Είναι πολύ σηµαντικό το γεγονός ότι λίγο µετά τη 12η ώρα, αφού ο πρόεδρος Τραµπ µετακίνησε έστω και ελάχιστα τον λεπτοδείκτη του ρολογιού της ιστορίας, προκρίθηκε η εκεχειρία αντί του… Αρµαγεδδώνα που θα ακολουθούσε. Είναι καλύτερα να γίνουν οι συζητήσεις για την επόµενη ∆υτική Ασία µε τις πόλεις στις θέσεις τους, τις ενεργειακές υποδοµές που έχουν αποµείνει και τα Στενά σε λειτουργία, τις διεθνείς αγορές της ενέργειας και του χρήµατος πιο σταθερές και αισιόδοξες.

Διαβάστε: Μέση Ανατολή: Γιατί η εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ & Ιράν θεωρείται εύθραυστη και έτοιμη να καταρρεύσει "ανά πάσα στιγμή" - Τα αντιφατικά μηνύματα

Οι συζητήσεις που θα ακολουθήσουν θα έχουν και τον χρόνο και το πλαίσιο για να προκρίνουν αποτελέσµατα πιο βάσιµα, ηγεσίες πιο συγκροτηµένες, ειδικά στην Τεχεράνη που πλέον στερείται ηγεσίας. Επίσης, επειδή στην Ανατολή τα οικονοµικά συµφέροντα αλλά ειδικά οι φιλοδοξίες είναι πολύπλοκες και η έννοια της εθνικής ή φυλετικής αξιοπρέπειας µη αναστρέψιµη είναι πολύ πιο ενδιαφέρον οι στρατηγοί να δίνουν τη θέση τους στην πολιτική και τη διπλωµατία πριν από την τελική φάση του πολέµου, παρά µετά.

Ο πρόεδρος Τραµπ, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, το Βασίλειο των Σαούντ, τα εµιράτα, οι άλλες µοναρχίες του Αραβικού και όχι πλέον Περσικού Κόλπου, η Ινδία ή το Πακιστάν, οι δυνάµεις της Ανατολικής Μεσογείου καλούνται, στην παρούσα πλέον φάση, να πάρουν µια βαθιά ανάσα, να αφήσουν το όπλο τους και να διαπραγµατευθούν µε τους άλλους το τι θα προκύψει για λογαριασµό όλων.

Ο πόλεµος που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου εναντίον του Ιράν και των «παρόχων ισχύος» του στον Λίβανο, απλώθηκε σε όλη την περιοχή και τα κράτη των Αράβων µε πρωτοβουλία του υποχωρούντος καθεστώτος των Φρουρών της Επανάστασης στην Τεχεράνη. Το αποτέλεσµα όλης αυτής της πολεµικής δράσης και από τις δύο πλευρές των εµπολέµων δεν έγινε απολύτως ευδιάκριτο το πρωινό της Μεγάλης Τετάρτης. Μέσα σε λίγες εβδοµάδες µαζικών συγκρούσεων εξαϋλώθηκε όχι µόνον το καθεστώς των Αγιατολάχ, µε πορεία µισού αιώνα από την πλευρά του Σιίτικου ριζοσπαστισµού. Αλλά και η τάξη των Αγγλογάλλων στην Ανατολή µε τη συναίνεση της Ρωσίας, που επηρεάζει µέχρι και σήµερα, 110 χρόνια µετά, τη µοίρα και τον χάρτη της περιοχής. Ουσιαστικά ο λόγος για την αρχικά µυστική συµφωνία Σάικς - Πικό (1916) εν µέσω του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου στην Ευρώπη, για την τάξη των πραγµάτων µετά το τέλος της αποικιοκρατίας στην Εγγύς Ανατολή.

Οι δύο κεντρικές ναυτικές δυνάµεις της Ευρώπης ανέδειξαν τη βρετανική αρχιτεκτονική δοµώντας ένα σύµπαν τεχνικών κρατών, φυλετικών και εθνικών εντάσεων και µόνιµων εστιών συγκρούσεων. Η τάξη εκείνη είχε ως επίκεντρο το Ισλάµ των Σουνιτών, αλλά εξυπηρετήθηκε ως λογική µια χαρά και από τον Σιιτικό θεοκρατισµό της Περσίας.

Στην παρούσα φάση, που ξεκινά από µια εκεχειρία δύο εβδοµάδων, οι πρώην αυτοκρατορικές ευρωπαϊκές δυνάµεις δεν είναι στο κεντρικό τραπέζι, αλλά µόνον σε αυτό που σχετίζεται µε τα θαλάσσια περάσµατα. Οι παίκτες είναι άλλοι και κυρίαρχη δύναµη οι Αµερικανοί από την πλευρά της ∆ύσης που έχουν λόγους να κινήσουν την ιστορία ανατολικά, δίνοντας βάρος στην αυτοτέλεια των συµφωνιών της περιοχής. Τα πλήγµατα του Ιράν σε βάρος Ισραήλ και Αράβων σωρευτικά δηµιουργεί µια κοινότητα εταίρων που συναποτελούν τον διάδροµο από την Ινδία στην Ευρώπη, τον περίφηµο IMEC, ενώ η αναστροφή των αγωγών προς τη Μεσόγειο µέσω Ισραήλ αλλάζουν τον χάρτη. Φυσικά ζητούµενο στην παρούσα φάση είναι να ενταχθεί και το Ιράν στον «κύκλο της ευηµερίας» και να πάψει να αποτελεί «αίρεση». Όµως οι µεγάλες αυτές αλλαγές από τον πόλεµο στην ειρήνη χρειάζονται χρόνο. Επιµονή και σταθερότητα συνθηκών. Και το ζητούµενο σε αυτήν τη φάση µαζί µε τις συνοµιλίες στο Πακιστάν ή τη συνέχεια των εκκαθαρίσεων στον Λίβανο, είναι να αρχίσουν να µπαίνουν σε τάξη επιπλέον κοµµάτια του νέου παζλ.

Η ιστορία δεν γράφεται µόνον µε πόλεµο αλλά εµπεδώνεται µέσα από τις ειρηνευτικές συµφωνίες που ακολουθούν. Αυτό είναι ένα ζήτηµα που σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αντιληφθεί εγκαίρως και η ηγετική τάξη του Ισραήλ. Το κράτος τους δεν είναι πλέον εν µέσω… λύκων.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή