∆εν είναι απλώς ανιστόρητος αλλά µια πλήρης απογοήτευση ο τρόπος που τοποθετείται η Αριστερά στην ελληνική κινητικότητα που επιδείχθηκε για την αµυντική προστασία της Κύπρου αλλά και της Καρπάθου στα ∆ωδεκάνησα. Οι επιλογές της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, οι έγκαιρες και αποφασιστικές αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ, που έχει στην Ελλάδα τον ρόλο του Συµβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, η -για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες- παρουσία της χώρας ως ναυτικής δύναµης στην Ανατολική Μεσόγειο, οι κεντρικές αποφάσεις στο πλαίσιο των στρατηγικών και περιφερειακών συµµαχιών που διατηρεί, είναι ζητήµατα που θα έπρεπε να έχουν µια γενικότερη συναίνεση, ενδεχοµένως µε κάποιες αποκλίσεις, στο Κοινοβούλιο.

Και όµως, δεν συµβαίνει κάτι τέτοιο. Ειδικά η Αριστερά, που εκπροσωπείται από µια πλειάδα κοµµατικών σχηµατισµών, δείχνει τόσο κλεισµένη στον δογµατισµό και τις εµµονές της που δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει ούτε κατά προσέγγιση τη στρατηγική που εξυπηρετεί τα -καλώς νοούµενα- εθνικά συµφέροντα και τη διεθνή πολιτική της χώρας. Ας αφήσουµε στην άκρη το ΚΚΕ και την Πλεύση Ελευθερίας, ως αντιδραστικά, δογµατικά κόµµατα, από τα οποία δεν περιµένεις ούτε ορθολογισµό ούτε -πολύ περισσότερο- ρεαλισµό. Ας µιλήσουµε για τους υπόλοιπους. Την τρόικα ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς και Αλέξη Τσίπρα, που έχουν ασκήσει και διακυβέρνηση ή τουλάχιστον µπορεί να πιστέψει κάποιος µετριοπαθής και καλοπροαίρετος ότι δύνανται να δουν την πραγµατικότητα µε κάποια κριτική µεν αλλά πραγµατιστική µατιά. Τι υποστήριξαν οι Φάµελλος, Χαρίτσης, Τσίπρας; Ουσιαστικά ένα «όχι σε όλα»:

  • Αυτονόητη και αδιαπραγµάτευτη µεν η στήριξη στην Κύπρο, αλλά η αποστολή πολεµικών πλοίων, αεροπλάνων και antidrone συστηµάτων µήπως εµπλέκει την Ελλάδα στον πόλεµο; Ή µήπως τελικά εξυπηρετεί τις βρετανικές βάσεις στο νησί;
  • Να µην επιτραπεί στους Αµερικανούς να κάνουν χρήση της ναυτικής βάσης της Σούδας για logistics, παρά τη στρατηγική συµφωνία µαζί τους ή το πλαίσιο συνεργασίας στις στρατιωτικές βάσεις.
  • Να καταδικάσουµε το Ισραήλ, κύριο σύµµαχό µας στα ανατολικά, να µην εµπλεκόµαστε σε διπλωµατικές κινήσεις και συντονισµό µε τις ηγεσίες των Αράβων, οι χώρες των οποίων πλήττονται µαζικά από τους βαλλιστικούς πυραύλους και τα drones του καθεστώτος της Τεχεράνης.
  • Να µη νοµιµοποιήσει µε οποιονδήποτε τρόπο η Ελλάδα το «δίκαιο του ισχυρού» εναντίον του «∆ιεθνούς ∆ικαίου», όπερ µεθερµηνευόµενον εστί… να καταδικάσει η Ελλάδα τον πόλεµο, τον οποίο εξελίσσουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, νοµιµοποιώντας -εµµέσως πλην σαφέστατα- τις δράσεις και τον δολοφονικό αυταρχισµό των µουλάδων και των Φρουρών της Επανάστασης. Κατά την άποψή τους, το µοντέλο που θα έπρεπε να παρακολουθήσει η χώρα µας και η Κύπρος θα έπρεπε να είναι αυτό της Ισπανίας. Αυτό είναι το πρότυπό τους. ∆ιέρρευσε µάλιστα ως θέση, πέραν των δηλώσεών τους, και στον φιλικό τους Τύπο για να την κάνει πρωτοσέλιδο.
Είναι τέτοιες οι αντιλήψεις στην τρόικα ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς και Αλέξη Τσίπρα, ώστε καταγράφονται πλέον και εσωτερικές αντιδράσεις

Από εκεί και πέρα, η άποψή τους είναι να εµφανισθεί και στην περίπτωση του διευρυµένου περιφερειακού πολέµου στη Μέση Ανατολή η Ελλάδα ως µια φοβική δύναµη, κρυµµένη πίσω από την αδυναµία της να πάρει αποφάσεις. Να γίνει -λέει- συµβούλιο αρχηγών για να χαραχθεί η εθνική στρατηγική. Ποια στρατηγική και σε ποια βάση σύγκλισης; Να περνά ο καιρός µέσα σε διαδικασίες για το θεαθήναι. Πρόθυµος ο πρωθυπουργός να ενηµερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς κατ’ ιδίαν. Μιλάµε για θέµατα εθνικής ασφαλείας και διεθνούς πολιτικής σε συνθήκες πολέµου. Και µπορεί να µη συµµετέχουµε εµείς στον πόλεµο, αλλά συµµετέχουµε στις συµµαχίες µας. Ενηµέρωση στα κόµµατα παρείχε επίσης χθες ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, στην αρµόδια επιτροπή.

Είναι τέτοια η κατάσταση και οι αντιλήψεις στα κόµµατα της Αριστεράς -στην προκειµένη περίπτωση εξαιρείται το ΠΑΣΟΚ και η ηγεσία του που τουλάχιστον υπηρετεί τον θεσµικό της ρόλο ως αξιωµατική αντιπολίτευση-, ώστε και στους κόλπους των ίδιων των κοµµάτων της Αριστεράς υπάρχουν αντιδράσεις. Ενδεικτική η δηµόσια ένσταση από την πλευρά Ραγκούση - Μαντζουράνη. Αλλά το ζήτηµα παραµένει. Υφίσταται «πατριωτική Αριστερά»; Έλλογη, σοβαρή και πραγµατιστική; Ή έχουµε να κάνουµε αποκλειστικά µε ασήµαντα, ιδεοληπτικά, εκτός τόπου και χρόνου κοµµατικά «γκρουπούσκουλα»; Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Οι συνθήκες κρίσιµες. Η αναδιάταξη συσχετισµών και ισχύος σηµαντική. Μήπως κάποιοι πρέπει να ανακτήσουν κάποια ίχνη της σοβαρότητάς τους;

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή