Το 1979 επετράπη από τις ευρωπαϊκές δυνάµεις, και ειδικά από Γαλλία και Αγγλία που είχαν πολύ µεγάλο βάθος στην Εγγύς Ανατολή, µια εξόχως αιρετική επανάσταση στην Περσία: Αυτή που κατέληξε στην ηγεσία του Αγιατολάχ Χοµεϊνί. Ο εν λόγω ισλαµιστής κληρικός ήταν ακραίος, περιθωριακός και υπέρµαχος ενός εµπράγµατου Ισλάµ, απολύτως θεοκρατικού και αυταρχικού, στη βάση µιας σιίτικης µετάφρασης του Κορανίου. Η διοίκηση του σάχη βρισκόταν υπό δοµική δοκιµασία, τόσο ως προς την αξιοπιστία όσο και ως προς τη νοµιµοποίησή της από τον ιστορικό λαό και έθνος των Περσών και των συνακόλουθων εθνοτήτων και φυλών που συναποτελούσαν το συγκεκριµένο κράτος στην Ανατολή.

Η ευθύνη της ευρωπαϊκής ∆ύσης στην Εγγύς Ανατολή ήταν και παραµένει ακόµα και σήµερα τεράστια. Και τούτο, επειδή η χάραξη των συνόρων στην ευρύτερη γεωπολιτική περιφέρεια κατά την παρακµή της αποικιοκρατίας -άρα της εξωστρέφειας για την Ευρασία των αυτοκρατοριών- το 1916 ήταν τέτοια, ώστε µέσω συνεχούς αναταραχής θα προέκυπτε χειραγώγηση από το Παρίσι και το Λονδίνο στη βάση των συµφερόντων τους και της ενεργειακής εξάρτησης και σχέσης που προέκυπτε καθώς ξεκινούσε η εποχή του πετρελαίου. Όταν ο Αγιατολάχ Χοµεϊνί προσγειωνόταν µε γαλλικό αεροπλάνο και φρουρά ασφάλειας από το γαλλικό κράτος στην Τεχεράνη και γινόταν µε πανηγυρικό τρόπο δεκτός από την οχλοκρατία της ανταρσίας απέναντι στον σάχη, η ιστορία έκανε τη στρατηγική κίνησή της.

Σήµερα, διάφοροι αναλυτές και διαµορφωτές της διεθνούς κοινής γνώµης, σε διατεταγµένη υπηρεσία, επιτίθενται στις ΗΠΑ της προεδρίας Τραµπ, αλλά και στην ηγεσία Νετανιάχου στο Ισραήλ ότι δήθεν αυτοί είναι υπαίτιοι για την πτώση της εκλεγµένης κυβέρνησης Μοσαντέκ το 1953, όταν οι Αµερικανοί µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο λειτουργούσαν επί της ουσίας -αν και νικητές και τροπαιούχοι- ως «µπράβοι» των πολύπειρων Άγγλων στην Ανατολή και οι Γάλλοι επιχειρούσαν να πετύχουν ανάσχεση των Βρετανών έναντι των δικών τους συµφερόντων στην ίδια περιοχή.

Από την άλλη πλευρά, οι Εβραίοι (µετά την υπέρβαση του ολοκαυτώµατος που είχαν θέσει σε εφαρµογή η εθνικοσοσιαλιστική Γερµανία και οι σύµµαχοί της) οι οποίοι είχαν πατήσει υπό πολλαπλά δυσχερείς συνθήκες, όχι µόνον γεωπολιτικές αλλά και εξόχως πραγµατιστικές, το πόδι τους στις ερήµους της «Παλαιστίνης» και της ιστορικής τους πατρίδας κάθε άλλο παρά µπορούσαν να ασκήσουν έλεγχο ή επιρροή στην ευρύτερη περιφέρεια της ∆υτικής Ασίας ή της Ανατολικής Μεσογείου.

Το επόµενο… συµπαντικό γεγονός στον πλανήτη της τζιχάντ και της ανατροπής του κοσµικού δικαίου, που υπηρετούσαν τότε και οι δύο πόλοι του Ψυχρού Πολέµου, η άθεη Ρωσία και η ανεξίθρησκη ∆ύση, είναι η 11η Σεπτεµβρίου 2001. Η σουνιτική τζιχάντ επιβάλλει την εµφάνισή της µε έναν βοµβαρδισµό µέσω κοµάντος αυτοκτονίας στην καρδιά των Ηνωµένων Πολιτειών, οι οποίες -σε αντίθεση µε τις ευρωπαϊκές χώρες- δεν είχαν πληγεί ποτέ, τόσο στον Α΄ όσο και τον Β΄ ευρωπαϊκό πόλεµο, παγκοσµίου εµβέλειας.

Από εκεί ξεκινά ένα «γαϊτανάκι» βίας και πολέµου, µε την εµπλοκή πλέον των ΗΠΑ αρχικά την εποχή Μπους του νεότερου, µε Τσέινι και Ραµσφέλντ, αλλά και του µη εθνοκεντρικού Ισραήλ που βρισκόταν µακριά τότε από τη θεώρηση πραγµάτων της εποχής Νετανιάχου. Το δίκτυο του χαλιφάτου της Αλ Κάιντα και σωρεία αιρετικών, ακραίων κληρικών από την πλευρά του σουνίτικου Ισλάµ κατεύθυναν τα πλήθη των φανατικών απέναντι στα µέτωπα πολέµου που άνοιξε η νέα ∆ύση πλέον στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και όπου Γης, σε σχέση µε την ισλαµική τροµοκρατία, όχι µόνον στα πεδία πολέµου, αλλά και στις ίδιες τις πόλεις της ∆ύσης. Τον πόλεµο αυτό ενάντια στο παγκόσµιο σουνιτικό χαλιφάτο προώθησαν και οι ∆ηµοκρατικοί των ΗΠΑ την εποχή Οµπάµα, αλλά και η εταιρική Ευρώπη της νεο-αποικιοκρατίας του τέλους των εθνών και της ιστορίας. Από την πλευρά της, η τζιχάντ -µε σύµπραξη σιιτών και σουνιτών-, µετά την ήττα του στρατού του χαλιφάτου του ISIS στην Ανατολή, κήρυξε νέο πόλεµο στον πολιτισµένο κόσµο του κοσµικού δικαίου στις 7 Οκτωβρίου 2023 µε προκλητική επίθεση στο Ισραήλ σε βάρος αµάχων και πάλι, όπως και στις 11/9/2001.

Στην παρούσα φάση, η στρατιωτική συµµαχία ΗΠΑ - Ισραήλ δίνει τη µάχη της αναστροφής της ιστορίας µε πρώτο µέτωπο τον αφανισµό της αφετηριακής βάσης της τζιχάντ. ∆ηλαδή του Ιράν. Η εµπαθής Τεχεράνη µάλιστα δεν δίστασε να χτυπήσει και τους Άραβες της σουνιτικής τζιχάντ. Ο πόλεµος αυτός εναντίον της ολιστικής τζιχάντ θα πρέπει να είναι οριστικός, προκειµένου η αναστροφή της ιστορίας υπέρ της ειρήνης, της συνεργασίας, της ευηµερίας και της ισορροπίας να είναι ευκταία.