Το ερώτηµα δεν είναι ποιος θα νικήσει στον πόλεµο αφού η απάντηση είναι προεξοφληµένη. Θα επικρατήσουν µε τον πιο εύκολο ή τον πιο δύσκολο τρόπο οι συµµαχικές δυνάµεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Και µπορεί ο πόλεµος που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου να µην έληξε σε τέσσερις εβδοµάδες και να ολοκληρωθεί σε κάποιους µήνες.

Αυτό όµως δεν αλλάζει το διά ταύτα. Οι Φρουροί της Επανάστασης στην Τεχεράνη έχουν ουσιαστικά και στη βάση του ρεαλισµού δύο επιλογές: Η µία, να επιτρέψουν τη µετεξέλιξη του καθεστώτος του «άξονα της αντίστασης» και βαθµηδόν να παρακολουθήσουν διπλωµατικές διεργασίες για την επόµενη ηµέρα και την εκεχειρία. Στην περίπτωση αυτή θα αποφευχθούν οι µεγάλες καταστροφές στις ενεργειακές ζωτικές εγκαταστάσεις του Ιράν, στις δοµικές υποδοµές όπως τα εργοστάσια ηλεκτροδότησης, η αναίτια θυσία των στελεχών και των δυνάµεών τους, η καταστροφή ακόµη και του νησιού Χαργκ. Όχι µε χερσαίες επιχειρήσεις µεγάλης κλίµακος, όπως πολλοί εικάζουν, αλλά µε αεροπορικές µαζικές επιχειρήσεις, που ήδη έχουν ξεκινήσει σε βάρος εργοστασίων και αποθηκών πυροµαχικών και στρατιωτικού εξοπλισµού από την πλευρά των ισραηλινών ενόπλων δυνάµεων.

Στην άλλη περίπτωση, που το καθεστώς στην Τεχεράνη το οποίο ελέγχουν οι Φρουροί της Επανάστασης επιµείνει στη στρατηγική µέχρις εσχάτων και µε το µεγαλύτερο κόστος για όλους, η κατάληξη στο Ιράν θα είναι ανάλογη µε εκείνη της εθνικοσοσιαλιστικής Γερµανίας στο τέλος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου ή και της Ιαπωνίας στη συνέχεια αν εξαιρέσουµε τη χρήση πυρηνικών όπλων. Οι ισλαµιστές θα έχουν οδηγήσει τη χώρα τους στην πλήρη καταστροφή και στις µεγαλύτερες απώλειες. Επίσης τους εαυτούς τους (πλην αυτών σε όλα τα επίπεδα από τα ανώτερα µέχρι τα κατώτερα που θα οδηγήσουν το Ιράν στη νέα Περσία ως µεταβατικό καθεστώς) σε ένα έκτακτο δικαστήριο τύπου Νυρεµβέργης για τα όσα αποφάσισαν, σχεδίασαν και έπραξαν σε βάρος των πολιτών τους και άλλων χωρών, γειτονικών ή µη, όλες αυτές τις δεκαετίες από το 1979. Ο πρόεδρος Τραµπ έχει ήδη, πλέον, εκδηλώσει τις προθέσεις του στην περίπτωση που οι ισλαµιστές του καθεστώτος δεν αλλάξουν προσανατολισµό. Οι ΗΠΑ σε συντονισµό µε το Ισραήλ θα οδηγήσουν τη χώρα σε ερήµωση και το καθεστώς σε απελπισία. Οι Αµερικανοί έχουν να χρησιµοποιήσουν πολλά ακόµη από τα όπλα τους που δεν έχουν καν παρουσιάσει µέχρι σήµερα στο πεδίο. Στην Τεχεράνη θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τη νέα αρχιτεκτονική για τη ∆υτική Ασία αλλά και το καθεστώς των στενών και των περασµάτων δεν θα την επιβάλουν αυτοί. Θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους ότι δεν θα επιτραπεί από τις ναυτικές δυνάµεις να χρεώνεται κάθε πλοίο που θα περνά τα Στενά του Ορµούζ µε διόδια 2.000.000 δολάρια. ∆εν θα υποκλίνονται στην Τεχεράνη οι ηγεσίες των Αράβων, ούτε θα µείνουν τα κράτη τους έκθετα στην απειλή των βαλλιστικών πυραύλων και των µη επανδρωµένων του Ιράν. Ούτε όµως οι αγορές µπορούν να είναι συµβατές µε µια µόνιµη απειλή στην κρίσιµη περιοχή της ∆υτικής Ασίας. Όλοι, ακόµη και οι σύµµαχοί τους, η Κίνα και η Ρωσία, προτιµούν διαπραγµατεύσεις και συµφωνίες τύπου Γιάλτας παρά να εξαρτούν τις συνθήκες εξέλιξής τους από τους αγιατολάχ και τους Φρουρούς τους.

Μπορεί τα πράγµατα να ήταν διαφορετικά στην περίπτωση που το Ιράν είχε πιθανότητες να κερδίσει ολιστικά τον πόλεµο. ∆εν συµβαίνει όµως κάτι τέτοιο.

Όπως το τέλος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου στην Ευρώπη αποτέλεσε αφετηρία για µια νέα αρχιτεκτονική ισορροπίας ισχύος, σφαιρών επιρροής και ανασυγκρότησης για την ήπειρο, το ίδιο θα συµβεί και στη ∆υτική Ασία. Η επόµενη ηγεσία στην Τεχεράνη θα είναι αναγκασµένη να διαχειρισθεί όχι µόνον την ανοικοδόµηση της χώρας, που θα χρηµατοδοτηθεί εν πολλοίς από το φυσικό αέριο που παράγει µετά την άρση των κυρώσεων. Αλλά και τις αποζηµιώσεις που ενδεχοµένως θα προβάλουν ως απαιτήσεις τα αραβικά κράτη ή τα εµπόλεµα κράτη ΗΠΑ και Ισραήλ. Αλλά και τις συµµαχίες και την οικονοµική συνεργασία στα δεδοµένα του δοµικού αναπτυξιακού σχεδιασµού της νέας Περσίας που από δύναµη τροµοκρατίας και ρήξης θα κληθεί να εξελιχθεί σε πόλο σταθεροποίησης και αναδιάρθρωσης στην τεράστιας γεωπολιτικής σηµασίας ενότητα από τη Μεσόγειο στην Ινδία. Το τέλος είναι οριοθετηµένο. Η διαδικασία µέσα από την οποία θα φθάσουµε εκεί είναι στην επιλογή του σηµερινού καθεστώτος στην Τεχεράνη.