To rebranding ΕΛΑΣ και ένας νέος δικοµµατισµός

Η επιστροφή της «κυβερνώσας Αριστεράς» επήλθε τελικά ως rebranding του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών και όχι ως µετακίνηση της βασικής θεώρησης του ηγέτη Τσίπρα από την Αριστερά στο Κέντρο του πολιτικού συστήµατος όπως σε µια πρώτη φάση είχε υπονοηθεί. Ο «εξώστης» στο θέατρο «Παλλάς» για την παρουσίαση της «Ιθάκης», παρά το γεγονός ότι επικρίθηκε ως επιλογή σε έναν χώρο αυθόρµητης προσέλευσης και άναρχης παρουσίας αξιωµατούχων και πολιτών, προδίκασε τελικά αυτό που συνέβη το βράδυ της Τρίτης στο Θησείο.

Διαβάστε: Τουρκία: Πώς διαµορφώθηκε το σουλτανάτο των Ερντογάν

Ο πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει. Αφού (όπως διεφάνη την τελευταία διετία όταν αυτός παρίστατο ως ωσεί παρών στην πολιτική και τον κοινοβουλευτισµό διά της σιωπής του) αποτελεί αδιαµφισβήτητο φυσικό αρχηγό του ρεύµατος της Αριστεράς που επιχείρησε και τελικά ανέλαβε ευθύνες διακυβέρνησης στη χώρα.

Προβάλλει ένα µοντέλο που παρακολουθεί την παράδοση του Ανδρέα Παπανδρέου ως ιδρυτή και ηγέτη του ΠΑΣΟΚ στη Μεταπολίτευση απέναντι στην Ένωση Κέντρου τότε. Για τον Αλέξη Τσίπρα η εποχή που ξεκίνησε µε τα «κόκκινα παπούτσια» στον ∆ήµο Αθηναίων και τον Συνασπισµό ως εξέλιξη του ΚΚΕ εσωτερικού για να φθάσουµε στον ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε το 2023 µε το προσβλητικό ποσοστό επιρροής του 17,83 %.

Προφανώς θεωρεί (και το κατέγραψε στην «Ιθάκη», δεν κρύφθηκε κάθε άλλο) ότι οι παραδοσιακές κοµµατικές δοµές και πρότυπα οργάνωσης των κουµµουνιστικών κοµµάτων και κινηµάτων τελικά οδηγούν σε στρατηγική ήττα. Κάτι που δεν τον αφορά προσωπικά και πολιτικά, αλλά αφορά τους «συντρόφους» του οι οποίοι δεν επέδειξαν την ευελιξία και την παρρησία να τον ακολουθήσουν στην άλωση των ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς που επιθυµούσε να πετύχουν από κοινού προκειµένου από το 32% του 2019 να βρεθούν και πάλι στις εκλογές του 2023 σε τροχιά ανάληψης διακυβέρνησης απέναντι στη νεωτερική Κεντροδεξιά υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Αλέξης Τσίπρας παρακολουθεί κατά πόδας το εγχείρηµα του Ανδρέα Παπανδρέου αφετηριακά, έχοντας αρνηθεί την ηγεσία του πνιγµένου στα σύνδροµα της παλιάς Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ. Ιδρύει ένα νέο πολιτικό κίνηµα -αντίστοιχα µε το ΠΑΣΟΚ των µέσων της δεκαετίας του 1970- την Ελληνική Αριστερή Συµπαράταξη (ΕΛΑΣ). Και διεκδικεί τα πάντα απέναντι στην κεντροδεξιά Νέα ∆ηµοκρατία.

Τότε η Ένωση Κέντρου η οποία είχε ήδη πρόβληµα συνοχής, ηγεσίας και επιρροής, αποστεώθηκε και τελικά διαλύθηκε αφού ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο φυσικός ηγέτης του χώρου, αρνήθηκε να αναλάβει την ηγεσία ως «πρώτος µεταξύ ίσων» και προτίµησε να δηµιουργήσει το δικό του αρχηγικό νέο κόµµα, το ΠΑΣΟΚ. Σήµερα ο Αλέξης Τσίπρας αρνείται τον φορέα, τον χαρακτήρα και την ιεράρχηση προσωπικοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς αλλά αυτό που θα φανεί και στη συνέχεια κάθε σχέση (π.χ. συγκυβέρνηση) µε το αποπνέον παρακµή ΠΑΣΟΚ.

Επιχειρεί άλµα στο µέλλον µε την ΕΛΑΣ. Τι είναι η νέα συµπαράταξη στην οποία οµνύει ο πρώην πρωθυπουργός; Ένα αστικού τύπου κόµµα, πολύ µακριά από τη δοµική κανονικότητα των Σοβιέτ. Αρχηγικό, ιδεολογικά ευέλικτο, πολιτικά αξιοπρεπές, οργανωτικά σύγχρονο.

∆ιεκδικεί να είναι η αστική Αριστερά απέναντι στην αστική ∆εξιά και επιδεικνύει από την πρώτη ηµέρα τα δικά της σύµβολα. Ένα όνοµα που δεν ξεχνιέται, το ΕΛΑΣ, και όλα τα σύµβολα της Κεντροαριστεράς – Αριστεράς πολιτικά και κοµµατικά κεφαλαιοποιηµένα. Τις «µεγάλες προοδευτικές πολιτικές και εθνικές παραδόσεις» και την κληρονοµιά «του ΕΑΜ, της εθνικής αντίστασης, της Ε∆Α, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της πρώτη φορά Αριστεράς», όπως περιέγραψε ο ίδιος το όραµα από την πλατεία στο Θησείο.

Η βραδιά την Τρίτη στην εµβληµατική πλατεία για την Αριστερά του Εµφυλίου τα είχε όλα. Την ιδρυτική διακήρυξη τύπου 3η Σεπτέβρη 1974, τη µικρή Ήρα που έφερε το µήνυµα του νέου ΕΛΑΣ, αλλά έµοιαζε πιο πολύ µε το όµορφο κορίτσι στην τελετή των Ολυµπιακών Αγώνων του 2004, τον εµπεδωµένο ηγέτη της «κυβερνώσας Αριστεράς» που γνωρίζει και από διακυβέρνηση και από κοινωνία. Η ΕΛΑΣ υπό την ηγεσία του Τσίπρα είναι φανερό ότι δεν επιθυµεί να είναι µετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ της προηγούµενης περιόδου αλλά του ΠΑΣΟΚ της πρώτης περιόδου, µε στόχο µια ρεβάνς ως αξιωµατική αντιπολίτευση σε σχέση µε το 2019-2023 (ανάλογη µε το ΠΑΣΟΚ 1977-1981) και την ανάληψη της διακυβέρνησης το 2030-2031 στο τέλος της εποχής Μητσοτάκη, ως ο άλλος πόλος στον νέο δικοµµατισµό.