Ποιο το χρονοδιάγραµµα των στρατιωτικών επιχειρήσεων ΗΠΑ-Ισραήλ απέναντι στο Ιράν; Περίπου µέχρι το τέλος της επόµενης εβδοµάδας. Οι εκτιµήσεις αυτές προκύπτουν από εξειδικευµένες πηγές της δυτικής συµµαχίας των εµπολέµων, που λαµβάνουν υπόψη τα περιθώρια της Τεχεράνης ως προς τις ποσότητες βαλλιστικών πυραύλων αλλά και drones τύπου Shahed. Το οπλοστάσιο της Τεχεράνης σε πυραύλους εξαντλείται και δεν µπορεί να ανακτηθεί περαιτέρω. Ο όγκος όµως των µικρών drones, όπως και αυτά που στόχευσαν στην Κύπρο από το έδαφος του Λιβάνου είναι πολλαπλάσιος. Αµερικανοί και Ισραηλινοί είναι προβληµατισµένοι µε τα µη επανδρωµένα, αφού τα αντι-drones συστήµατα που διαθέτουν δεν µπορούν να ανταποκριθούν στην καταστροφή αυτών των µη επανδρωµένων που διαθέτει η Τεχεράνη σε χιλιάδες. Αυτό τους αναγκάζει, σύµφωνα µε τις στρατιωτικές τους πηγές, να αξιοποιήσουν ακριβά οπλικά συστήµατα για να καταστρέψουν πολύ φθηνά όπλα, όπως αυτού του τύπου τα µη επανδρωµένα. Οι σχετικές αποφάσεις, όµως, έχουν ληφθεί στην εξυπηρέτηση, ούτως ή άλλως, ενός πολύ ακριβού πολέµου για τις συµµαχικές δυνάµεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Στα πλάνα που εξελίσσονται και κρίνονται, τόσο στον σχεδιασµό όσο και στην εκτέλεσή τους, πολύ άρτια και πολύ επιτυχηµένα στη δεύτερη φάση του πολέµου, που ξεκίνησε όταν Αµερικανοί και Ισραηλινοί απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του εναέριου χώρου του Ιράν, πέραν της καταστροφής του πολεµικού ναυτικού του Ιράν, θα έχουν πληγεί και όλοι οι στρατιωτικοί στόχοι τόσο στις βάσεις εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων όσο, στην τελική φάση, και των πυρηνικών στόχων. Παράλληλα, θα έχουν καταστραφεί επιτελικές βάσεις, αποθήκες αλλά και πολιτικοί στόχοι, ειδικά των «Φρουρών της Επανάστασης».

Ακριβώς επειδή και η ηγεσία του καθεστώτος στο Ιράν γνωρίζει αυτά τα δεδοµένα, επέλεξε να ανοίξει την ακτίνα του πολέµου, πλήττοντας πολλαπλά τα κράτη των Αράβων ή απειλώντας την Κύπρο -µέλος της Ε.Ε.-, και τελικά έφθασε µέχρι το Αζερµπαϊτζάν. Στην παρούσα φάση, πλέον, είναι εµπλεκόµενες στον πόλεµο πάνω από 16 χώρες άµεσα ή έµµεσα -επιθετικά ή αµυντικά-, µε αποτέλεσµα η σύγκρουση, που ξεκίνησε ως επικεντρωµένη και περιφερειακή, να έχει εξελιχθεί στον µεγαλύτερο πόλεµο στην Ανατολή. Ο στόχος της Τεχεράνης µπορεί να είναι βραχυπρόθεσµος, δηλαδή να πιεσθεί η Ουάσινγκτον να κλείσει πιο γρήγορα τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, για να διασωθεί η διαπραγµατευτική και εξοπλιστική δυνατότητα του καθεστώτος, όµως η τελική κατάληξη είναι να έχει ανοίξει ο δρόµος για ραγδαία θετικές εξελίξεις στη βάση των «Συµφωνιών του Αβραάµ» και τον IMEC. Ο πύραυλος προς την Τουρκία άνοιξε από µόνος του θέµα ενεργοποίησης του Αρθρου 5 του ΝΑΤΟ. Κάτι, φυσικά, που αποκλείσθηκε από την Ουάσινγκτον, τις Βρυξέλλες αλλά και την Αγκυρα. Αφησε όµως πίσω του ως ίχνος την απειλή της µετατροπής του πολέµου στην Ανατολή σε παγκόσµια σύρραξη. Επίσης ένας κίνδυνος που προβάλλει η Τεχεράνη, προκειµένου να ενθαρρυνθούν οι διαπραγµατεύσεις πριν από την καταστροφή των όπλων και της ηγεσίας του καθεστώτος των «Φρουρών της Επανάστασης».

Στη φάση του πολιτικού πολέµου εναντίον του θεοκρατικού καθεστώτος στο Ιράν και της δοµής των «Φρουρών της Επανάστασης», που ελέγχουν επί της ουσίας τόσο το κράτος όσο και την οικονοµία, µαζί µε τη διάταξη τροµοκρατικών πυρήνων του Ιράν, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και σε όλον τον κόσµο, τα πράγµατα είναι πιο περίπλοκα. Ποιο θα είναι το «end game»; Το κύριο βάρος της δράσης το έχουν οι µυστικές υπηρεσίες. ∆ηλαδή, η CIA και η Μοσάντ. Ο πρόεδρος Τραµπ διακηρύσσει ότι, «όταν τελειώσουµε εµείς µε τους βοµβαρδισµούς, τότε είναι η ώρα του λαού να βγει στους δρόµους και να ορίσει την εξέλιξη της χώρας του» - δεν αναφέρεται ούτε σε εµφύλιο ούτε σε χάος. Ουσιαστικά προσβλέπει στη µετεξέλιξη του Ιράν σε Περσία µε την απόκτηση δηµοκρατικού Συντάγµατος και εγγυήσεων, µε άµεση εφαρµογή των εκτελεστικών νόµων για την εφαρµογή του. Το Ιράν δεν έχει θεσµική µνήµη δηµοκρατικού πολιτεύµατος. Ούτε οργάνωση κοµµάτων και ανοιχτού κοινοβουλευτισµού. Το πολίτευµα που θα µπορούσε να προκύψει είναι αυτό της βασιλευοµένης δηµοκρατίας. Αντίθετα, στην περίπτωση που ακολουθηθούν οι δρόµοι της έντασης, που δεν θα ενοχλούσαν το Ισραήλ, θα µπορούσαν να προκύψουν νέα σύνορα. Κουρδιστάν, Βελουχιστάν και νέα Περσία, µε ενσωµατωµένα τα εδάφη του Ιράκ στο τµήµα που ελέγχουν οι σιιτικές πολιτοφυλακές και την πρωτεύουσα Βαγδάτη. Η χάραξη συνόρων στη βάση της Συµφωνίας Sykes-Picot -Βρετανών και Γάλλων- του 1916 δεν αφορά το Ισραήλ. Αλλά αυτή η προσέγγιση δεν δείχνει ότι βρίσκει αποφασιστικά σύµφωνη την Ουάσινγκτον ούτε στην εποχή Τραµπ, ενώ τροµοκρατεί, φυσικά, την αυταρχική Τουρκία.

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά