Το γεγονός ότι η Τουρκία ετοιµάζει εσωτερικό νόµο στον οποίο επιθυµεί να συµπεριλάβει ως θεσµική διακήρυξη την οριοθέτηση του Αιγαίου χωρίς χωρικά ύδατα και ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά και µε δικαίωµα να εισχωρεί και να οικειοποιείται δικαιώµατα οικονοµικής δικαιοδοσίας άλλων στη θάλασσα, στη βάση κάποιας αυθαίρετης θεώρησης, δικής της έµπνευσης, περί «Γαλάζιας Πατρίδας», είναι από «ενοχλητικό ζήτηµα» µέχρι ευθεία «απειλή».

Ο Ελληνας υπουργός Αµυνας, Ν. ∆ένδιας, σε συνέδριο προ ηµερών επέλεξε µε κοµψότητα να το χαρακτηρίσει, εφόσον κάτι τέτοιο εξελιχθεί, ως «ενοχλητικό ζήτηµα». Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, από την άλλη, µε επίσηµες δηλώσεις της εκπροσώπου του, υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν θα σχολιάσει και, πολύ περισσότερο, δεν θα κινηθεί στη βάση φηµών και δηµοσιευµάτων του τουρκικού Τύπου, αλλά θα περιµένει το σχέδιο νόµου και, πολύ περισσότερο, τη διαδικασία στο τουρκικό Κοινοβούλιο για να κινηθεί ανασχετικά. Ο υπουργός Αµυνας εξάλλου στο ίδιο συνέδριο δήλωσε ότι δεν ανήκει σε αυτούς που πίστεψαν στο αφήγηµα περί «ήρεµων νερών». Αλήθεια, ποιοι πίστεψαν σε αυτήν τη θεωρία; Οχι ως τακτικισµό που εξυπηρετούσε την ύφεση στις εντάσεις στρατιωτικού τύπου στο Αιγαίο, αλλά ως µόνιµη τάξη πραγµάτων, πέρα από κάποιους αιθεροβάµονες ή στρατευµένους στην ελληνοτουρκική φιλία των ελληνικών υποχωρήσεων και των τουρκικών κατακτήσεων;

Η Τουρκία και η ηγεσία Ερντογάν δηλώνει έτοιµη, λέει, να απαντήσει στον Ευρωπαϊκό Χωροταξικό Σχεδιασµό, τα θαλάσσια πάρκα και τον νόµο Μανιάτη, της κυβέρνησης του 2011 παρακαλώ, ως προς τα θαλάσσια οικόπεδα προς δηµοπράτηση για έρευνα και εξόρυξη, µε τον νόµο περί «Γαλάζιας Πατρίδας». Ο χωροταξικός σχεδιασµός που κατέθεσε η Ελλάδα στο συνολικό ευρωπαϊκό Χωροταξικό υπήρξε µετριοπαθής και υποχωρητικός, αφού αναφέρεται σε 6 ναυτικά µίλια ως χωρικά ύδατα και όχι σε 10 ή 12 ναυτικά µίλια, που έχει δικαίωµα. Παρακολουθεί όµως το ∆ιεθνές ∆ίκαιο της Θάλασσας, που αναγνωρίζει ζώνες εθνικής κυριαρχίας και οικονοµικής εκµετάλλευσης στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και όχι µόνον στην ηπειρωτική ζώνη.

Το σωστό θα ήταν η Ελλάδα να είχε καταθέσει Χωροταξικό στη βάση της Χάρτας της Σεβίλλης, που αποτελεί άλλωστε ευρωπαϊκό κεκτηµένο. ∆εν το έκανε. Η Τουρκία όµως µε τον εσωτερικό της νόµο επιχειρεί να θέσει «µέση γραµµή» στο Αιγαίο και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στη βάση υπολογισµού από τις ηπειρωτικές ζώνες, χωρίς να λογίζονται ζώνες δικαιοδοσίας και εκµετάλλευσης στα νησιά. Μάλιστα, επιθυµεί σε πρακτικό επίπεδο να διαχωρίσει 152 νησιά και νησίδες από την ελληνική επικράτεια και να τις µετατρέψει αρχικά σε «γκρίζες περιοχές», προκειµένου στη συνέχεια να βάλει τη σηµαία της επί της επικράτειάς τους. Επίσης, να βάλει και δικά της γεωτρύπανα ή να προσθέσει έσοδα στη χρεοκοπηµένη οικονοµία της σε περιοχές δικαιωµατικά ελληνικές στην ενεργειακή και οικονοµική εκµετάλλευση. Η Τουρκία είναι απειλή και µάλιστα όχι µόνο για την Ελλάδα ή κατοχική δύναµη στην Κύπρο, αλλά για πολλές περιοχές της Μεσογείου, τη Βαλκανική και για µια ολόκληρη ζώνη στην Εγγύς Ανατολή. Και είναι «απειλή» γιατί δεν δείχνει καµία διάθεση να µείνει εντός των συνόρων της.

Από την άλλη, η Ελλάδα για πολλά χρόνια τώρα έχει αποκεντρωθεί από την «τουρκοκεντρική» στρατηγική. Ανέπτυξε συµµαχίες στρατηγικού χαρακτήρα µε τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ισραήλ, αραβικά κράτη όπως τα Εµιράτα, τη Σαουδική Αραβία, βαθµηδόν το Κατάρ, την Αίγυπτο φυσικά, την Ιορδανία, ενώ συµβάλλει στη σταθεροποίηση του Λιβάνου, στην αναβάθµιση της Λιβύης, στο πρόγραµµα ειρήνης στη Γάζα. Αναπτύσσει πολιτικές εξελικτικές στη διεθνή συµµετοχή της, στην ενέργεια, το εµπόριο, τη στρατιωτική της δοµή και δυνατότητα ως µέλους του πυρήνα της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ, αλλά και ως κορυφαίας ναυτικής δύναµης στον κόσµο, σε µια ανάστροφη πορεία από τη δηµοσιονοµική χρεοκοπία στις αρχές της προηγούµενης δεκαετίας.

Ολη αυτήν τη στρατηγική η Ελλάδα δεν την αναπτύσσει απέναντι στην Τουρκία. Αλλά σε σχέση µε την εθνική της ανάπτυξη, ευηµερία και ισχύ εντός του δυτικού κόσµου, που έχει επιλέξει ως άξονα αναφοράς. Η Τουρκία είχε από τις αρχές της προηγούµενης δεκαετίας και εξακολουθεί να έχει µια άλλη, διαφορετική στρατηγική, «ενδιάµεσης» περιφερειακής δύναµης, κατά την άποψη της ηγεσίας της, «πολυµερούς» και «ουδετερόφιλης» ανάµεσα σε ΗΠΑ-Κίνα-Ρωσία, όλο και πιο ριζοσπαστικά ισλαµικής απέναντι στο Ισραήλ και τις αραβικές ηγεσίες, στη βάση της «αυτοκρατορικής» αντίληψης που τη διακατέχει και η οποία αποδείχθηκε προβληµατική σε πρακτικό επίπεδο. Η Τουρκία επιθυµεί να επαναφέρει σε «τουρκοκεντρική» και αλληλεξάρτησης µε αυτήν τη στρατηγική της Ελλάδας, αλλά και τον διεθνή συσχετισµό σε σχέση µε την Κύπρο. Την «παγίδα» αυτήν δεν την εξυπηρετούν µόνον οι στρατευµένοι στο αφήγηµα των «ήρεµων νερών» στην Ελλάδα, αλλά και εκείνοι του «πατριωτικού» ή των εθνικιστικών χώρων, που δεν µπορούν να δουν την Ελλάδα πέραν της αντιπαράθεσης µε την Τουρκία. 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"