Υπήρχε µια εκτίµηση για τη διάρκεια του πολέµου συνολικά στην Ανατολή που κινείτο διακριτικά από την προηγούµενη εβδοµάδα. Το δηµοσιοποίησε το δίκτυο Axios τη ∆ευτέρα. Αφορά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις υψηλής έντασης όπως αυτές που επί του παρόντος εξελίσσονται από ΗΠΑ και Ισραήλ αλλά και τις επιλεκτικές που θα ακολουθήσουν όχι µόνον µε επίκεντρο το Ιράν, αλλά και τον Λίβανο. Επίσης τις παράπλευρες συνέπειες που µπορεί να προκύψουν ως προς τη χάραξη νέων συνόρων στο Ιράκ, για παράδειγµα, που επηρεάζει άµεσα και τα εδάφη του Ιράν της επόµενης ηµέρας, αλλά και τη συγκρότηση εθνικού κράτους των Κούρδων στην εν γένει περιοχή. Σύµφωνα µε την εκτίµηση αυτή, αφετηρία της οποίας είναι η Ουάσινγκτον, ο κύκλος του συνολικού πολέµου στην Ανατολή θα φθάσει στον Αύγουστο ή τον Σεπτέµβριο. Μια τέτοια αντίληψη δεν δείχνει ότι θα αιφνιδιάσει την ελληνική κυβέρνηση αν λάβουµε υπόψη µας τη στρατηγική και τη χρονική οπτική που χωρίς πανικό οργανώνει η διακυβέρνηση Μητσοτάκη στο παρόν και θα αρχίσει να ανακοινώνει από το κόστος στο βιοµηχανικό ρεύµα τα επόµενα 24ωρα.

Ο πόλεµος στην Ανατολή είναι επί της ουσίας στρατηγικός και δεν αφορά µόνον την καταστροφή του οπλοστασίου του ισλαµικού καθεστώτος στο Ιράν. Έχει πεδία τα οποία αφορούν όλη την περιοχή που αποτελεί ουσιαστικά µε τα δεδοµένα της νέας εποχής τον κρίσιµο διάδροµο που ξεκινά από την Κασπία φθάνει τον Αραβικό Κόλπο και την Ινδία κινείται στην Ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη µέσω Κύπρου και Ελλάδας και κινείται στο µέτωπο της Βορείου Αφρικής µέχρι το Κέρας της Αφρικής. Αποτελεί φράγµα ανάσχεσης στον «∆ρόµο του µεταξιού» της Κίνας που θα κληθεί να συνεργασθεί µε τις ΗΠΑ για τα οικονοµικά της συµφέροντα στην επερχόµενη συνάντηση κορυφής Τραµπ - Σι.

Κρίσιµο µέτωπο για την όλη αυτή ζώνη, αµερικανικής χάραξης, είναι στη Μεσόγειο και ο Λίβανος που -σύµφωνα µε την αντίληψη του Ισραήλ- η ακύρωση της Χεζµπολάχ ως εκπροσώπου του Ιράν αλλά όχι ο αφανισµός της πολιτικής πτέρυγας της οργάνωσης, αποτελεί υπαρξιακό ζήτηµα και δεν µπορεί να συµβεί χωρίς τον βίαιο αφοπλισµό της, µε τον «τελευταίο πόλεµο» που εξελίσσει η Ιερουσαλήµ παράλληλα µε τον πόλεµο απέναντι στο καθεστώς του Ιράν µε τους Αµερικανούς.

Ο πόλεµος στην Ανατολή έχει διαφορετικές φάσεις κλιµάκωσης από τον σχεδιασµό του. Αυτή η στρατηγική ακολουθείται στο πεδίο. Στην πρώτη φάση που βρισκόµαστε και σήµερα και θα κρατήσει περίπου µέχρι τα µέσα Απριλίου θα συνεχισθούν οι βοµβαρδισµοί και τα µαζικά και όλο πιο επιλεκτικά πλήγµατα σε στόχους που σχετίζονται κυρίως µε τις αποθήκες και τα εργοστάσια βαλλιστικών πυραύλων και drones του Ιράν, τις εγκαταστάσεις και τα κέντρα του πυρηνικού του προγράµµατος ώστε να µην αποκτήσει πυρηνικά όπλα και πολιτικούς στόχους που σχετίζονται µε το καθεστώς. Στη δεύτερη φάση θα ακολουθήσουν περισσότερες ειδικές επιχειρήσεις στο έδαφος για την απορρύθµιση του καθεστώτος. Ενδεχοµένως θα έχει προηγηθεί η κατάληψη του νησιού Χαργκ ή εναλλακτικών σηµείων σχετιζόµενων µε τα Στενά του Ορµούζ ώστε να ελεγχθεί η οικονοµία και θα ενθαρρυνθεί µε όλους τους τρόπους επικοινωνίας η εξέγερση και η ανάληψη της διοίκησης της χώρας από τους απελεύθερους Ιρανούς, µε όραµα τη µετεξέλιξη του καθεστώτος σε µια ανατολική δηµοκρατία ή βασιλευοµένη δηµοκρατία δυτικού τύπου. Με Σύνταγµα και κοσµικό ∆ίκαιο και όχι θεοκρατία ισλαµικού τύπου.

Ο σχεδιασµός αυτός δεν είναι γραµµικός και δεν σχετίζεται µε όσα συνέβησαν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ ή την εκτροπή του σχεδιασµού στη Λιβύη. Πολλοί αναλυτές επιµένουν στο ότι η Ουάσινγκτον αιφνιδιάσθηκε από τις εξελίξεις στο στρατιωτικό επίπεδο από τη δυναµική του πολέµου όπως επιχειρούν οι Φρουροί της Επανάστασης. Κάτι τέτοιο όµως δεν συµβαίνει. ∆εν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο πρόεδρος Τραµπ επαναλαµβάνει την επίτευξη των στόχων που έχουν ορισθεί για την πρώτη φάση. Αυτό που πράγµατι αιφνιδίασε, αφού επί της ουσίας είναι µια στρατηγική αυτοκτονική για το καθεστώς των Φρουρών τα Επανάστασης, είναι η επιλογή να πλήξουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου και όλα τα γειτονικά στην Τεχεράνη. Η τελευταία σχετική δήλωση του προέδρου Τραµπ θα πρέπει να θεωρηθεί αυθόρµητη. Οι κινήσεις αυτές δείχνουν ότι το καθεστώς νιώθει απορυθµισµένο και επιχειρεί σαν να µην υπάρχει αύριο γι’ αυτό στην περιοχή.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή