περιοχή, χωρίς µεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις και πάλι) δεν δείχνει να λειτουργεί. Η Ουάσινγκτον έχει δώσει χώρο µε τις επιλογές της στο σουνιτικό Ισλάµ να κινηθεί στην περιοχή, µε ισχυρό αποτύπωµα, αφενός υπέρ της Τουρκίας και αφετέρου του Ριάντ. Ο Λευκός Οίκος µπορεί στην περίπτωση αυτή να έχει κάνει και πάλι λάθος, όπως στο παρελθόν. Υπάρχει µεγάλο ενδιαφέρον για τις κινήσεις µε επίκεντρο τη Σαουδική Αραβία, που δείχνει διάθεση να συγκλίνει σε µια… τρόικα µε την Τουρκία και το Πακιστάν. Τέτοιες εξελίξεις δεν έχουν µόνον στρατιωτικό αντίκτυπο, αλλά πολύ µεγαλύτερο οικονοµικό, καθώς και σε επίπεδο πολεµικής βιοµηχανίας. Στο προσκήνιο έχει µπει η ανησυχία για την απόκτηση πυρηνικών από πολλές χώρες της περιοχής.

Το τι θα συµβεί µε τον «ξεδοντιασµένο» άξονα της τζιχάντ των Σιιτών σχετίζεται µε την επόµενη ηµέρα στο Ιράν. Η Ευρώπη οµφαλοσκοπεί και βρίσκεται µακριά. Στο Ισραήλ οι πολιτικοί αντίπαλοι του Μπενιαµίν Νετανιάχου υποστηρίζουν ότι ο πρωθυπουργός για εκλογικούς λόγους χρειάζεται συνεχή ένταση και πολεµικές επιχειρήσεις. Αλλά για τον Νετανιάχου, µετά τα ταραχώδη και εξόχως αιµατηρά προηγούµενα χρόνια, µπορεί να έχει έρθει ο καιρός να επιδείξει στους πολίτες του οριστικές νίκες στο πεδίο. Για τον πρόεδρο Τραµπ, αυτό είναι σχεδόν αυτοσκοπός. Το τι θα συµβεί στο Ιράν και ποια θα είναι η επόµενη ηµέρα στην Τεχεράνη καθορίζει γενικότερες εξελίξεις.