Την ώρα της µεγαλύτερης έντασης σε έναν πόλεµο δηµιουργούνται οι συνθήκες για να ανοίξουν δίαυλοι για τη διπλωµατία. Τις διαπραγµατεύσεις δηλαδή που θα ακολουθήσουν για την εκεχειρία και την ειρήνη. Οι στρατηγοί δηλαδή ηγούνται στο προσκήνιο και οι πολιτικοί ή διπλωµάτες πίσω από την κουίντα.

Μέσα από τα διαστήµατα των πέντε ηµερών αρχικά και 10 επιπλέον ηµερών προέκυψε ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για να υπάρξουν τα πρόσωπα που από την κάθε πλευρά, όταν προσδιορισθεί ποιοι είναι οι νικητές και ποιοι οι ηττηµένοι της θερµής σύγκρουσης, θα διαπραγµατευθούν την επόµενη µέρα. Ο πόλεµος εναντίον του ισλαµικού Ιράν είναι ο πλέον σηµαντικός στον τελευταίο µισό αιώνα απέναντι στην τροµοκρατία σιιτικού χαρακτήρα. Οι Αγιατολάχ και οι Φρουροί τους εξελίσσουν επιχειρήσεις απέναντι στα κράτη, τους πληθυσµούς και τις οικονοµίες τόσο στις περιόδους συγκρούσεων όσο και στις περιόδους της ειρήνης. Η στρατηγική του Αγιατολάχ Χαµενεΐ από το 1989 ήταν να εξάγουν µια περιφερειακή ισχύ και επιρροή όχι µόνον απέναντι στις δυτικές δυνάµεις ή το Ισραήλ αλλά και απέναντι στις αραβικές µοναρχίες και εµιράτα ή τις δεσποτικές διακυβερνήσεις του δικτύου Μπάαθ.

Το Ιράν, που υποκατέστησε την Περσία, αποτέλεσε για δεκαετίες κυριαρχικό δρώντα ως απειλή αλλά και ως παρουσία για ολόκληρη τη ζώνη της ∆υτικής Ασίας. Στο τρίγωνο Κασπία, Ινδικός, Μεσόγειος - Βόρεια Αφρική. Η επιλογή του ολιστικού πολέµου για την εξολόθρευση της «κεφαλής του φιδιού» ήρθε αφού πρώτα µε σειρά πολέµων πιο οριοθετηµένης έκτασης είχαν εξαλειφθεί ή αποδυναµωθεί από το Ισραήλ οι δρώντες για λογαριασµό της Τεχεράνης στον επονοµαζόµενο από το ισλαµικό καθεστώς «άξονα της αντίστασης»: Χεζµπολάχ στον Λίβανο, Χαµάς στην Παλαιστίνη, Χούθι στην Υεµένη. Πέραν αυτών όµως έχει καταπέσει το καθεστώς Άσαντ στη Συρία και βρίσκονται σε δοκιµασία οι σιιτικές φατρίες και πολιτοφυλακές που ελέγχουν τη Βαγδάτη στο Ιράκ.

Μετά το 2018 στην πρώτη προεδρία Τραµπ εξολοθρεύθηκε µε επιλεκτικό πλήγµα ο αρχιτέκτων και στρατηγός του «άξονα της αντίστασης» Σουλεϊµανί. Στην ίδια περίοδο η Ουάσινγκτον διατύπωσε την περίφηµη θεωρία περί δυνατότητας συγκρότησης των «Συµφωνιών του Αβραάµ». Από τότε οι ΗΠΑ επιθυµούσαν στρατηγικά µια νέα τάξη στην Εγγύς Ανατολή χωρίς την ισχυρή παρουσία και στρατιωτική εµπλοκή των ίδιων. Η ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ και Ευρώπης σήµερα για µια νέα τάξη στο ατλαντικό επίπεδο είχε προηγούµενο χωρίς ανάλογου περιεχοµένου περιπλοκή στη ∆υτική Ασία ή Μέση Ανατολή.

Αν θα εξελισσόταν µε πόλεµο εκεί η αναδιάρθρωση δυνάµεων, οικονοµικών συµµαχιών και επιρροής ή µε ειρήνη αποτέλεσε µια επιλογή της Τεχεράνης αλλά και της Άγκυρας. Η σιτική βάση της τροµοκρατίας µε τους Φρουρούς της Επανάστασης και τη Χεζµπολάχ συντονιζόταν µε τη σουνιτική βάση της Σαρία και της Μουσουλµανικής Αδελφότητας µέσω του Κατάρ στον οικονοµικό και διεθνοπολιτικό τοµέα. Οι αραβικές ηγεσίες από το 2020 και µετά άλλωστε, ακολουθώντας µια πρακτική της Αιγύπτου στην Ανατολική Μεσόγειο, είχαν την τάση να συντονισθούν βαθµηδόν µε την αναγνώριση του Ισραήλ ως δρώντα και όχι ως «σατανά» της περιοχής. Ο ριζοσπαστισµός του πανισλαµισµού, αξιοποιώντας τη Χαµάς και την ισλαµική Τζιχάντ µε έδρα τη Γάζα και ηγεσία (οικογένεια Χανίγια) στην Ντόχα του Κατάρ, επέλεξε και ενθάρρυνε τον χρόνιο σχεδιασµό του αµφιλεγόµενου και φανατικού Γιαχία Σινουάρ για δοµικό πλήγµα στην επικράτεια του Ισραήλ. Το µακελειό της 7ης Οκτωβρίου 2023 σε βάρος κυρίως αµάχων και µάλιστα οµάδων που επιθυµούσαν την ειρηνική και καθόλου αυταρχική συνύπαρξη Εβραίων και Παλαιστινίων ήταν το άγγελµα του πολέµου που ξεκίνησε τότε από τη Λωρίδα και εξελίσσεται µέχρι και σήµερα στο Ιράν, τον Λίβανο, το Ιράκ και περιφερειακά σε όλη την επικράτεια της ∆υτικής Ασίας. Ακουµπά µάλιστα και την Τουρκία του ισλαµικού κόµµατος και του νεοοθωµανισµού Ερντογάν. Το στοίχηµα για το Ισραήλ και την ηγεσία Νετανιάχου στον χρονικό κύκλο των εθνικών εκλογών του Οκτωβρίου είναι αν θα µπορέσει έστω µε µηνύµατα και πρωτοβουλίες προς τη Σαουδική Αραβία, τις άλλες µοναρχίες του αραβικού κόλπου, τα εµιράτα να κεφαλαιοποιήσει τη νίκη επί των Αγιατολάχ και των Φρουρών στην κατεύθυνση των «Συµφωνιών του Αβραάµ» από την Ευρώπη (Ελλάδα) µέχρι την Ινδία.

Ο πόλεµος πρέπει να οδηγεί σε µια κυριαρχία και νέα ευηµερία, διαφορετικά είναι απλώς… εκδίκηση.

Δημοσιεύτηκε στην "Απογευματινή"