Η ειρήνη στο Ιράν και η "νέα τάξη"

Τα 24ωρα από την Παρασκευή µέχρι την Κυριακή ήταν τα καθοριστικά ως προς το κατά πόσον ο πόλεµος στο Ιράν θα κατέτεινε σε µια τελική και απόλυτα θερµή φάση ή ουσιαστικά θα τελείωνε ως επιλογή. Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Τραµπ, ο οποίος συνηθίζει να διαπραγµατεύεται µε δηµόσια διπλωµατία µέσω των µίντια, δήλωνε ότι δεν θα παραβρεθεί στον γάµο του γιου του, εξαιτίας της κρισιμότητας των ωρών για την εµπλοκή στο Ιράν, σε αυτό παρέπεµπε.

Διαβάστε: Τουρκική απειλή ναι, "τουρκοκεντρική" στρατηγική όχι

Και πράγµατι την Κυριακή είχε πλέον εµπεδωθεί ότι η µακράς διάρκειας εκεχειρία είχε επικρατήσει ως προοπτική της τελικής φάσης του πολέµου. Το γεγονός ότι δόθηκε χρόνος δύο µηνών για διαπραγµατεύσεις δίνει σαφές πλαίσιο στην ειρήνη που δεν θα προκύψει βιαστικά και σε λίγες ηµέρες.

Αλλά βαθµηδόν και µε δέσµες κρίσιµων θεµάτων να εισέρχονται στο τραπέζι των συζητήσεων στη βάση της µεσολάβησης του Πακιστάν που θα εξακολουθήσει να λειτουργεί. Την τελική απόφαση ο Λευκός Οίκος δεν την πήρε ερµητικά στο «δωµάτιο πολέµου».

Τη µοιράσθηκε σε µια ευρεία διαβούλευση µε συµµετέχουσες τις ηγεσίες των κρατών της ευρύτερης περιοχής συλλήβδην. Κάτι που δείχνει και το πώς θα εξελιχθεί η επόµενη φάση της προσπάθειας στη ζώνη της ∆υτικής Ασίας, ως ενδιάµεσης περιοχής ανάµεσα στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο και την Ινδία. Αλλά και την άλλη Ασία που ξεκινά από την Κασπία και κινείται µέσω Ιράν και Ορµούζ, όχι πλέον στην Αραβική Χερσόνησο αλλά προς το Πακιστάν µέσω Βελουχιστάν.

Οι απευθείας συζητήσεις του προέδρου Τραµπ µε τον διάδοχο βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας, τους ηγέτες των Ηνωµένων Αραβικών Εµιράτων και του Κατάρ, των βασιλέων της Ιορδανίας και του Μπαχρέιν, των προέδρων της Αιγύπτου και της Τουρκίας και φυσικά του πρωθυπουργού του Ισραήλ, µε συνεχή παρουσία της ανώτατης στρατιωτικής και όχι µόνον πολιτικής ηγεσίας του Πακιστάν ήταν πολυεπίπεδες, διαδραστικές και διεξοδικές.

Tο µέλλον του Ιράν και τα περιθώρια διαπραγµατεύσεων που θα έχει η µετεξέλιξη του ισλαµικού καθεστώτος και το πλέγµα ισχύος των Φρουρών της Επανάστασης προέκυψε µέσα από πολυµερή διπλωµατία στη βάση των κρατών και των εθνών της γεωπολιτικής περιοχής στη νέα ανάπτυξη δεδοµένων για τον παγκόσµιο συσχετισµό και τη διαχείριση κρίσεων µε την υπογραφή του Ντόναλντ Τραµπ.

Λογιζόµενες ως µέρη του παζλ αυτού θα πρέπει να είναι οι άλλες πλευρές του τριγώνου κεντρικών δυνάµεων, δηλαδή η ηγεσία της Κίνας και της Ρωσίας, τα µέλη του Συµβουλίου Ασφαλείας στον ΟΗΕ ως έθνη, οι κεντρικοί παίκτες σε επίπεδο οµίλων των διεθνών αγορών της ενέργειας και διαχείρισης πλούτου και τα ναυτικά έθνη όπου Γης, αλλά µε έµφαση στην Ευρώπη που σε σχέση µε τα διεθνή στενά και την ελευθερία διαµετακόµισης προϊόντων έχουν πρωτεύοντα ρόλο και διεθνή συµφέροντα.

Στο Ιράν υπάρχει ήδη παρούσα η επόµενη ηµέρα για το καθεστώς, έστω και αν γι’ αυτό δεν µπορούν να πανηγυρίσουν οι Αµερικανοί και οι Ισραηλινοί πολεµιστές που δεν επικράτησαν ολιστικά στο θερµό πεδίο. Έφεραν όµως µε την εµπλοκή, την ισχύ και τις θυσίες τους την απαραίτητη ανάδραση για να κινηθεί η Ιστορία.

Η ηγεσία του Ισραήλ και το σύστηµα εθνικής ασφαλείας του κράτους µπορεί να µην πέτυχαν να περάσουν την επιβολή της τελικής καταστροφής του Ιράν, αλλά µπορούν πλέον να δοκιµάσουν τη συµµετοχή τους στη διαµόρφωση της «νέας αρχιτεκτονικής» τουλάχιστον σε έναν από τους κεντρικούς γεωπολιτικούς πυρήνες της συζητώντας και αλληλοεπιδρώντας µε τους άλλους, όχι σε ένα πόλεµο αλλά σε µία διαπραγµάτευση διαρκείας σε θετικό άξονα. Πέραν αυτού είχαν την ευκαιρία τους για εκκαθαρίσεις του «στρατού του Ιράν» στον Λίβανο, µε τα καίρια πλήγµατα στη Χεζµπολάχ.

Η διαδικασία της ειρήνης θα επικεντρωθεί στα Στενά του Ορµούζ αρχικά έναντι «ξεπαγώµατος» περιουσιακών στοιχείων του Ιράν και βαθµηδόν άρση κυρώσεων και επανακαθορισµό του πυρηνικού προγράµµατος για ειρηνική χρήση µε παράδοση των ποσοτήτων εµπλουτισµένου ουρανίου είτε στις ΗΠΑ είτε στη Ρωσία.