Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραµµές είχε δοθεί εντολή για την εκκένωση της αµερικανικής πρεσβείας στο Ισραήλ και την αναχώρηση προσωπικού µη αναγκαίου και οικογενειών των διπλωµατών προς όποιον προορισµό ήταν ασφαλής, εφικτός και προσβάσιµος µε αεροπλάνο στην ευρεία περιοχή ή στην Ευρώπη µε κατάληξη την Ουάσινγκτον. Επίσης είχαν ανοίξει τα καταφύγια, ενώ σε διάφορες αµερικανικές βάσεις στα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου υπήρχαν µετακινήσεις δυνάµεων και εξοπλισµών, άλλοτε για λόγους ασφαλείας και άλλοτε στη βάση επιχειρησιακού σχεδιασµού.

Οι συζητήσεις στη Γενεύη µεταξύ Γουίτκοφ, Κούσνερ και του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Αραγτσί, µε τη µεσολάβηση του Οµάν, δεν κατέληξαν σε κάτι απολύτως θετικό που θα µπορούσε να αναστρέψει την πορεία των γεγονότων. Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης δεν δέχεται να συζητήσει εν συνόλω τα θέµατα που θέτει στη διαπραγµάτευση η Ουάσινγκτον. ∆εν αποδέχεται για παράδειγµα ουδεµία επί της ουσίας συζήτηση για το πυραυλικό-βαλλιστικό πρόγραµµα. Σε σχέση µε τον πυρηνικό αφοπλισµό του Ιράν, το καθεστώς και η ηγεσία Χαµενεΐ και Φρουρών της Επανάστασης δίνουν κατεύθυνση δηµιουργικής καθυστέρησης. Προωθούν πλαίσιο προσέγγισης που θυµίζει εν πολλοίς την περίοδο συµφωνιών της προεδρίας Οµπάµα στις ΗΠΑ.

Οι συζητήσεις στη Γενεύη δεν κατέληξαν φυσικά και µεταφέρονται σύµφωνα µε τον προγραµµατισµό για τη Βιέννη στην αρχή της εβδοµάδας. Το µήνυµα που ήθελε ως προαπαιτούµενο ο πρόεδρος Τραµπ προκειµένου να αναβάλει τη χρήση «σκληρής ισχύος» ουσιαστικά δεν υφίσταται. Από την άλλη πλευρά το καθεστώς υπό τον Χαµενεΐ, σύµφωνα µε απολύτως αξιόπιστες πληροφορίες και εκτιµήσεις, έχει µπροστά του και άµεσα ένα απολύτως υπαρξιακό δίληµµα. Είτε θα πάει σε σύγκρουση µε τις ΗΠΑ, επιλέγοντας την «ηρωική» πτώση, είτε θα αποδεχθεί και θα εφαρµόσει έναν ιστορικό συµβιβασµό. Να παραδώσει τα πυρηνικά αποθέµατα χωρίς δικαίωµα συνέχειας του προγράµµατος, υπό απόλυτο έλεγχο και στη συνέχεια να συµφωνήσει στον δοµικό περιορισµό του βαλλιστικού-πυραυλικού προγράµµατος, µε σαφή προσανατολισµό τις δηµοκρατικές παραχωρήσεις στον λαό του.

Η περίπτωση να πέσουν µαχόµενοι τους εχθρούς τους οι µουλάδες και οι φρουροί τους είναι η πλέον πιθανή επιλογή τους. Μέσα στα επόµενα εικοσιτετράωρα θα κριθούν πολλά και σηµαντικά. Στα διεθνή µίντια, που, όπως είναι φυσικό, βρίσκονται σε µέγιστη νευρικότητα και κινητοποίηση, µεταδίδονται και γράφονται διάφορα. Τα σενάρια περισσεύουν. Ταυτόχρονα από πολλά κέντρα στον αραβικό κόσµο διοχετεύονται εκτιµήσεις επιπλοκών για την περίπτωση που η Ουάσινγκτον αποφασίσει να εµπλακεί σε µια στρατιωτική επιχείρηση. Αυτό συµβαίνει γιατί πολλές χώρες, µεταξύ αυτών η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία, κράτη του Κόλπου, ανησυχούν ότι στην περίπτωση της πτώσης του ισλαµικού καθεστώτος στην Τεχεράνη αλλάζουν τα γεωπολιτικά δεδοµένα σε βάρος τους, όπως και οικονοµικά πλεονεκτήµατα που διατηρούν για δεκαετίες. Πολλοί και όχι µόνον η Κίνα ή η Ρωσία δεν επιθυµούν µια µετάβαση του Ιράν σε Περσία. Μεταξύ των άλλων αυτό θα σηµάνει βαθµηδόν και άρση των κυρώσεων.

Από την πλευρά των Αµερικανών σε επιχειρησιακό επίπεδο, από τη στιγµή που θα δοθεί η εντολή από τον Λευκό Οίκο, θα πρέπει να αναµένουµε µια ευρεία επίθεση σε επιλεγµένους στόχους και όχι σε οικιστικές περιοχές. Το στοίχηµα είναι να µη χαθούν άµαχοι. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αναµένουµε, στη λογική που ακολουθήθηκε στη Βενεζουέλα, µια σειρά από πολλαπλές ειδικές επιχειρήσεις µε την εµπλοκή των µυστικών υπηρεσιών προκειµένου να «ξεκαρφωθεί» το ισλαµικό καθεστώς και ειδικά οι Φρουροί της Επανάστασης και να υπάρξει µια συνέχεια -µε συνταγµατική εξέλιξη του καθεστώτος- που θα επιτρέψει στους Πέρσες να πάρουν την πατρίδα τους πίσω. Ό,τι ξεκίνησε δηλαδή το 1979 να τελειώσει µε παρόµοιο τρόπο, µαζικής κινητοποίησης του λαού, το 2026. Γιατί φυσικά η Περσία δεν θα βρεθεί υπό καθεστώς κατοχής αλλά απελευθέρωσης.

*Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή του Σαββάτου