Πότε θα τελειώσει ο πόλεµος; Ποια µπορεί να θεωρηθεί επόµενη µέρα του µεγάλου αυτού πολέµου στην Ανατολή; Αυτά είναι τα δυο κρίσιµα ερωτήµατα που κυριαρχούν σε διεθνές επίπεδο. Το πρώτο δεν µπορεί να απαντηθεί ή να προεξοφληθεί µε ακρίβεια. Ένας πόλεµος, οποιοσδήποτε πόλεµος, µπορεί να οριστεί ως προς την αφετηρία του. Την ηµέρα που αρχίζει. Όχι όµως και ως προς το τέλος του. Ένας πόλεµος, όπως και µια εξέγερση, δηµιουργεί δυναµική. Το τέλος του δεν µπορεί να γραφτεί σε ένα κοµµάτι χαρτί όπως η αρχή του.

Ειδικά στον πόλεµο εναντίον του ισλαµικού καθεστώτος του Ιράν, τα δεδοµένα εξαρχής ήταν και είναι περίπλοκα. Για τον λόγο αυτόν και δεν ήταν καθόλου εύκολη η απόφαση εµπλοκής σε αυτόν. Για το Ισραήλ ο πόλεµος αυτός µπορεί να είναι υπαρξιακός. Άρα η απόφαση µπορεί και να ήταν πιο αυτονόητη. Για τις ΗΠΑ όµως ήταν και είναι ένας πόλεµος στρατηγικής. Η απόφαση, ειδικά για την προεδρία Τραµπ, που είχε υποσχεθεί στους Αµερικανούς µη εµπλοκή σε νέους πολέµους, πολύ πιο σύνθετη. Το ότι η απόφαση για κοινή, συµµαχική µε το Ισραήλ εκστρατεία εναντίον του Ιράν ελήφθη είναι πολύ σηµαντικό για µια τεράστια γεωπολιτική και γεωοικονοµική περιφέρεια που συνδέει την Ευρώπη µε την Ασία, φτάνει στην Ινδία, ενώ ακουµπά την Αφρική.

Το Ιράν µπορεί να είναι στο κέντρο του πετρελαίου και αυτό άλλωστε επηρεάζει άµεσα τις αγορές και την ενεργειακή επάρκεια. Αλλά ο πόλεµος αποφασίστηκε απέναντι σε ένα κράτος-τροµοκράτη. Αυτό το καταλαβαίνουν καλύτερα οι µοναρχίες, τα εµιράτα και τα κράτη των Αράβων που κυριαρχούν στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής και του Αραβικού Κόλπου.

Σήµερα και µετά την επιλογή της Τεχεράνης να πλήξει το προφίλ και τις οικονοµίες όλων των αραβικών κρατών της περιοχής, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αυξοµειώσεις στην ένταση, οι αραβικές ηγεσίες έχουν καταλάβει αυτό που αιστάνθηκαν στις 7 Οκτωβρίου 2023 οι Ισραηλινοί. ∆εν µπορεί να υπάρξει επόµενη µέρα στην περιοχή και στα κράτη τους, στο τέλος της εποχής του πετρελαίου, αν δεν καταστραφεί ολοσχερώς και οριστικά το ισλαµικό καθεστώς των Αγιατολάχ και των Φρουρών τους στο Ιράν. Είναι ένα σύστηµα που παράγει τροµοκρατία και καταστροφή. Όλη η προσπάθεια που έχει εξελιχθεί για χρόνια από τη µοναρχία του Σαούντ και τα εµιράτα της περιοχής αλλά και τις µοναρχίες του Κόλπου πάει χαµένη. Θα πρέπει να ξεκινήσουν, αν όχι από το µηδέν, σίγουρα από πολύ πιο επιβαρυµένη θέση από ό,τι πριν από τις 28 Φεβρουαρίου. Αλλά και στην περίπτωση που ο πόλεµος δεν ξεκινούσε, οποιαδήποτε ώρα αποφάσιζε το Ιράν θα κατέστρεφε την εξέλιξή τους µε τροµοκρατία, αποµακρύνοντάς τους από το «Vision 2030» της Σαουδικής Αραβίας για παράδειγµα.

Η πραγµατικότητα αυτή φέρνει στο προσκήνιο την αφετηριακή βάση της επόµενης µέρας του πολέµου στο Ιράν. Αυτή είναι -όποιο και να είναι το αποτέλεσµα του πολέµου στο στρατιωτικό επίπεδο, που µπορεί να προεξοφληθεί µε ήττα της Τεχεράνης, αλλά και στο πολιτικό, που θα ακολουθήσει των βοµβαρδισµών και δεν µπορεί να οριστεί- η επίσηµη αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από όλα τα αραβικά κράτη σε ιστορική περιφερειακή διάσκεψη. Αυτή είναι η ουσιαστική υπέρβαση των πολέµων της τζιχάντ και η αλλαγή προτύπου στα γεωπολιτικά δεδοµένα. Ακούστηκε ως γαλλικό σχέδιο για την περίπτωση του Λιβάνου. Καλώς διαψεύστηκε στις παρούσες συνθήκες στον Λίβανο, µε τον παράλληλο πόλεµο Ισραήλ - Χεζµπολάχ να εξελίσσεται κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί. Αν όµως µια χώρα, συνεκτική εκ παραδόσεως, στους πολιτισµούς Ανατολής και ∆ύσης στην ευρωπαϊκή Μεσόγειο όπως η Ελλάδα αναλάµβανε µε διακριτική διπλωµατία µια πρωτοβουλία προετοιµασίας µιας τέτοιας διευθέτησης για την επόµενη µέρα της ειρήνης, τότε οι πιθανότητες να συµβεί κάτι τέτοιο είναι ισχυρές. Φυσικά µε ενήµερες από τώρα τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Γαλλία και την Ινδία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή