Οι προσδοκίες για πρόωρη παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στον πόλεµο µε το Ιράν θα διαψευσθούν. Αυτό γίνεται φανερό από τις τοποθετήσεις του Αµερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραµπ αλλά και από το πλαίσιο τυχόν διαπραγµατεύσεων που θέτει η Τεχεράνη µέσω δηλώσεων του προέδρου Πεζεσκιάν. Ο Ντόναλντ Τραµπ απευθυνόµενος στους Αµερικανούς σε πρώτο επίπεδο, αλλά τελικά στέλνοντας ένα µήνυµα προς πάσα κατεύθυνση και στις αγορές του χρήµατος και της ενέργειας, θυµίζει ότι οι ΗΠΑ είναι πλέον ισχυρός παραγωγός υδρογονανθράκων και όχι καταναλωτής όπως στις ενεργειακές κρίσεις της δεκαετίας του 1970. Αυτό σηµαίνει ότι η Αµερική αυξάνει τα έσοδά της στην παρούσα φάση κρίσης και πολέµου µε απειλές στο πέρασµα του Ορµούζ. Από την άλλη όµως οι τιµές αυξάνονται για τον µέσο Αµερικανό και αυτό είναι ένα πρόβληµα που όχι άµεσα αλλά σε κάθε περίπτωση βαθµηδόν θα απασχολήσει τον Λευκό Οίκο και την κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά ο Ντόναλντ Τραµπ τονίζει την ανάγκη να «τελειώσει τη δουλειά» αυτήν τη φορά µε το Ιράν και το θεοκρατικό καθεστώς. Να µην επιτραπεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα ή να ασκεί τροµοκρατία είτε µέσω αντιπροσώπων είτε αυτοτελώς µε το βαλλιστικό του οπλοστάσιο. Όταν έλεγε αυτά ο Αµερικανός πρόεδρος, συνοδεύοντας µάλιστα τα µηνύµατά του προς την Τεχεράνη για τις επιπτώσεις που µπορεί να υπάρξουν στη χώρα αν συνεχισθεί η διαδικασία διεύρυνσης του πολέµου στα κράτη των Αράβων, τα βαριά αµερικανικά βοµβαρδιστικά Β-1 εξοπλίζονταν µε διατρητικές βόµβες προκειµένου να οδηγήσουν τον πόλεµο σε µια επόµενη ακόµη πιο δραµατική φάση για το Ιράν.

Η Τεχεράνη µε τις επίσηµες ανακοινώσεις του προέδρου της χώρας και µέλους της ηγετικής τρόικας Μ. Πεζεσκιάν δείχνει ότι προτίθεται να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγµατεύσεων από την πλευρά του νικητή. Που σηµαίνει ότι οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, οι Άραβες θα παραβρεθούν στις συνοµιλίες από την πλευρά των ηττηµένων. Αφού διαφορετικά δεν µπορούν να εξυπηρετηθούν όροι όπως αναγνώριση «νόµιµων δικαιωµά των» του Ιράν στο πυρηνικό και βαλλιστικό του πρόγραµµα, καταβολή αποζηµιώσεων και καθεστώς διεθνών εγγυήσεων (sic) ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια εναντίον της χώρας.

Παράλληλα µε το αφετηριακά απαράδεκτο αυτό πλαίσιο υπήρξε δήλωση του αφανούς νέου θρησκευτικού ηγέτη της χώρας Μοτζτάµπα Χαµενεΐ ο οποίος απευθυνόµενος στις αραβικές ηγεσίες από τη µια τους λέει ότι η Τεχεράνη δεν τους εχθρεύεται και ότι οι στόχοι που πλήττονται στις χώρες τους είναι αµιγώς στρατιωτικοί (οφθαλµοφανές ψέµα αφού πλήττονται κυρίως πολιτικοί και οικονοµικοί στόχοι) και από την άλλη τις καλεί -ως εν δυνάµει ηγεµονική δύναµη στην περιοχή- να εκδιώξουν από τα εδάφη τους τις αµερικανικές βάσεις. Το αδιέξοδο εκτόνωσης σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα πρέπει να εκτιµηθεί ως µη αναστρέψιµο.

Από την άλλη πλευρά το καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης που ελέγχει το Ιράν έχει επιλέξει την κλιµάκωση σε όλο το εύρος της περιοχής. Σαουδική Αραβία, Ιράκ, Εµιράτα, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Κατάρ, Οµάν ακόµη και Ιορδανία απειλούνται και δέχονται πλήγµατα σε διυλιστήρια, αποθήκες πετρελαίου ή αερίου, εµπορικά πλοία στα χωρικά τους ύδατα. Η Ευρώπη δέχεται και αυτή απειλητικά µηνύµατα από την Τεχεράνη για «συνέργεια» µε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ διά της αδιαφορίας και της συναίνεσής της.

Τα επόµενα 24ωρα είναι δεδοµένο ότι θα υπάρξει σε όλα τα πεδία -και στον Λίβανο- απόλυτη κλιµάκωση. Στο τέλος αυτού του κύκλου που προβλέπεται να κρατήσει ηµέρες µε πολλά θύµατα και καταστροφές, τόσο στο πεδίο της G7 όσο και στην Ευρώπη, θα υπάρξουν συζητήσεις και κινήσεις από τη µία για απελευθέρωση µέρους των στρατηγικών αποθεµάτων που έχουν αποφασισθεί προς διάθεση και φθάνουν τα 400.000.000 βαρέλια όσο και για τυχόν συλλογικά µέτρα για να κρατηθούν οι τιµές πετρελαίου, βενζίνης και αερίου σε ευκταία επίπεδα. Χερσαίες µαζικές επιχειρήσεις στην επικράτεια του Ιράν δεν µπορούν να υπάρξουν. Επιλεκτικές όµως µπορεί να προκύψουν στο τέλος της παρούσας φάσης.

Διαβάστε στην Απογευματινή