Tο πολιτικό περιβάλλον στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι ιδιότυπο. Χαρακτηρίζεται από ένα κόµµα διακυβέρνησης, την κεντροδεξιά Νέα ∆ηµοκρατία, υπό τη µη ανατρέψιµη ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, χωρίς αντίπαλο δέος ανταγωνιστικό ως προς την κυβερνησιµότητα από τα κόµµατα της αντιπολίτευσης µετά τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, σε επίπεδο προφίλ και δηµοφιλίας πρωθυπουργού τα ποσοστά κυριαρχίας του κ. Μητσοτάκη είναι χωρίς αντίπαλο, τόσο στο πεδίο των προβεβληµένων και έµπειρων υπουργών της Κεντροδεξιάς όσο και των ηγεσιών των κοµµάτων της αντιπολίτευσης.

Βρισκόµαστε στον έβδοµο χρόνο διακυβέρνησης της Νέας ∆ηµοκρατίας, µε τον κ. Μητσοτάκη, αντί να ανοίξει τον δρόµο σε µια επόµενη εποχή και ηγεσία για το κυβερνών κόµµα, να έχει εκφράσει τη διάθεσή του -µε δεδοµένο το πολιτικό κενό αξιοπιστίας διακυβέρνησης που υφίσταται- να παραµείνει επικεφαλής της Κεντροδεξιάς και πρωθυπουργός και για µια τρίτη θητεία µέχρι το 2030-2031. Η επιλογή αυτή κρίθηκε απαράδεκτη για κάποιους που επιθυµούν να «χειραγωγούν» τις συνθήκες διακυβέρνησης στην Ελλάδα είτε για ίδιον οικονοµικό όφελος είτε για λόγους εγωισµού. Στην προκειµένη περίπτωση, πάντως, ο λόγος δεν είναι για δοµηµένου τύπου διαπλοκή επιχειρηµατικών συµφερόντων κρατικών προµηθευτών, όπως σε παλαιότερες δεκαετίες. Αλλά για ένα µείγµα «χολωµένων» ισχυρών ανθρώπων, αγχωµένων «µουτζαχεντίν» του πολιτικού παρασκηνίου και εν δυνάµει «χρήσιµων ηλιθίων» της πολιτικής που θεωρείται ότι θα µπορούσαν να αξιοποιηθούν για να προωθήσουν σχέδια χάους για την Ελλάδα, αµφισβητούµενης αρχιτεκτονικής και σκοπιµότητας.

Το βασικό σενάριο που επιθυµούν να καταστήσουν πολιτική πραγµατικότητα στη διακυβέρνηση της χώρας από το 2024 ακόµη, µε ορίζοντα τις εκλογές και την επόµενη τετραετία, τριετία ή διετία, αναλόγως µε το πώς θα έρθουν τα πράγµατα και πόσο θα υπάρχει σεβασµός από την εξουσία γι’ αυτά που ζητούν ή φαντάζονται, είναι µια κυβέρνηση συνασπισµού Νέας ∆ηµοκρατίας-ΠΑΣΟΚ. Χωρίς την ηγεσία Μητσοτάκη στην Κεντροδεξιά, που δεν είναι µόνο µη συνεργάσιµος αλλά και υπερόπτης, και τον κ. Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, που εκτιµάται ως αναγκαστικά συνεργάσιµος αφού δεν κατορθώνει µε ίδιες δυνάµεις να οδηγήσει το κόµµα της αξιωµατικής αντιπολίτευσης σε κύκλο κυβερνησιµότητας.

Ο κ. Μητσοτάκης και το µοντέλο κυβερνητισµού που ακολουθεί, µε την αδιαµεσολάβητη σχέση µε τους πολίτες -λατρεύουν να µισούν τον πρωθυπουργό τους-, δεν διευκολύνει τέτοιες εξελίξεις. Πολύ περισσότερο σε διεθνείς συνθήκες απρόβλεπτες, δυσχερείς και µε µεγάλες κρίσεις όπως οι παρούσες. Η πορεία των διαδοχικών δηµοσκοπήσεων, εξάλλου, που παρακολουθεί νυχθηµερόν ο εν λόγω εσµός των «ιπποτών της ελεεινής τραπέζης» του παρασκηνίου, δηµιουργεί πλήρη απόγνωση στα όνειρά τους. Η Νέα ∆ηµοκρατία υπό την ηγεσία Μητσοτάκη ανεβάζει τα ποσοστά αποδοχής έναν χρόνο πριν από τις εκλογές ως µοναδική πολιτική δύναµη σταθερότητας σε δύσκολους καιρούς (επαναλαµβάνεται δηλαδή ό,τι είχε συµβεί το 2022-2023), ενώ για το ΠΑΣΟΚ δηµοσκοπικά έχει «κολλήσει η βελόνα».

Έτσι τελικά, παρά την ακρίβεια, τη διαφθορά, τη δίκη των Τεµπών, τα Predator, τα καρτέλ, ο Μητσοτάκης δεν «πέφτει», οι προβεβληµένοι -και κυρίως ένας- υπουργοί της Νέας ∆ηµοκρατίας δεν προχωρούν σε πραξικόπηµα «εν κινήσει» και οι βουλευτές δεν κηρύσσουν ανταρσία και «σχίσµα» στην Κοινοβουλευτική Οµάδα της πλειοψηφίας. Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κάνει λάθη µε το έωλο των δικογραφιών και πολύ περισσότερο µε τις ανεπίτρεπτες διαρροές προς τον Τύπο πολύ πριν από τις δικογραφίες έδωσε µια αχτίδα φωτός στο αδιέξοδο των κύκλων της συνωµοσίας για την «αποκαθήλωση» Μητσοτάκη και της αυτοδύναµης Νέας ∆ηµοκρατίας. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2, 3, 4 και ούτω καθεξής δηµιουργούν συνθήκες Βατοπαιδίου.

Τι συνέβη το 2008-2009 µε την κυβέρνηση Καραµανλή; Έωλες κατηγορίες σε βάρος πολιτικών (µαζικές οι αθωώσεις των εµπλεκοµένων στο Τριµελές Εφετείο δέκα χρόνια µετά, το 2017), βαριές υποψίες σκανδάλων για την κυβέρνηση (Ρουσόπουλος, Βουλγαράκης, ∆ούκας) και τον πρωθυπουργό, πρόωρες εκλογές, κατάρρευση µε 33,48% έναντι του 43,92% του ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Γ. Παπανδρέου. Στην παρούσα φάση βλέπουµε επί σκηνής ένα «Βατοπαίδι 2». Τότε ήταν «µπλόφα», σήµερα «φάρσα». ∆ιαφέρουν τα πρόσωπα και οι συνθήκες …


Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή