Το ισλαµικό καθεστώς της Τεχεράνης επιδεικνύει τον τροµοκρατικό και αλαζονικό-δεσποτικό χαρακτήρα του όχι πλέον σε συνθήκες ειρήνης, όπως σε προηγούµενες δεκαετίες και διεθνή περιβάλλοντα, αλλά στα σηµερινά πολέµου και επιστροφής στην αρχή των εθνών. Το Ιράν απάντησε επιχειρησιακά στις συµµαχικές δυνάµεις των ΗΠΑ - Ισραήλ µε ολοκληρωτικό πόλεµο στη ∆υτική Ασία. Έπληξε και πλήττει µε όλη την ισχύ των όπλων που διαθέτει όχι µόνον το Ισραήλ, αλλά και κρίσιµες και ενεργειακές υποδοµές σε όλα τα κράτη των Αράβων: Από την Ιορδανία και τα Εµιράτα µέχρι το Οµάν και το Κουβέιτ. ∆εν ένιωσε κανέναν δισταγµό η δοµή της ηγεσίας του, που βασίζεται στους Φρουρούς της Επανάστασης, να προκαλέσει καταστροφή ούτε στο βασίλειο των Σαούντ ούτε στο εµιράτο του Κατάρ. Τα κράτη αυτά µέχρι και σήµερα δεν έχουν µπει στον πόλεµο. Κινούνται αµυντικά, προσπαθώντας να περιορίσουν την καταστροφή που προκύπτει όχι µόνον στις εγκαταστάσεις αλλά και στο µοντέλο, την ασφάλεια και τη δυναµική των οικονοµιών τους. ∆εν θα πρέπει να υποβαθµίζεται το γεγονός ότι όταν ξεκίνησαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις οι αµερικανικές βάσεις, που βρίσκονται εγκαταστηµένες στα εδάφη αυτά, δεν επετράπη από τις ηγεσίες να ενεργοποιηθούν. Προφανώς θεωρήθηκε -και µάλλον δικαίως- αρχικά ότι το Ιράν δεν θα στρεφόταν µε επιθετικό τρόπο σε όλη την επικράτεια στη ∆υτική Ασία.

Από την άλλη, γίνονται ευρείες αναλύσεις περί αιφνιδιασµού ως προς την απειλή στα Στενά του Ορµούζ σε βάρος των δυτικών εµπορικών πλοίων ή θεωρούµενων συµµαχικών σε αυτά. Τα σχόλια αυτά δείχνουν άστοχα. Φυσικά και ήταν αναµενόµενο από την πρώτη ηµέρα των πολεµικών επιχειρήσεων τα προβλήµατα στα Στενά του Ορµούζ. Άλλωστε, παρόµοια στάση υπήρξε και στην περίπτωση της διαδροµής Σουέζ - Ερυθράς όταν εξελίσσονταν οι στρατιωτικές συγκρούσεις στη Γάζα, µέσω των Χούθι στην Υεµένη. Ο πρόεδρος Τραµπ εκφράζει την απογοήτευση από τη στάση του ΝΑΤΟ και των Ευρωπαίων σε πολυµερή βάση ως προς τη συνδροµή στις επιχειρήσεις εναντίον του ισλαµικού καθεστώτος. Τα αρνητικά συναισθήµατα και η εµφανής σχετικά οργή έχουν βάση. Πολύ περισσότερο όταν το ΝΑΤΟ που δεχόταν επιθέσεις από την Τεχεράνη αποφάσισε να τραβήξει τις δυνάµεις του από την αποστολή στο Ιράκ, που επίσης έχει εξελιχθεί σε πεδίο πολέµου για την Τεχεράνη. Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος Τραµπ -και η Ουάσινγκτον- δείχνει ότι αυταπατάται ως προς τις µεθόδους που χρησιµοποιεί για να επικρατήσει στην Τεχεράνη. Προφανώς λογίζεται ότι µε διακηρύξεις και πληθωριστική αυτοπεποίθηση οι µουλάδες και οι Φρουροί τους θα καµφθούν και θα κάτσουν στο τραπέζι του διαλόγου στην πλευρά των ηττηµένων. Κάτι τέτοιο δεν θα συµβεί µέχρι τον τελευταίο πύραυλο ή µη επανδρωµένο που έχουν στη διάθεσή τους.

Σε πρακτικό επίπεδο σηµασία σε αυτόν τον πόλεµο -και για να επηρεαστεί η πλάστιγγα- έχει ο όγκος των εθνικών δυνάµεων που θα συµµετέχουν έστω περιφερειακά ή συµβολικά σε αυτόν. Στο τέλος των ψευδαισθήσεων για τη διά νεύµατος επικράτηση υπάρχουν τρεις κινήσεις που αλλάζουν τα δεδοµένα σε βάρος της Τεχεράνης. Η πρώτη αφορά τα αραβικά κράτη που υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας θα πρέπει να επιτρέψουν τη χρήση των βάσεων από τους Αµερικανούς και τις συµµαχικές δυνάµεις και να µπουν και επιθετικά στον πόλεµο. Η δεύτερη που αφορά τους Ευρωπαίους είναι να ενισχυθεί και προωθηθεί η πολυεθνική πρωτοβουλία των 30 µέχρι σήµερα κρατών υπό την ηγεσία του Ηνωµένου Βασιλείου και της Γαλλίας, που φθάνει µέχρι τον Καναδά την Ιαπωνία ή την Αυστραλία για την ελευθερία και την ασφάλεια των εµπορικών πλοίων στα επίµαχα περάσµατα. Ανατολική Μεσόγειος – Ερυθρά - Ορµούζ. Η τρίτη κίνηση είναι διπλωµατική. Να κηρυχθούν persona non grata και να απελαθούν όλοι οι πρέσβεις του Ιράν από την Ευρώπη, στις χώρες του Ειρηνικού και όπου Γης. Οι Φρουροί στην Τεχεράνη θα πρέπει να νιώσουν πολύ πιο µόνοι απ’ ό,τι τον πρώτο µήνα των επιχειρήσεων...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή