Μπορεί ένα πρωτοβάθµιο δικαστήριο να σώσει τη «χαµένη τιµή» της ∆ικαιοσύνης; Αν κρίνουµε από την απόφαση του Μονοµελούς Πληµµελειοδικείου Αθηνών στην πολύκροτη και άκρως θορυβώδη πολιτικά υπόθεση Predator, τότε ναι! 126 χρόνια και 8 µήνες οι σωρευτικές ποινές για τους τέσσερις κατηγορούµενους και βασικούς εµπλεκόµενους στις σχετιζόµενες εταιρείες που εισήγαγαν και χρησιµοποιήσαν το επίµαχο λογισµικό, Τ. Ντίλιαν, Σ. Χάµον, Γ. Λαβράνο και Φ. Μπίτζιο. ∆εν έγιναν δεκτά τα ελαφρυντικά του προηγούµενου έντιµου βίου.

Και το σηµαντικότερο, προκρίθηκε η ολική έκτιση των ποινών για 8 έτη. Η απόφαση ανοίγει επίσης «παράθυρο» για κατηγορίες περί ψευδορκίας στη σχετιζόµενη Εξεταστική της Βουλής, για τυχόν ευθύνη πολιτικών προσώπων, και επίσης για µια σειρά προσώπων που περιλαµβάνουν τους τέσσερις ανωτέρω κατηγορούµενους. Αλλά και για επέκταση του κατηγορητηρίου σε ποινικά αδικήµατα που σχετίζονται µε κατασκοπεία σε βαθµό πληµµελήµατος, σύµφωνα µε το άρθρο 148 του Ποινικού Κώδικα.

Οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης, παρά την ιστορική απόφαση, προέβησαν σε δηλώσεις για «κυβερνητικό παρακράτος», επιχειρώντας να στοχοποιήσουν -και στην παρούσα φάσητον πρωθυπουργό και το περιβάλλον Μαξίµου, επαναλαµβάνοντας τον εαυτό τους από προηγούµενα… επεισόδια. Μοιραίοι και άβουλοι, αναπαράγουν τους µικροπολιτικούς «αυτοµατισµούς» τους, µην µπορώντας να αντιµετωπίσουν την πραγµατικότητα που η ίδια η ∆ικαιοσύνη καταδεικνύει. Γιατί, αν υπήρχε ένας τόσο ισχυρός «παρακρατικός µηχανισµός», δεν θα είχαµε τέτοιες αποφάσεις και σκεπτικό από το Πληµµελειοδικείο Αθηνών, για τον απλούστατο λόγο ότι θα είχε «στηθεί» η σύνθεσή του.

Αλλά ας αφήσουµε τους πολιτικούς και ας µείνουµε στα της ∆ικαιοσύνης. Στην παρούσα φάση είναι επαναλαµβανόµενες οι αιχµές, πολλές φορές και οι ριπές, στον δηµόσιο διάλογο ότι η ∆ικαιοσύνη και τα δικαστήρια είναι απολύτως ελεγχόµενα και χειραγωγούµενα από την εκτελεστική εξουσία και τις δεσπόζουσες ελίτ χρήµατος και επιρροής. Η ∆ικαιοσύνη όµως δεν είναι κάτι αόριστο. Μια δοµή, µια εξουσία, ένας θεσµός ανώνυµος. ∆εν είναι ένα τοπίο στην οµίχλη χωρίς δρώντες και πρωταγωνιστές. Γιατί η ∆ικαιοσύνη είναι οι δικαστές! Είναι οι εισαγγελείς, οι ανακριτές. Έχει ονόµατα, διευθύνσεις, βαθµούς, αρµοδιότητες η ∆ικαιοσύνη. ∆εν είναι ο εκάστοτε υπουργός ∆ικαιοσύνης. Κάθε δίκη λοιπόν, κάθε σύνθεση δικαστηρίου, κάθε απόφαση, κάθε νοµικό σκεπτικό, κάθε ποινή έχει ταυτότητα, είτε στα δικαστήρια µε ενόρκους ή χωρίς αυτούς. Και οι δικαστές σε κάθε δίκη θα πρέπει τελικά να αναφέρονται µε τα ονοµατεπώνυµα και τον βαθµό τους. Άλλοτε για προστασία τους, άλλοτε για διαφάνεια. Στην προκειµένη περίπτωση, στην πρωτοβάθµια δίκη του κατασκοπευτικού λογισµικού Predator προήδρευσε ο κ. Ν. Ασκιανάκης, ενώ εισαγγελέας στην έδρα ήταν ο κ. ∆. Παυλίδης.

Οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν επιδέχονται σχολιασµού, υποστηρίζουν περιώνυµοι νοµικοί. Λάθος, δεν κρίνονται, αλλά σχολιάζονται. Οι δικαστές απονέµουν δικαιοσύνη εκ µέρους όλων µας. Οι δικές τους αποφάσεις και ο σχολιασµός του οποίου τυγχάνουν στον δηµόσιο διάλογο, ορίζουν το έννοµο κράτος και τη νοµιµοποίησή του έναντι του βαρβαρισµού της αυτοδικίας. Αυτό δεν σηµαίνει ότι όλες οι αποφάσεις θα πρέπει να είναι δηµοφιλείς. ∆ικάζουν στη βάση της εφαρµογής του νόµου. Όχι όµως στη βάση της επίδειξης αυθεντίας, αλλά στο όνοµα του λαού και της δηµοκρατίας.

Υπάρχει επίσης ο ισχυρισµός ότι στα ανώτερα δικαστήρια -σε σχέση µε τα πρωτοβάθµια- οι δικαστές είναι απολύτως «χειραγωγούµενοι» από την εξουσία και την ισχύ του χρήµατος, γιατί τελικά διορίζονται από τις κυβερνήσεις. Πέραν των όσων σχεδιάζει και εξαγγέλλει η διακυβέρνηση Μητσοτάκη για την όλο και µεγαλύτερη αυτοτέλεια στην εκλογή των υψηλόβαθµων δικαστών, ας µείνουµε σε µια επίσης πρόσφατη απόφαση. Από τον Άρειο Πάγο, το ανώτατο δικαστήριο. Αφορά τον τρόπο υπολογισµού των τόκων στα δάνεια του νόµου Κατσέλη (Ν. 3869/2010). ∆ικαιώθηκαν οι δανειολήπτες και όχι οι τράπεζες και οι servicers. Ο τόκος θα υπολογίζεται στη δόση και όχι στο σύνολο του ποσού, όπως µέχρι τώρα. Άρα, η Ελλάδα δεν κυβερνάται από τα καρτέλ, γιατί διαφορετικά δεν θα είχαµε µια τέτοια απόφαση που «πονάει». Ναι, υπάρχουν προβλήµατα, αλλά η ∆ικαιοσύνη αποδεικνύει ότι έχει αξιοπρέπεια…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή