Στην παρούσα φάση υπάρχουν περίπου 420 κιλά εµπλουτισµένου ουρανίου σε ποσοστό άνω του 60% στη διάθεση της εγκληµατικής οργάνωσης των Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράν. Το ουράνιο αυτό µπορεί να αποτελέσει το κρίσιµο υλικό για την κατασκευή πυρηνικού όπλου στην περίπτωση που συνδυασθεί µε βαλλιστικούς πυραύλους. Το υλικό αυτό θα πρέπει να ελεγχθεί προκειµένου να µην τεθεί στη διάθεση τροµοκρατικών οµάδων µέσω λαθρεµπορίου. Τέτοια πρόκληση έχει να αντιµετωπίσει η ανθρωπότητα από την περίοδο της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης. Το Ιράν ως κράτος -στρατός, αστυνοµία, µυστικές υπηρεσίες- το ελέγχουν απολύτως οι Φρουροί της Επανάστασης, όπως και µεγάλο µέρος του συσσωρευµένου πλούτου της χώρας, που έχει κατατεθεί πέραν του εσωτερικού τραπεζικού συστήµατός της σε διάφορους προορισµούς στο εξωτερικό. Ο πλούτος αυτός έχει διαχειριστές και επιχειρήσεις.

Ο πόλεµος που ξεκίνησε το Σάββατο και συνεχίζεται µε κλιµακούµενη ένταση έχει καθυστερήσει µέσα από φλύαρες συνοµιλίες ετών και ανούσιες συµφωνίες που δεν ακολουθήθηκαν από το καθεστώς της Τεχεράνης. Το γεγονός ότι από την πρώτη ώρα των κοινών στρατιωτικών επιχειρήσεων των ενόπλων δυνάµεων ΗΠΑ και Ισραήλ εξολοθρεύθηκαν ο θρησκευτικός ηγέτης του καθεστώτος Χαµενεΐ και οι επικεφαλής των ενόπλων δυνάµεων και των Φρουρών της Επανάστασης, ανάµεσα σε όλους τους κρίσιµους συµβούλους και αρµόδιους του πολέµου στην Τεχεράνη, δείχνει από τη µία το βάθος του έργου και της αποστολής των υπηρεσιών πληροφοριών ΗΠΑ - Ισραήλ, αλλά από την άλλη δεν σηµαίνει ότι ο πόλεµος θα τελειώσει σήµερα. Στην προκειµένη περίπτωση και σε αντίθεση µε την περίπτωση της Βενεζουέλας το καθεστώς είναι πολυπρόσωπο και προπάντων δοµικό. Ο ίδιος ο 86χρονος Χαµενεΐ είχε οργανώσει τη διαδοχή του, αλλά πολύ περισσότερο τις διαδικασίες που θα κρατούσαν ζωντανό οργανισµό το θεοκρατικό καθεστώς και χωρίς αυτόν. Άρα ο πόλεµος στην περίπτωση του Ιράν είναι πόλεµος και όχι στρατιωτική επιχείρηση όπως µε την περίπτωση της απαγωγής Μαδούρο.

Το Ιράν θα έχτιζε και πάλι τον τροµοκρατικό ''άξονα της αντίστασης'' και της σιιτικής Τζιχάντ, επενδύοντας πέραν των άλλων στα µικρά πυρηνικά, εξοπλίζοντας οργανώσεις τύπου Χεζµπολάχ και Χαµάς

Όσοι νιώθοντας «πασιφιστές» ή απολύτως επικεντρωµένοι στις διαδικασίες τύπου ΟΗΕ κατακρίνουν ή αντιµετωπίζουν µε σκεπτικισµό στη ∆ύση την επιλογή του πολέµου αυτού, θα πρέπει να σκεφθούν τι θα γινόταν αν ο πρόεδρος Τραµπ και ο πρωθυπουργός Νετανιάχου δεν αναλάµβαναν την ιστορική ευθύνη της δράσης. Η Τεχεράνη σε µια πρώτη φάση θα εξοπλιζόταν από την Κίνα µε πολύ πιο ποιοτικά και σύγχρονα όπλα και βαλλιστικά συστήµατα ειδικά απέναντι σε πολεµικά πλοία. Σε µια δεύτερη φάση, θέλοντας να διασφαλίσει τα ενεργειακά του -υπαρξιακά- συµφέροντα το Πεκίνο αλλά και για να δηµιουργήσει οριστικά µια ανατροπή στη δυτική τάξη και στρατηγική στην Εγγύς Ανατολή, κρίσιµο γεωπολιτικό χώρο, ανάµεσα στην Ευρώπη και την Ασία, θα επέτρεπε ή τουλάχιστον θα άφηνε να συµβεί η απόκτηση πυρηνικού όπλου από την πλευρά του Ιράν. Η Τεχεράνη θα διέρρεε ότι διαθέτει τέτοιο όπλο, ανάλογα µε τις φήµες που υπάρχουν σχετικά για το Ισραήλ. Με δεδοµένο ότι το Πεκίνο θα δάνειζε χρήµατα για σύγχρονους εξοπλισµούς και υποδοµές στο Ιράν, θα αποκτούσε τον έλεγχο των στρατηγικών υποδοµών, των πληροφοριακών συστηµάτων και της δοµής των πανεπιστηµίων, καθιστώντας την Περσία βάση της ισχύος του. Ακόµη και αν η Μόσχα αντιτίθετο σε τέτοιου τύπου εξελίξεις, δεν θα είχε το βάρος και τη δυνατότητα να τις αναστρέψει.

Σε µια περίπτωση που το Ιράν αποκτούσε πρόσβαση σε πυρηνικό όπλο, έστω µε ελάχιστες κεφαλές, θα αποκτούσε επίπεδο ασφαλείας ανάλογο µε αυτό που διατηρεί το επίσης ολοκληρωτικό καθεστώς της Βόρειας Κορέας. Με τη µόνη διαφορά ότι η Βόρεια Κορέα είναι ένα περίκλειστοερµητικό κράτος. Το Ιράν θα έχτιζε και πάλι τον τροµοκρατικό «άξονα της αντίστασης» και της σιιτικής Τζιχάντ, επενδύοντας πέραν των άλλων στα µικρά πυρηνικά, που είναι και πιο εύχρηστα σε πρακτικό επίπεδο περιορισµένων συγκρούσεων, εξοπλίζοντας οργανώσεις τύπου Χεζµπολάχ και Χαµάς. Ο τρόπος λειτουργίας και αντίληψης άλλωστε του καθεστώτος της Τεχεράνης έγινε φανερός και υπό τις παρούσες συνθήκες µε τις πυραυλικές επιθέσεις έναντι των κρατών των Αράβων ή των απειλών στην Κύπρο και όχι µόνον εναντίον του Ισραήλ. Σε τέτοιο περιβάλλον πολλές δυνάµεις όπως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, αραβικά κράτη του Κόλπου θα αναζητούσαν πρόσβαση στην απόκτηση πυρηνικών όπλων ως ισοδύναµο τετελεσµένο. Ο εφιάλτης της πυρηνικής αταξίας θα ήταν γεγονός…

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή