Οι συνδικαλιστικοί φορείς την προηγούµενη δεκαετία της δηµοσιονοµικής χρεοκοπίας έχασαν και το κύρος τους και την αξιοπιστία τους. Στην πλειοψηφία τους και ειδικά οι δυνάµεις της Αριστεράς όπου επικρατούσαν είχαν εκτεθεί για ακρότητες, πολιτικά παίγνια και απολύτως κακές πρακτικές, τόσο ως προς τις υπερβολές των διεκδικήσεων όσο και για το παρασκήνιο των «συµβιβασµών» που προέβαλλαν. Επίσης για τους τακτικισµούς των απεργιών διαρκείας προς όφελος κοµµατικών σκοπιµοτήτων αλλά και την αδιαφορία τους για την ταλαιπωρία των συµπολιτών τους. Μιλώντας ξέχωρα για το ΠΑΣΟΚ που, από τη δεκαετία του 1980 και στη βάση του κοµµατικού δογµατισµού που ανέπτυξε στον δηµόσιο τοµέα σωρευτικά, στις περιόδους που βρέθηκε στην αντιπολίτευση επέδειξε στον συνδικαλιστικό τοµέα µια κυριολεκτικά στρατηγική «καµένης γης» σε σχέση µε τη διακυβέρνηση αλλά και τα συµφέροντα της χώρας και του ∆ηµοσίου, είτε αυτό λογιζόταν στον στενό πυρήνα αυτού είτε στις περίφηµες ∆ΕΚΟ.

∆εκαπέντε χρόνια µετά το µοιραίο 2010-2011, στο πεδίο του συνδικαλισµού βρισκόµαστε σε κάποιες εµπλοκές που ούτε αντανακλούν τις προκλήσεις των καιρών για τους εργαζόµενους, ούτε και ανταποκρίνονται στο έργο και την αποστολή των εκπροσώπων των εργαζοµένων. Από τη µια έχουµε τις υποθέσεις κακοδιαχείρισης µε τη φερόµενη εµπλοκή του ισόβιου και αδικαιολογήτως παραµένοντος στην προεδρία της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου, αφού από χρόνια θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτηθεί. Από την άλλη τα επεισόδια και τους προπηλακισµούς µιας οµάδας εκπροσώπων και εργαζοµένων στο Νοσοκοµείο της Νίκαιας. Στόχος τους να εµποδίσουν την είσοδο του καθ’ ύλην αρµόδιου υπουργού Υγείας κ. Γεωργιάδη στο υπό ανακαίνιση δηµόσιο γενικό νοσοκοµείο.

Αφήνοντας στον εισαγγελέα και τους ανακριτές το θέµα Παναγόπουλου ως προς τα ζητήµατα τυχόν κακοδιαχείρισης, θα µείνουµε περισσότερο στο δεύτερο επίπεδο. Γιατί φέρονται µε αυτήν τη βαρβαρότητα οι ολιγοµελείς και µειοψηφικές αυτές οµάδες γιατρών και νοσηλευτών στον υπουργό; Τι θέλουν να πετύχουν; Ποια η Αριστερά που εκπροσωπούν; Γιατί εξυπηρετούνται τα συµφέροντα του νοσοκοµείου, του προσωπικού και των ασθενών µε την προσπάθεια παρεµπόδισης του υπουργού να εισέλθει σε αυτό; Ενοχλούν µήπως τα επιπλέον κονδύλια που έχουν διατεθεί από τον κρατικό προϋπολογισµό και τα ευρωπαϊκά ταµεία στήριξης για την αναβάθµιση και τον εκσυγχρονισµό των υποδοµών του τοµέα ∆ηµόσιας Υγείας σε όλη την Ελλάδα; Ενοχλούν µήπως οι επιπλέον προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκοµεία και τα Κέντρα Υγείας του δηµόσιου συστήµατος; Ειδικά στο Γενικό Νοσοκοµείο στη Νίκαια, που παρουσίαζε σοβαρές αβαρίες τα προηγούµενα χρόνια, γιατί τέτοιο κλίµα;

Είναι φανερό ότι κάποιοι εκ των συνδικαλιστών νιώθουν την αντιπροσώπευση των εργαζοµένων ως µια φεουδαρχική εξουσία έναντι όλων. Άλλοι από αυτούς ζουν ακόµη στις στοές των ορυχείων ή σε καθεστώς δουλοπαροικίας του 18ου, 19ου και µέσα του 20ού αιώνα και βλέπουν τις δηµόσιες υπηρεσίες στις οποίες εργάζονται ως πλατφόρµα για µια νέα Οκτωβριανή Επανάσταση των µπολσεβίκων και των µηδενιστών. Αν το δούµε σε επίπεδο µικροπολιτικών σκοπιµοτήτων, είναι εµφανές το κλίµα υποστήριξης στον Π. Πολάκη προκειµένου να αναλάβει τη διοίκηση του «µικρού ΣΥΡΙΖΑ». Το βασικό όµως είναι αλλού. Οι εργαζόµενοι στον δηµόσιο τοµέα χρειάζονται σοβαρή εκπροσώπηση. Τα συµφέροντά τους δεν είναι διαφορετικά από την εξέλιξη, την αναβάθµιση και τη συγκρότηση του κράτους σε νέα βάση. Αυτήν που επιβάλλει η εποχή της εκ νέου εθνικοποίησης, των τεχνολογιών και της τεχνητής νοηµοσύνης. Πάγια αντίληψη των κρατικών υπαλλήλων προς όφελός τους θα πρέπει να είναι η αξιοκρατία και για λογαριασµό των πολιτών-πελατών τους η αναβάθµιση της ποιότητας και η απόδοση της λειτουργίας τους.

Οι εκπρόσωποι των εργαζοµένων προκύπτουν µέσα από εκλογές. Οι εργαζόµενοι οφείλουν πλέον και για τους εαυτούς τους και για το εθνικό κράτος να προκρίνουν τους πλέον κατάλληλους για εκπροσώπους τους. ∆εν είναι µόνο οι συλλογικές συµβάσεις αλλά και η ίδια τους η καθηµερινότητα και η εργασία τους που σχετίζονται µε τις κρίσιµες αυτές επιλογές. Είναι βέβαιο, για παράδειγµα, ότι στο Νοσοκοµείο της Νίκαιας οι εκπρόσωποι των εργαζοµένων ως µέρος της διοίκησης οφείλουν να πιέζουν τον υπουργό να πηγαίνει όσο το δυνατόν πιο συχνά στο νοσοκοµείο και να συζητούν µαζί του για τα προβλήµατα και τη λύση τους. Και όχι φυσικά να εµποδίζουν την είσοδό του στο νοσοκοµείο.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή