Η αµερικανική επιχείρηση «Επική Οργή» και η ταυτόχρονη ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση «Βρυχώµενος Λέων» έχουν και το βάθος και τις πληροφορίες για να οδηγήσουν σε πτώση το θεοκρατικό καθεστώς των µουλάδων και το κράτος των Φρουρών της Επανάστασης. Αυτό έγινε φανερό από την πρώτη ώρα της στρατιωτικής κινητοποίησης µε το ισχυρό πλήγµα, µε 30 και πλέον διατρητικές βόµβες στο καταφύγιο όπου συνεδρίαζε ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαµενεΐ, και το υψηλό στρατιωτικό επιτελείο του Ιράν. Μέσα στις επόµενες ώρες από την πλευρά των συµµαχικών δυνάµεων ΗΠΑ - Ισραήλ εξελίχθηκαν εκατοντάδες επιθέσεις από αέρος µε στόχους πυρηνικές εγκαταστάσεις και βάσεις πυραυλικών-βαλλιστικών συστηµάτων της Τεχεράνης.

Με τον ηγέτη τους νεκρό οι εναποµείναντες στις θέσεις αποφάσεων του Ισλαµικού ολοκληρωτισµού των Σιιτών επέλεξαν να πλήξουν αστικούς στόχους σε αραβικά κράτη της εν γένει περιοχής µε το πρόσχηµα ότι φιλοξενούσαν αµερικανικές βάσεις. Για πρώτη φορά ένιωσαν τόσο έντονα και πραγµατιστικά τον κίνδυνο που λέγεται Ιράν, µια σειρά από ηγεσίες και λαούς του Ισλάµ. Τα πλήγµατα σε Μπαχρέιν, Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Ιράκ, έδειξαν ότι αυτά που χρόνια ισχυρίζεται και εκτιµά ως κίνδυνο το Ισραήλ, αφορούν σε µέγιστο βαθµό και τα αραβικά κράτη της περιοχής. Άρα η αναγκαιότητα µιας «νέας τάξης» ειρήνης, ασφάλειας, συνεργασίας και ανάπτυξης που προτείνουν η Ιερουσαλήµ και η Ουάσινγκτον µέσω και του διαδρόµου που ξεκινά από τη Μεσόγειο και φθάνει τον Ινδικό (IMEC) δεν είναι προπαγάνδα αλλά στρατηγική. Πλήγµατα µε την έννοια αυτή των Φρουρών της Επανάστασης σε µια επόµενη φάση µπορούν να αποτελέσουν τη «συγκολλητική ουσία» µιας νέας «εγκάρδιας συνεννόησης» στη ∆υτική Ασία.

Ο Αγιατολάχ Αλί Χαµενεΐ αποτέλεσε τη γέφυρα τις ιστορίας στην ηγεσία του Ιράν που συνέδεε το παρόν µε την αφετηρία της ισλαµικής επανάστασης και του ολοκληρωτισµού που επεβλήθη στους Πέρσες από το θεοκρατικό καθεστώς και τους Φρουρούς του το µακρινό 1979, υπό την ηγεσία του Αγιατολάχ Χοµενεΐ. Η γέφυρα αυτή δεν υπάρχει πλέον από το Σάββατο το πρωί. Το Ιράν θα πρέπει να αναζητήσει µια επόµενη ηµέρα ως ∆ηµοκρατία της Περσίας, πέραν από τους τρεις κύκλους αίµατος και βίας που χαρακτηρίζουν την ιστορία του τα τελευταία 70 χρόνια. Αρχικά η ανατροπή µε πραξικόπηµα της εθνικής αστικής ηγεσίας Μοσαντέκ το 1953 και η εµπέδωση της µοναρχίας του σάχη και της οικογένειας Ρεζά Παχλαβί µέχρι την επίσης βίαιη πτώση του από µια φανατισµένη λαοκρατία το 1979 για να φθάσουµε στο 2026 και τον βίαιο θάνατο του Αγιατολαχ Χαµενεΐ, ο οποίος αποτέλεσε για 37 χρόνια τον ηγέτη του θεοκρατικού ολοκληρωτισµού που κυριάρχησε διά της ακραίας βίας και κοινωνικής ανελευθερίας στον περσικό λαό.

Το Ιράν θα πρέπει να αναζητήσει µια επόµενη ηµέρα ως ∆ηµοκρατία της Περσίας, πέραν από τους τρεις κύκλους αίµατος και βίας που χαρακτηρίζουν την ιστορία του τα τελευταία 70 χρόνια.


Υπάρχει ένταση για το τι θα συµβεί την επόµενη ηµέρα. Οι εκτιµήσεις είναι πολλές όπως πολλά είναι και τα σενάρια των διεθνών αναλυτών. Αλλά επί της ουσίας το µόνο που µπορεί να συµβεί στη θετική κλίµακα είναι αυτό που µε συνεχείς εκκλήσεις τους επαναλαµβάνουν οι ηγέτες της «νέας τάξης» για την Ανατολή, Τραµπ και Νετανιάχου. Μόλις ολοκληρωθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που έχουν ως τελικό στόχο τον αφοπλισµό του βίαιου καθεστώτος των µουλάδων και των Φρουρών τους ή στα προγραµµατισµένα διαλείµµατα αυτών ο λαός των Περσών µε τον κυριαρχικό όγκο του να βγει στους δρόµους χωρίς να κινδυνεύει να φονευθεί από τους δολοφόνους- Μπασίτζ και να αναλάβει την ευθύνη της µοίρας του. Είναι πλέον δεδοµένο ταυτόχρονα ότι οι Αµερικανοί, οι Ισραηλινοί και οι στενοί σύµµαχοί τους στην Ευρώπη και την Ασία δεν θα επιτρέψουν πλέον στη Βρετανία και τη Γαλλία να συνεχίσουν τα «εγκλήµατά» τους µε τις παρεµβάσεις χειραγώγησης της τύχης των Περσών. ∆εν θα επαναληφθούν αυτά που συνέβησαν το 1953, ούτε θα επιτραπούν αυτά που εξελίχθηκαν το 1979, όταν ο ακραίος Χοµεϊνί έµπαινε στο γαλλικό αεροπλάνο, µε πλήρη ασφάλεια, για να µεταβεί από το Παρίσι στην Τεχεράνη και να εγκαθιδρύσει το αντιδραστικό σιιτικό θεοκρατικό καθεστώς του.

Βέβαια η Περσία είναι µια κατεστραµµένη χώρα από πλευράς οικονοµίας, υποδοµών και κοινωνικής συνοχής. Αλλά οι Πέρσες έχουν πολλές πιθανότητες αφού οι δρόµοι της συνεργασίας στην περιοχή και η άρση των κυρώσεων, βαθµηδόν, θα τους δώσουν τα περιθώρια και τις ευκαιρίες να ανακάµψουν αποφασιστικά σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που αναζητά την επόµενη ηµέρα της εποχής του πετρελαίου.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 2/3/2026.