Αν ο «πυρήνας» της ∆ύσης συνεχίσει να συγκρούεται εσωτερικά χωρίς όρια και στη βάση εθνικών µεγαλοϊδεατισµών, το µόνο που θα πετύχουν οι ηγεσίες της θα είναι να παραδώσουν µέσα σε ελάχιστο χρόνο τα κλειδιά της παγκόσµιας ηγεµονίας στην Κίνα. Έτσι, το λάθος ή η εκτροπή της παγκοσµιοποίησης της προηγούµενης εικοσαετίας θα συµπληρωθεί µε µια λανθασµένη στις προδιαγραφές της σύγκρουση εθνικισµών. Ευρώπη και ΗΠΑ, στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, µπορούν να συνεννοηθούν. Αυτά που τις ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τις χωρίζουν.

Το γεγονός ότι τα γεωπολιτικά δεδοµένα είναι διαφορετικά, όπως -πηγαίνοντας στη ∆ιάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια- υπογράµµισε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούµπιο, δεν σηµαίνει ότι η ∆ύση θα πρέπει να µπει σε ένα αυτοκαταστροφικό «ολοκαύτωµα». Αφενός είχαµε µια ακραία επιθετική και περιφρονητική στάση από την πλευρά της προεδρίας Τραµπ που παρέπεµπε σε νεοαποικιοκρατία, µε κορύφωση τις διακηρύξεις για την κατάληψη της Γροιλανδίας. Αφετέρου είχαµε την αγωνιώδη παλαιοαποικιοκρατική υπεροψία των κύριων δυνάµεων της Ευρώπης που, από τη µία «σοκαρίστηκαν» από τις δηλώσεις Τραµπ και το απρόβλεπτο των επιλογών του και από την άλλη, στη βάση της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, σκέφτηκαν να οδηγήσουν τις εξελίξεις (και τις ΗΠΑ) σε έναν νέο παγκόσµιο πόλεµο στην Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας. Όλα αυτά δείχνουν την παρακµή και την έλλειψη ορθοκρισίας των δυτικών ηγεσιών. Η έννοια της αυτονοµίας της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, που υποστηρίζει ο -µε σύντοµη ηµεροµηνία λήξης- Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, δεν έχει καµία ρεαλιστική βάση.

Η Ευρώπη δεν έχει ούτε την οικονοµική, ούτε την τεχνολογική, ούτε τη γεωπολιτική δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Απλώς µε τέτοιες θεωρίες θα διευκολύνει την πολυδιάσπασή της και την άλωσή της από την Κίνα σε «οικόπεδα». Η Αµερική, από την άλλη, δεν µπορεί να αποχωρήσει από την Ευρώπη, εξαιτίας της πολυµερούς και πολυεπίπεδης σχέσης ισχύος που διατηρεί µαζί της. Το σηµειώνουν µε επιστολή τους στον ίδιο τον πρόεδρο Τραµπ µια πλειάδα Αµερικανών στρατηγών, που αποτυπώνουν την άποψη των ενόπλων δυνάµεων των ΗΠΑ και µιας σειράς υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας της αµερικανικής οµοσπονδίας. Φυσικά, πρέπει να αλλάξουν δεδοµένα, συνήθειες και καιροσκοπισµοί από την πλευρά των ευρωπαϊκών εθνών-κρατών στη στρατιωτική συνεργασία τους µε τις ΗΠΑ. Η Ουάσινγκτον έχει δίκιο όταν ζητά να σταµατήσει να πληρώνει αυτή τον λογαριασµό για όλους. Υπάρχει ένας κοινός τόπος. Αυτός είναι το ΝΑΤΟ.

Ο ευρωατλαντισµός στη στρατιωτική του διάσταση βασίζεται στο Ατλαντικό Σύµφωνο. Το 5% του ΑΕΠ κάθε χώρας-µέλους από τις ευρωπαϊκές θα πηγαίνει σε στρατιωτικές δαπάνες. Επίσης, αντί της «πράσινης» κερδοσκοπικής χίµαιρας, θα χτιστεί στην Ευρώπη πολεµική βιοµηχανία για τη στήριξη και τον εξοπλισµό των στρατών της. Φυσικά, ο λογιζόµενος «πασιφισµός» της αιώνιας ειρήνης, µε τον οποίο τάισαν τους λαούς τους οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και τράπεζες, κάπου εδώ ακυρώνεται. Το ΝΑΤΟ ως δοµή αναφέρεται σε εθνικά κράτη. Η Ευρώπη στην αµυντική και στρατιωτική της προδιαγραφή βασίζεται στις δοµές, στους εξοπλισµούς και στις προδιαγραφές του ΝΑΤΟ. Η στρατιωτική σχέση των ΗΠΑ δοµικά, πέραν των διµερών συµφώνων, λειτουργεί µέσα στο ΝΑΤΟ. Οι συνεργασίες στην πολεµική βιοµηχανία δεν µπορεί να έχουν ως Ρουβίκωνα τον Ατλαντικό.

Οι συµπαραγωγές πολεµικού υλικού θα πρέπει να υπερβούν αυτόν τον Ρουβίκωνα, χτίζοντας µια νέα συνοµολογηµένη σύµπραξη. ∆εν υπάρχει εµπιστοσύνη, ακόµη και εντός της Ευρώπης, ως προς τις εγγυήσεις χωρίς τις ΗΠΑ. Όχι µόνο για τους «µεγάλους», αλλά πολύ περισσότερο για τους «µεσαίους» και τους «µικρούς». Η Ευρώπη θα αναπτύξει στρατιές και συµβατικά προωθηµένα όπλα. Τα πυρηνικά θα µείνουν στις ΗΠΑ, όπως και σε Γαλλία - Μ. Βρετανία στην Ευρώπη. Τα λεφτά δεν φτάνουν για κάτι άλλο. Οι λαοί θα ξεσηκωθούν και όλα θα γίνουν παρανάλωµα για όσους δεν καταλαβαίνουν…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή