Αν ο πόλεµος στην Ουκρανία ήταν τόσο υπαρξιακός όσο προέβαλλαν οι κεντρικές δυνάµεις στην Ευρώπη και η Βρετανία, δεν θα τον άφηναν στην τύχη του όταν οι συµµαχικές δυνάµεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενεπλάκησαν στον πόλεµο στο Ιράν και στον Λίβανο. Και αν η Ρωσία αποτελούσε µια τέτοιας τάξης απειλή για την ασφάλεια της Ευρώπης, που θα άξιζε ακόµη και µια παγκόσµιας εµβέλειας αντιπαράθεση για την ανάσχεσή της, δεν θα δέχονταν οι Βρυξέλλες και οι κυβερνήσεις την έστω προσωρινή εξαίρεση -ρήτρα διαφυγής, µε άλλα λόγια- στην εισαγωγή φυσικού αερίου µε µερική άρση κυρώσεων.

Αν η Ευρώπη στις κεντρικές παραδοχές της στρατηγικής της αντίληψης θεωρούσε κρίσιµη την έστω και µερική συνοχή της ατλαντικής σχέσης µε τις ΗΠΑ ως προς την ασφάλειά της, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία δεν θα απαγόρευαν τη χρήση των υποδοµών του ΝΑΤΟ αλλά και του εναέριου χώρου τους στη διευκόλυνση των αµερικανικών στρατιωτικών δυνάµεων. Η χρήση για ανεφοδιασµό αεροσκαφών συµµαχικής χώρας ή η διέλευση από εναέριο εθνικό χώρο σε καµία περίπτωση δεν µπορεί να θεωρηθεί συµµετοχή σε πόλεµο άλλου. Αλλά οι περισσότεροι στις ευρωπαϊκές ελίτ προτιµούν να πολεµούν την προεδρία Τραµπ και την ηγεσία Νετανιάχου παρά να διευκολύνουν έναν ηγετικό σύµµαχο όπως οι ΗΠΑ απέναντι στο επαίσχυντο καθεστώς της Τεχεράνης. Και βεβαίως τίθεται το ερώτηµα πώς θα αντιδράσει σωρεία από ευρωπαϊκές δυνάµεις στην εξέλιξη των ριπών από την πλευρά Τραµπ περί ΝΑΤΟ, «χάρτινης τίγρης» και την εξελισσόµενη αποξένωση των ΗΠΑ. Πόσο έτοιµα είναι τα ευρωπαϊκά έθνη και ποια από αυτά για ένα ΝΑΤΟ χωρίς ατλαντική συνιστώσα;

Πέραν αυτών, ο πόλεµος εναντίον του Ιράν και ο τρόπος που οι Φρουροί της Επανάστασης τον διεύρυναν σε όλο το µήκος και το πλάτος της ∆υτικής Ασίας σε βάρος των κρατών, των οικονοµιών και των υποδοµών των Αράβων δικαίωσαν τον µύθο της περιφερειακής απειλής που για δεκαετίες προέβαλλε το Ισραήλ σε ένα πρώτο επίπεδο και παρακολουθούσαν εν πολλοίς οι ΗΠΑ. Τα οπλοστάσια που σώρευε η Τεχεράνη σε βαλλιστικούς πυραύλους, µη επανδρωµένα, τακτικές δυνάµεις ναυτικού και τελικά η προσπάθεια να αποκτήσει πυρηνικά επιδείχθηκαν ως πραγµατικός κίνδυνος στο περιφερειακό πεδίο σε πλήρη ισχύ. ∆εν βρισκόµαστε δηλαδή σε µια αναλογία µε την εποχή του Ιράκ και των χηµικών όπλων του Σαντάµ Χουσεΐν.

Ταυτόχρονα η εµπλοκή µε τα Στενά του Ορµούζ, σε µια επανάληψη µε όσα είχαν εξελιχθεί στην Ερυθρά Θάλασσα από τους συµµάχους του Ιράν, τους Χούθι από την Υεµένη, τα προηγούµενα χρόνια ανοίγει νέα κεφάλαια στον παγκόσµιο συσχετισµό. Η ύπαρξη τελών διέλευσης από τα Στενά, που διεκδικεί το καθεστώς της Τεχεράνης, ή η επιλεκτική άδεια διέλευσης µε κριτήριο αν η σηµαία ή η ιδιοκτησία ενός εµπορικού πλοίου έχει εθνικό διαβατήριο συµµαχικό µε παράκτιο κράτος και τα συµφέροντά του ή όχι, αποτελεί µια δοµική περιπλοκή για το διεθνές καθεστώς των Στενών, τις προτεραιότητες των ναυτικών δυνάµεων αλλά και την παγκόσµια οικονοµία ως προς τις εφοδιαστικές αλυσίδες. Τα Στενά δεν είναι ∆ιώρυγα του Σουέζ, τεχνικό έργο δηλαδή, όπου υπάρχουν τέλη διέλευσης.

Εξαίρεση στην παγίδα ιστορικής απαξίωσης η Ελλάδα. Αν και δεν συµµετέχει στον πόλεµο στην Ανατολή, συµµετέχει στις συµµαχίες της. Στην ειδική αλλά και ατλαντική σχέση της µε τις ΗΠΑ. Στον συντονισµό της µε την Ευρώπη στις κεντρικές υποχρεώσεις. Στην εθνική προτεραιότητα προστασίας της ασφάλειας στην Κύπρο. Στις περιφερειακές συµφωνίες της µε το Ισραήλ, τα Εµιράτα, τη Σαουδική Αραβία, την προνοµιακή σχέση µε το Κατάρ, τον συντονισµό µε την Ιορδανία, την Αίγυπτο, την προσπάθεια καλής γειτονίας µε τη Λιβύη. Ναι, αλλά η Ελλάδα είναι εξαίρεση. Η Ευρώπη από την αρένα της Ανατολής, που θα αποδειχθεί καθοριστική για τον διεθνή καταµερισµό ισχύος, δεν είναι απλώς απούσα αλλά αυτοκαταστροφική και µοιραία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή