«Τα κάστρα πέφτουν από µέσα». Αυτή η φράση προερχόµενη από την ιστορική εµπειρία στους αιώνες αφορά και την περίπτωση του Ιράν. Πολλοί στη διεθνή αλλά και την εγχώρια ανάλυση απλοποιούν σε µέγιστο βαθµό τον ορισµό της νίκης επί του καθεστώτος του Ιράν, άρα και την εικασία για το ενδεχόµενο τέλος του πολέµου. Ισχυρίζονται δηλαδή ότι ο πρόεδρος Τραµπ σε µια αυθαίρετη φάση θα κηρύξει τη νίκη και θα αποτραβηχθούν οι αµερικανικές ένοπλες δυνάµεις και οι υπηρεσίες πληροφοριών από το µέτωπο. Θα παραδεχθεί δηλαδή µια «πύρρειο νίκη» και θα βρεθεί απολογούµενος και χωρίς τελικό διά ταύτα στο εσωτερικό του κοινό τόσο για την κήρυξη του πολέµου όσο και για το κόστος του αλλά και για την κατάληξη αυτού. Ο πρόεδρος Τραµπ από την πλευρά του κήρυξε χθες ουσιαστικά «µορατόριουµ» πέντε ηµερών αρχικά στην καταστροφή ενεργειακών εγκαταστάσεων τόσο του Ιράν όσο και όλης της περιοχής, έπειτα από παραγωγικές συζητήσεις µε τους αξιωµατούχους στην Τεχεράνη. Με τον τρόπο αυτόν αποσυµφορείται η καταστροφική κλιµάκωση των ενεργειακών υποδοµών συλλήβδην, επίσης η ολιστική ναρκοθέτηση των Στενών του Ορµούζ και δηµιουργείται ανάσχεση σε µια ανεξέλεγκτη διεθνή οικονοµική κρίση. Ταυτόχρονα έχει γίνει ορατό τις τελευταίες τέσσερις εβδοµάδες ότι το Ιράν αποτελεί µια σπουδαία απειλή τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μάλιστα το ζήτηµα πλέον δεν αναφέρεται στις δύο συµµαχικές δυνάµεις που ενεπλάκησαν για να δώσουν µια τελική λύση ως προς το θεοκρατικό καθεστώς στην Τεχεράνη, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά στο σύνολο των αραβικών κρατών της περιοχής του Κόλπου και της Μεσογείου, που βρέθηκαν στο στόχαστρο των Φρουρών της Επανάστασης και έχουν δεχθεί δοµικές καταστροφές στις υποδοµές τους, ενεργειακές και άλλες καθώς -όπερ και το σηµαντικότερο- και στο µοντέλο, τη δυναµική και την ασφάλεια των οικονοµιών και των κοινωνιών τους.

Μπορεί λοιπόν ο πρόεδρος των ΗΠΑ κάποια στιγµή να κηρύξει το τέλος της φάσης των στρατιωτικών επιχειρήσεων ως προς την κλιµάκωση της έντασης και τους βοµβαρδισµούς των προγραµµατισµένων ή των επιπρόσθετων στόχων, αλλά αυτό δεν θα σηµάνει και το τέλος του πολέµου. Αυτό µπορεί να επέλθει στη συνέχεια, όταν το ίδιο το καθεστώς, που δεν είναι τόσο συµπαγές όσο διαφαίνεται, θα εµπλακεί στη διαµόρφωση της επόµενης ηµέρας για τη χώρα, η οποία θα χρειασθεί µακρά, επίπονη και ακριβή ανοικοδόµηση για ένα κράτος που έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει πριν από την 28η Φεβρουαρίου. Και βεβαίως στην αναζήτηση του µέλλοντος δεν θα είναι αυτήν τη φορά µόνο του το καθεστώς, αφού το ιερατείο µοιάζει ακέφαλο και οι Φρουροί της Επανάστασης µετά τις απώλειές τους σε αξιωµατούχους αλλά και σε οπλοστάσιο δεν θα είναι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Στο τέλος των βοµβαρδισµών ξεκινά η πολιτική φάση του πολέµου, που θα καθορίσει τις προδιαγραφές της επόµενης Περσίας. Αυτή δεν µπορεί να προσοµοιάζει ούτε µε εκείνη της εποχής του σάχη πριν από το 1979 ούτε όµως και µε εκείνη του ισλαµικού δεσποτισµού που ακολούθησε µέχρι σήµερα.

Στην τελευταία αυτή φάση η λαϊκή κινητοποίηση και συµµετοχή της πλειοψηφίας στις διεργασίες θα πρέπει να είναι εφικτή χωρίς νέα σφαγή των αντιφρονούντων όπως µε τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου. Αυτός άλλωστε είναι από τους βασικούς στόχους του πολέµου που αποφασίσθηκε προκειµένου το καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης να οδηγηθεί σε ήττα και όχι η Περσία σε συντριβή ή γεωγραφική διάλυση. Στην τελευταία φάση, όπου οι ένοπλες δυνάµεις θα έχουν δευτερεύοντα ρόλο, οι µυστικές υπηρεσίες και οι επίλεκτες δυνάµεις ειδικών επιχειρήσεων από την πλευρά των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα παραµείνουν στο πεδίο προκειµένου να ισολογίσουν τον αυταρχισµό και τη βία των σκληροπυρηνικών του καθεστώτος που θα βρίσκεται σε πτώση. Η διακήρυξη της τελικής νίκης πάντως δεν µπορεί να περάσει χρονικά το όριο του Σεπτεµβρίου.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή