«Θέλουµε συµµάχους που είναι περήφανοι για τον πολιτισµό τους και την κληρονοµιά τους, που κατανοούν ότι είµαστε κληρονόµοι του ίδιου µεγάλου και ευγενούς πολιτισµού και οι οποίοι, µαζί µε εµάς, είναι πρόθυµοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν. Και γι’ αυτό δεν θέλουµε συµµάχους που θα δικαιολογούν το διαλυµένο status quo αντί να αναµετρηθούν µε ό,τι είναι απαραίτητο για να το διορθώσουν· διότι εµείς στην Αµερική δεν έχουµε κανένα ενδιαφέρον να είµαστε οι ευγενικοί και εύτακτοι τοποτηρητές της ελεγχόµενης παρακµής της ∆ύσης».

O υπουργός Εξωτερικών και ταυτόχρονα σύµβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, ο πρώτος µε τις δύο ιδιότητες µετά την εποχή Κίσινγκερ, σε αυτήν τη θεµελιώδη βάση, του πολιτισµού και των κοινών αρχών, όρισε τη «νέα τάξη» στη σχέση ΗΠΑ - Ευρώπης, αιφνιδιάζοντας θετικά το ακροατήριο των ευρωπαϊκών ηγεσιών που παρίστατο στη φετινή πολυσήµαντη ετήσια ∆ιάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια. Αν πέρυσι ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς θέλησε να σοκάρει και να κινητοποιήσει µε τον «σκληρό» τρόπο την παρηκµασµένη, καιροσκοπική και εταιρική Ευρώπη, φέτος ο Μ. Ρούµπιο, εκπροσωπώντας τη θεσµική Αµερική, επανακαθόρισε τον χαρακτήρα, τη δυναµική και τη συγκρότηση της ∆υτικής Συµµαχίας του «πυρήνα» σε σχέση µε τα ζητούµενα του 21ου αιώνα.

Πολλοί αναλυτές και στη χώρα µας θέλησαν να σχολιάσουν από τα βραδινά τηλεοπτικά δελτία του Σαββάτου ακόµη τη σηµασία της οµιλίας Ρούµπιο από το Μόναχο, χωρίς µάλλον ούτε να την έχουν διαβάσει ή ακούσει στην ολότητά της. Χαµένοι στην αυτάρκεια των εµµονών τους. Η οµιλία, ακριβώς επειδή έχει πλήρη δοµή, αξίζει να µελετηθεί ολόκληρη. Αλλά σε ένα µέρος της προσδιορίζεται η διαφορά της γεωπολιτικής προσέγγισης της προηγούµενης Αµερικής από την παρούσα και προφανώς την επόµενη.

«Όµως η ευφορία αυτού του θριάµβου (σ.σ. µε την πτώση του τείχους του Βερολίνου) µας οδήγησε σε µια επικίνδυνη ψευδαίσθηση: ότι είχαµε εισέλθει στο λεγόµενο “τέλος της ιστορίας”· ότι κάθε έθνος θα γινόταν πλέον µια φιλελεύθερη δηµοκρατία· ότι οι δεσµοί του εµπορίου και µόνο θα αντικαθιστούσαν την εθνική υπόσταση· ότι η “διεθνής τάξη βασισµένη σε κανόνες” -ένας υπερχρησιµοποιηµένος όρος- θα αντικαθιστούσε το εθνικό συµφέρον· και ότι θα ζούσαµε πλέον σε έναν κόσµο χωρίς σύνορα, όπου όλοι θα γίνονταν πολίτες του κόσµου. Αυτή ήταν µια ανόητη ιδέα που αγνόησε τόσο την ανθρώπινη φύση όσο και τα διδάγµατα πάνω από 5.000 ετών καταγεγραµµένης ιστορίας. Και µας κόστισε ακριβά.

Μέσα σε αυτή την παραπλάνηση, ασπαστήκαµε ένα δογµατικό όραµα για το ελεύθερο και ανεξέλεγκτο εµπόριο, την ίδια στιγµή που ορισµένα έθνη προστάτευαν τις οικονοµίες τους και επιδοτούσαν τις εταιρείες τους για να υπονοµεύουν συστηµατικά τις δικές µας, κλείνοντας τα εργοστάσιά µας, αποβιοµηχανίζοντας µεγάλα τµήµατα των κοινωνιών µας, µεταφέροντας εκατοµµύρια θέσεις εργασίας της εργατικής και µεσαίας τάξης στο εξωτερικό και παραδίδοντας τον έλεγχο των κρίσιµων εφοδιαστικών αλυσίδων µας σε αντιπάλους και ανταγωνιστές.

Εκχωρήσαµε σταδιακά την κυριαρχία µας σε διεθνείς θεσµούς, ενώ πολλά έθνη επένδυσαν σε τεράστια κοινωνικά κράτη εις βάρος της ικανότητάς τους να αµύνονται. Αυτό συνέβη ενώ άλλες χώρες επένδυαν στην ταχύτερη στρατιωτική εξοπλιστική ενίσχυση στην ιστορία της ανθρωπότητας και δεν δίστασαν να χρησιµοποιήσουν σκληρή ισχύ για να επιδιώξουν τα δικά τους συµφέροντα.

Για να κατευνάσουµε µια “λατρεία του κλίµατος”, επιβάλαµε στους εαυτούς µας ενεργειακές πολιτικές που φτωχοποιούν τους λαούς µας, ενώ οι ανταγωνιστές µας εκµεταλλεύονται το πετρέλαιο, τον άνθρακα, το φυσικό αέριο και οτιδήποτε άλλο, όχι µόνο για να τροφοδοτήσουν τις οικονοµίες τους, αλλά για να τα χρησιµοποιήσουν ως µοχλό πίεσης εναντίον µας. Και στην επιδίωξη ενός κόσµου χωρίς σύνορα, ανοίξαµε τις πόρτες µας σε ένα πρωτοφανές κύµα µαζικής µετανάστευσης που απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών µας, τη συνέχεια του πολιτισµού µας και το µέλλον των λαών µας.

Κάναµε αυτά τα λάθη µαζί, και τώρα, µαζί, οφείλουµε στους λαούς µας να αντιµετωπίσουµε τα γεγονότα και να προχωρήσουµε µπροστά, να ανοικοδοµήσουµε. »Υπό τον πρόεδρο Τραµπ, οι Ηνωµένες Πολιτείες της Αµερικής θα αναλάβουν και πάλι το έργο της ανανέωσης και της αποκατάστασης, οδηγούµενες από ένα όραµα για ένα µέλλον τόσο περήφανο, κυρίαρχο και ζωτικό όσο το παρελθόν του πολιτισµού µας. Και ενώ είµαστε προετοιµασµένοι, αν χρειαστεί, να το κάνουµε µόνοι µας, προτίµησή µας και ελπίδα µας είναι να το κάνουµε µαζί µε εσάς, τους φίλους µας εδώ στην Ευρώπη. Για τις Ηνωµένες Πολιτείες και την Ευρώπη, η θέση µας είναι µαζί».

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή