Η δήλωση του προέδρου Τραµπ από την Ουάσινγκτον τη ∆ευτέρα ότι ενδεχοµένως -και εφόσον χρειαστείθα υπάρξουν και χερσαίες επιχειρήσεις στο έδαφος του Ιράν αιφνιδίασε τους αναλυτές. Με δεδοµένο ότι µεγάλη µερίδα των Αµερικανών αντιµετωπίζει µε περίσκεψη τη στρατιωτική εµπλοκή των ΗΠΑ σε έναν ακόµη πόλεµο στη Μέση Ανατολή, η ενηµέρωση για το ενδεχόµενο χερσαίων επιχειρήσεων είναι πραγµατικά απρόβλεπτη. Ο πόλεµος των συµµαχικών δυνάµεων ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον του καθεστώτος του Ιράν στο στρατιωτικό επίπεδο δεν θα χρειαστεί χερσαίες δυνάµεις. Είναι µεν ένας ακριβός πόλεµος, µε τη χρήση αεροπορικών, ναυτικών και διαστηµικών δυνάµεων, αλλά δεν είναι ένας πόλεµος που θα κριθεί στο έδαφος. Οι κύριοι στρατιωτικοί στόχοι, που είναι η καταστροφή των βαλλιστικών-πυραυλικών εξοπλισµών της Τεχεράνης µαζί µε τις υποδοµές τους, όπως βάσεις εκτόξευσης, αντιαεροπορική άµυνα αλλά και το πυρηνικό πρόγραµµα και αποθέµατα της χώρας, είναι βέβαιο -σύµφωνα µε τις εκτιµήσεις της Ουάσινγκτον και της Ιερουσαλήµ- πως θα επιτευχθούν και µάλιστα σε πολύ λιγότερο από τέσσερις πέντε εβδοµάδες.

Αυτό το χρονικό διάστηµα έχει προσδιορίσει ο Λευκός Οίκος όχι µόνο για τους πολίτες και τις κυβερνήσεις, αλλά και τις αγορές. Οι εκτιµήσεις για τις δυνατότητες που έχει η Τεχεράνη σε στοκ πυραύλων µιλούν για περίπου µία εβδοµάδα. Φυσικά, υπάρχει η απειλή των µη επανδρωµένων αεροσκαφών, που είναι πιο δύσκολο να εξαλειφθεί. Αλλά ακόµη και στο πεδίο αυτό, οι στρατιωτικές δοµές των Αµερικανών και των Ισραηλινών δεν προβληµατίζονται, παρά µόνο για το γεγονός ότι χρησιµοποιούν εξ ανάγκης πολύ ακριβά όπλα για να καταστρέψουν πολύ πιο φθηνά συστήµατα όπως τα drones.

Από εκεί και πέρα, το δύσκολο «στοίχηµα» βρίσκεται στο πολιτικό σκέλος του πολέµου. Μιλάµε για την επόµενη ηµέρα στην Περσία. Είναι δυσχερές να περιγραφεί και να ελεγχθεί αυτή ως προς τις εξελίξεις της. Τόσο στο πεδίο των Φρουρών της Επανάστασης και στις φατρίες αυτών και του ιερατείου των µουλάδων, όσο και πολύ περισσότερο στο να αποτραπεί -έστω σε πρώτη φάση- µια εµφύλια σύγκρουση. Οι Ισραηλινοί δείχνουν πιο κυνικοί σε αυτό το πεδίο. Προεξοφλούν ως συνθήκη που δεν µπορεί να αποτραπεί -µε τα δεδοµένα του παρόντος τουλάχιστον- ότι κάτι τέτοιο δεν θα συµβεί. Είναι µεγάλος ο όγκος του πληθυσµού, αλλά και οι φατρίες ή οι εθνότητες και τα κεκτηµένα στο Ιράν, ώστε να διασφαλιστεί µια ειρηνική µετάβαση την επόµενη ηµέρα του εξωτερικού αφοπλισµού του καθεστώτος.

Σε µια περίπτωση εµφύλιας σύγκρουσης, κάποιες φατρίες και ηγετικά στελέχη θα ξεχωρίσουν και τελικά θα κυριαρχήσουν. Αυτή η επικράτηση θα φέρει και τις αναγκαίες συνθήκες για ένα νέο σύνταγµα, εκτελεστικούς (εφαρµοστικούς) νόµους του νέου συντάγµατος και µια «νέα τάξη». Ενδεχοµένως για την Ιερουσαλήµ µια τέτοια διαδικασία εκ των πραγµάτων να γίνεται παραδεκτή.

\Όχι όµως και για την Ουάσινγκτον. Ο πρόεδρος Τραµπ επιθυµεί την απόλυτη νίκη στο πεδίο του Ιράν µετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Και αυτό σηµαίνει ότι η Περσία δεν θα πρέπει να περιπέσει σε εµφύλια περιδίνηση και χάος, όπως συνέβη, για παράδειγµα, σε προηγούµενες δεκαετίες και αµερικανικές προεδρίες µε τις περιπτώσεις του Ιράκ, της Συρίας, της Λιβύης, του Αφγανιστάν. Μια νέα Περσία, για να υπάρξει, ας υποθέσουµε ως συνταγµατική µοναρχία ή βασιλευοµένη δηµοκρατία, προϋποθέτει ισχυρή µετάβαση σε µια νέα πραγµατικότητα. Όχι µόνο διακηρύξεις συνταγµατικές, αλλά εφαρµογή στην πράξη, ως πολιτειακή τάξη. Ο πρόεδρος Τραµπ θέλει να επιδείξει µια νέα Περσία µέχρι τις ενδιάµεσες εκλογές στην Αµερική τον Νοέµβριο, αλλά και την επικράτηση στις πολεµικού τύπου επιχειρήσεις στο Ιράν πριν από τη συνάντησή του µε τον πρόεδρο της Κίνας στις 30 Μαρτίου.

Οι χερσαίες δυνάµεις προαναγγέλλονται, αλλά τελικά δεν αφορούν κυρίως την επικράτεια του Ιράν, παρά το υπό σιιτικό έλεγχο -failed state- Ιράκ, που ήδη µπήκε σε διαµάχη µε το Ερµπίλ, πρωτεύουσα του Κουρδιστάν.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή