Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες εν µέσω δύο πολέµων. Ο ένας φθοράς µε επίκεντρο την Ουκρανία. Ο άλλος κλιµακούµενος σε όλο το εύρος της Μέσης Ανατολής µε επίκεντρα το Ιράν και τον Λίβανο. Η έκρηξη του πρώτου πολέµου αποτέλεσε ένα κρίσιµο ενεργειακό και οικονοµικό «κρας τεστ» για την Ευρώπη το 2022. Ο δεύτερος πόλεµος από τις 28 Φεβρουαρίου φέρνει διλήµµατα και προκλήσεις και πάλι στη βάση της ενέργειας και του πληθωρισµού στην Ευρώπη. Τα όσα διδάχθηκε το 2022 η Ένωση είναι κρίσιµα για τα όσα καλείται να εξελίξει στο παρόν, τουλάχιστον σε σχέση µε την οικονοµία της ζώνης αλλά και τις επιβαρύνσεις ή πιέσεις που δέχονται οι κυβερνήσεις των κρατών µελών της.

Διαβάστε: Μητσοτάκης στη Σύνοδο Κορυφής: Η Ευρώπη να προστατεύσει καταναλωτές και επιχειρήσεις - Να ενεργοποιηθεί η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής της ΕΕ (Βίντεο)

Το πιο δυσχερές σηµείο για τις ευρωπαϊκές δυνάµεις επικεντρώνεται στο πέρασµα των εµπορικών πλοίων από τα Στενά του Ορµούζ. Αυτό θα µπορούσε να θεωρηθεί προβλέψιµο. Επιβαρύνει όµως την ατµόσφαιρα και τις αγορές του χρήµατος και της ενέργειας η απρόβλεπτη στρατηγική της Τεχεράνης σε αντίθεση µε την πρακτική των Αµερικανών και τη συνακόλουθη του Ισραήλ να πλήττουν ενεργειακές εγκαταστάσεις σε όλες τις αραβικές χώρες της περιοχής. Και µπορεί να εξηγήθηκε κατ’ αρχάς ως µια στρατηγική των Φρουρών της Επανάστασης µε στόχο να δηµιουργηθούν πιέσεις από τις αραβικές ηγεσίες προς τον πρόεδρο Τραµπ, προκειµένου να σταµατήσουν πρόωρα οι πολεµικές επιχειρήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ, αλλά τελικά έχει λειτουργήσει απολύτως ανάστροφα, µε τις αραβικές ηγεσίες να παροτρύνουν την Ουάσινγκτον να θέσει οριστικό τέλος στην «απειλή» του θεοκρατικού Ιράν για την περιοχή. Παρά την εξέλιξη αυτή, η Τεχεράνη συνεχίζει µε ακόµη πιο επίµονο τρόπο τα πλήγµατα σε µια δεκάδα χώρες από τις πλέον πλούσιες σε κοιτάσµατα αερίου και πετρελαίου στον κόσµο. Η Ευρώπη, από την πλευρά της, έχει να ανησυχεί για την αύξηση των απειλών για τα εµπορικά της πλοία στο Ορµούζ, ταυτόχρονα όµως και για τα πλήγµατα στα διυλιστήρια και τις ενεργειακές εγκαταστάσεις των αραβικών κρατών του Κόλπου.

Ο Αµερικανός πρόεδρος, έχοντας στρατιωτική αυτάρκεια στις στρατιωτικές δυνάµεις της συµµαχίας ΗΠΑ - Ισραήλ για την εξέλιξη του πολέµου στο Ιράν, θέλησε να δηµιουργήσει συνθήκες διεθνούς µετώπου στον πόλεµο αυτόν. Ενθαρρυµένος προφανώς και από την υποστηρικτική εκ των συνθηκών στάση των Αράβων, κάλεσε τους Ευρωπαίους, την Ιαπωνία, τη Ν. Κορέα, την Αυστραλία να συµµετάσχουν στην προστασία των εµπορικών πλοίων από πολεµικά στα Στενά του Ορµούζ. Για έναν πόλεµο που οι άλλοι εν δυνάµει σύµµαχοι, µεταξύ των οποίων τα ευρωπαϊκά έθνη, δεν ρωτήθηκαν για την έναρξή του και δεν ενηµερώνονται για την εξέλιξή του η απάντηση είναι αρνητική. Η Ευρώπη όµως στις Βρυξέλλες έχει να συζητήσει ένα πλέγµα θεµάτων που δεν είναι καθόλου απλό. Από τη µία οι πιέσεις στο κόστος της ενέργειας, των λιπασµάτων, και η αναταραχή στις εφοδιαστικές αλυσίδες δηµιουργούν µεγάλο ζήτηµα για τους προϋπολογισµούς και τις κοινωνίες της.

Από την άλλη, µια λύση όπως η χαλάρωση των κυρώσεων στη Ρωσία προκειµένου να αυξηθεί η προσφορά δεν τη βρίσκει σύµφωνη, αφού δηµιουργεί πλεονέκτηµα στη Μόσχα ως προς τον πόλεµο στην Ουκρανία την οποία η Ευρώπη στηρίζει. Μαζί µε αυτά θα πρέπει να προβληµατιστεί συλλογικά για το ότι η Ουάσινγκτον ήδη θέτει ζήτηµα ΝΑΤΟ και συµµετοχής των ΗΠΑ στη λειτουργία και τη σκοπιµότητα του Ατλαντικού Συµφώνου.

Ένα κρίσιµο ζήτηµα που θα βρει µπροστά της. Αν παρακολουθήσουµε τον Έλληνα πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη στις τοποθετήσεις του µε την ευκαιρία της συνέντευξης στο Bloomberg, η εµπειρία του 2022 και του πρώτου στη σειρά πολέµου µπορεί να δώσει δηµοσιονοµικές λύσεις στην Ευρώπη για τις επιπτώσεις του δεύτερου στη σειρά πολέµου. Ρήτρες διαφυγής από τα ελλείµµατα και πλαφόν είναι δοκιµασµένες διέξοδοι. Το µέλλον της Ευρώπης όµως ως προς τη στρατιωτική της δυνατότητα θα παραµείνει ένα δοµικό θέµα µε ορίζοντα το 2027. Όταν η Ελλάδα στο β΄ εξάµηνο θα προεδρεύει στο Συµβούλιο, όπως η Κύπρος σήµερα.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή