Με µία φράση κατά τη διάρκεια της οµιλίας του στη ∆ιεθνή ∆ιάσκεψη για την πυρηνική ενέργεια στο Παρίσι την Τρίτη, ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης άνοιξε ένα ευρύ κεφάλαιο για την Ελλάδα του µέλλοντος. «Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα και είναι ώρα να εξερευνήσει αν οι µικροί πυρηνικοί αντιδραστήρες (SMRs) µπορούν να διαδραµατίσουν ρόλο», είπε συγκεκριµένα.

Η Ελλάδα είναι από τις χώρες εκείνες της Ευρώπης του πυρήνα που είναι γνωστή για την απουσία στρατηγικής και στο πεδίο των επενδύσεων ή της οικονοµίας της. Για δεκαετίες µετά την ένταξή της στην τότε ΕΟΚ και στη συνέχεια Ευρωπαϊκή Ένωση οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις και η τεχνοκρατία της άδρατταν µονίµως την ευκαιρία για τον προσπορισµό και τη σπατάλη κονδυλίων από τα ευρωπαϊκά ταµεία στήριξης, συνοχής και ανάκαµψης προκειµένου για πολιτικούς πελατειακούς και εκλογικούς σκοπούς ή προχείρως κλείνοντας «τρύπες» σε ισολογισµούς εταιρειών να πανηγυρίσουν ότι η χώρα και η οικονοµία αλλάζουν σελίδα και εξελίσσεται στην «Ελλάδα της Ευρώπης». Η διαφθορά και οι εθνικές και κοινωνικές απογοητεύσεις περίσσεψαν σε διαφορετικές συγκυρίες.

Στην παρούσα φάση η Ελλάδα, εν µέσω ενός απρόβλεπτου και γεµάτου κρίσεις, αναταράξεις και ανακατατάξεις διεθνούς σύµπαντος που ακόµη και ο πόλεµος λογίζεται ως κανονικότητα, κινείται µε πιο συντεταγµένο τρόπο από όσο διδάσκει στο σύνολό της η µεταπολεµική της ιστορία. Αφήνοντας προς στιγµήν το γεωπολιτικό επίπεδο όπου πλέον έχει αναπτύξει το σύνολο της στρατηγικής της, αξίζει να επικεντρωθούµε σε δύο τοµείς νεότευκτους που µπαίνουν στη συζήτηση και την οργάνωση της εµπεδωµένης πολιτικής.

Ο ένας είναι η αξιολόγηση και η προετοιµασία για την πυρηνική εποχή και χρήσης ως µορφή ενεργειακής υποδοµής. Πρόκειται για έργο και σχεδιασµό 15ετίας που θα φθάσει σε πρακτικό αποτέλεσµα να λειτουργεί στην Ελλάδα του 2040. Ο άλλος είναι η επονοµαζόµενη defence tech. Οι πόλεµοι στην Ουκρανία και τώρα στο Ιράν έδειξαν την ανάγκη ενθάρρυνσης -πέραν από τους κλασικού τύπου στρατιωτικούς εξοπλισµούς- start ups εταιρειών και δικτύου venture capitals funds για τη χρηµατοδότησή τους προκειµένου να εξελιχθούν και να παράγουν καινοτοµία σε σχέση µε την κυβερνοασφάλεια, εφαρµογές τεχνητής νοηµοσύνης, κυρίως drones και αντι-drones συστήµατα, αισθητήρες επιτήρησης, κβαντικές επικοινωνίες, διαστηµικές εφαρµογές. Υπάρχουν ήδη οµάδες και εταιρείες που κινούνται µε επιτυχία στους τοµείς αυτούς, αλλά το µέλλον δείχνει ιδιαίτερα σηµαντικό σε ευκαιρίες που δηµιουργούνται. Ο τοµέας αυτός αφορά την Ελλάδα του 2030 και θα πρέπει να εµπεδωθεί στην ήδη διατυπωµένη «ατζέντα 2030» του υπουργείου Αµύνης που εξελίσσεται.

Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη µακριά από την προηγούµενη δεκαετία της δηµοσιονοµικής χρεοκοπίας της. Είναι όµως απαραίτητο να γίνει απολύτως αντιληπτό ότι το µέλλον θα κριθεί και θα προεξοφληθεί από τις αποφάσεις, το θάρρος και τη µεθοδικότητα των αποφάσεων του παρόντος. Αυτό που δεν είχε η Ελλάδα τον προηγούµενο µισό αιώνα ήταν την ευκαιρία που µπορεί να δώσει το παρόν στο µέλλον. Οι κυβερνήσεις της ασχολούνταν εµµονικά, καιροσκοπικά µε τη µικροπολιτική, το πρόσκαιρο και το καθηµερινό και δεν σήκωναν τη µατιά τους, όπως και οι επιχειρήσεις άλλωστε, να δουν το φως του ήλιου που αφορούσε τη µεθεπόµενη ηµέρα. Ακόµη και στην τελευταία φάση του σχεδιασµού αξιοποίησης των κονδυλίων του Ταµείου Ανάκαµψης που τελειώνουν το 2027 επικράτησε η λογική του να πάρουµε τα περισσότερα λεφτά και όχι πώς θα επενδύσουµε αυτούς του πόρους για να εξελίξουµε και να αναβαθµίσουµε τη χώρα. ∆ιαχείριση και όχι στρατηγική.

Η νέα ευκαιρία ξεκινά µε τα κονδύλια από το 2028 και πέρα. Αλλά και πώς θα αξιοποιήσουµε τις κεντρικές συµµαχίες µας µε τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, πέραν των περιφερειακών µε το Ισραήλ, την Ινδία, τους Άραβες για να πετύχουµε µια νέα αρχιτεκτονική παραγωγικής επάρκειας και ισχύος για τη χώρα µας. Έχουµε την κατάλληλη διακυβέρνηση ώστε το παρόν να στηρίξει το µέλλον και όχι να το ναρκοθετήσει όπως σε προηγούµενες εποχές.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή