Υπόθεση κακοδιαχείρισης και συνέχεια του αµαρτωλού παρελθόντος στην Ελλάδα µε τις αγροτικές επιδοτήσεις δεν έπρεπε να έχει υπάρξει. Συνέχεια της τεχνικής λύσης µε ηµεροµηνία κατάρτισής της περί το 2014 επίσης δεν έπρεπε να έχει υπάρξει. Στα χρόνια προέκυψαν πολλές αιτιολογίες για τη συνέχιση µιας κακοφορµισµένης πρακτικής διαχείρισης επιδοτήσεων µε διάφορες και διαφορετικές εκφάνσεις, από το σκάνδαλο του καλαµποκιού ακόµη τη δεκαετία του 1980.

Λύσεις υπάρχουν. Φάνηκαν όταν το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ έδειξε τα δόντια του. Σε µία ηµέρα, µε εµπλοκή φυσικά του ίδιου του πρωθυπουργού, οδηγήθηκε σε αναδιάρθρωση ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Σήµερα σωρεία βουλευτών και κυβερνητικών στελεχών εκτίθενται για ρουσφετολογία µε τις νόµιµες ηχογραφήσεις που φθάνουν στο Κοινοβούλιο πακεταρισµένες σε δικογραφίες και αποστολέα την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Κι όµως, ο αµαρτωλός ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι πια εδώ. Τη βασική του δουλειά την έχει αναλάβει η ΑΑ∆Ε και η κατάληξη είναι µια ∆ιεύθυνση χωρίς σηµαίνουσες αρµοδιότητες στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Αυτό θα έπρεπε να είχε συµβεί από το 2019.

Η πολιτική ευθύνη της διακυβέρνησης Μητσοτάκη στον πρωτογενή τοµέα δεν συνίσταται στα επιµέρους. Αλλά στο κεντρικό και στρατηγικό. Η «αθηνοκεντρικής» νοοτροπίας διακυβέρνηση στη χάραξη των βασικών της πολιτικών δεν είχε την αναδιάρθρωση και την εξέλιξη του πρωτογενούς τοµέα στην εθνική παραγωγή. Είχε υποτιµήσει και συνέχισε να υποτιµά τη γεωργία και την κτηνοτροφία ως πεδία αύξησης του ΑΕΠ. ∆εν αντελήφθη την ευκαιρία που δινόταν, όταν ορκιζόταν για πρώτη φορά κυβέρνηση, της εξέλιξης αυτού του τοµέα έργου και οφέλους όχι µόνο στα δηµόσια οικονοµικά και στην αύξηση του εθνικού πλούτου, ούτε µόνο ως παράγοντα µείωσης της ανεργίας. Έχασε τον προσδιορισµό της σηµασίας του στην αποκέντρωση, στο ∆ηµογραφικό, στην αγροτουριστική ανάπτυξη, στην ανάσχεση του κόστους κατοικίας. Η διακυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας, παρά την εναλλαγή υπουργών, άφησε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης εκεί που το βρήκε. Απλώς το διαχειρίστηκε. Τουλάχιστον τα περισσότερα χρόνια της θητείας της.

∆εν το αντιµετώπισε ως κεντρικής σηµασίας στον οικονοµικό κύκλο των παραγωγικών υπουργείων. Είδε άλλες προτεραιότητες, αλλά όχι αυτήν. Πώς θα δοµηθεί µια επόµενη Ελλάδα, εάν ο µαζικός πληθυσµός της χώρας παραµείνει στις δύο κεντρικές πόλεις; Το λεκανοπέδιο Αττικής και τη Θεσσαλονίκη; Πώς θα διαφύγουµε από τις στρεβλές πραγµατικότητες που προέκυψαν εξ ανάγκης και καιροσκοπικών επιλογών τις δεκαετίες 1950-1960 και επιβεβαιωθήκαν στον βωµό του κοµµατικού κράτους του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980, αν δεν γυρίσει ο κόσµος στις πατρογονικές εστίες του σε όλη την Ελλάδα; Πώς θα αποκτήσουν δοµική λειτουργικότητα οι µεγάλοι και πανάκριβοι νέοι δρόµοι, οι υποδοµές, οι ψηφιακές επικοινωνίες, τα αεροδρόµια και τα λιµάνια στη χώρα, αν οι άνθρωποι δεν απλωθούν για να ζήσουν, να εργαστούν, να ονειρευτούν στην επικράτεια και συνεχίσουν οι νέες γενιές να χάνονται στη µετάφραση της µικροαστικής κατάθλιψης στα µεγάλα αστικά κέντρα; Πώς θα έχει αγροδιατροφική και όχι µόνο ενεργειακή επάρκεια η Ελλάδα στους παρόντες δύσκολους καιρούς, αν ο πρωτογενής τοµέας δεν βρεθεί στο επίκεντρο;

Στο παρόν επίπεδο της συζήτησης για στρατηγική «µυωπία» και λανθασµένες πολιτικές δεν θα αναζητήσουµε εισαγγελείς, εδώλια και αγανακτισµένους επικριτές. Θα µιλήσουµε σοβαρά για την πραγµατικότητα. Αντί ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης και η διακυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας να έχουν να επιδείξουν στην επταετία µια νέα τάξη στον πρωτογενή τοµέα µέσα από µεγάλες πολιτικές εκσυγχρονισµού και ανάπτυξης µε ευρωπαϊκά κονδύλια και ενδεχοµένως αµερικανική τεχνογνωσία, βλέπουν µέλη και στελέχη της Κοινοβουλευτικής Οµάδας να αποχωρούν από τα έδρανα πλήρως εκτεθειµένα στη ρουσφετολογία, στην απαξία και στις σκιές κακοδιαχείρισης. Αυτό είναι το επιτίµιο.

Αλλά η ευκαιρία υπάρχει. Ο κ. Μητσοτάκης και τα επιτελεία του, µε κάποια καθυστέρηση, έχουν συγκεκριµενοποιήσει την προτεραιότητα και την υποτιµητική αρχική τους εκτίµηση. Ας γίνει µια νέα αρχή. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, αλιείς, µελισσοκόµοι, στην πρώτη γραµµή της αναδόµησης της χώρας στη µετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ εποχή. Ας µη χαθούµε στο παρελθόν. Ας διεκδικήσουµε εθνικά και πολιτικά το παρόν για το µέλλον.

*Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή του Σαββάτου