Αν είχαµε σοβαρή κοινοβουλευτική τάξη και δηµόσιο διάλογο επιπέδου, κάποια από τα κύρια ζητήµατα που θα µας απασχολούσαν και θα ετίθεντο συνεχώς θα ήταν αυτά που αφορούν την επερχόµενη βιαίως και µε ασύλληπτη ταχύτητα εποχή της τεχνητής νοηµοσύνης. Καµία σχέση. Η πολιτική επικαιρότητα σε µη εκλογικούς χρόνους σπαταλήθηκε όλα τα τελευταία χρόνια µέσα σε κλίµα τοξικότητας, µανίας, εµµονής µε τρεις υποθέσεις που βρίσκονται στα δικαστήρια ή αποδεικνύονται «φούσκα» στο πολιτικό επίπεδο, όπως το σιδηροδροµικό δυστύχηµα στα Τέµπη, η κακοδιαχείριση κονδυλίων µέσω ΟΠΕΚΕΠΕ και κάποιες παρακολουθήσεις ή απόπειρες παρακολουθήσεων µε το λογισµικό Predator. Θέµατα δηλαδή που εξελίχθηκαν ή αφορούν το 2019-2023. Λες και το ρολόι της ιστορίας σταµάτησε τότε. Οι κραυγές Κωνσταντοπούλου, η πολιτική εκµετάλλευση του πόνου από Καρυστιανού, η αγωνία του Ανδρουλάκη να παραµείνει στην εξουσία του κόµµατος, οι υπερ-δεξιές κορόνες περί ενδοτισµού, το χάος των επαναστατών του πληκτρολογίου και ο ναρκισσισµός των social media, καταστρέφουν κάθε δυνατότητα να υπάρξουν σηµαντικές σκέψεις και σοβαρός διάλογος για τον σχεδιασµό που απαιτείται προκειµένου µια κουρασµένη κοινωνία όπως η ελληνική και η κρατική υπόσταση και συνταγµατική τάξη να βρουν τους δρόµους που αφορούν την επόµενη ηµέρα.

Ο πρωθυπουργός πολύ συχνά φέρνει τα θέµατα της τεχνητής νοηµοσύνης στο προσκήνιο, µιλάει για την ανάγκη σοβαρής διεργασίας για µια δοµική συνταγµατική πρόβλεψη και εξέλιξη, επιχειρεί µαζί µε τους υπουργούς του να θέσει όρια στη χρήση των κοινωνικών δικτύων ειδικά για τους ανήλικους. Αλλά κι αυτός, αντί να ενθαρρύνεται µε συζητήσεις και αιτήµατα εντός του Κοινοβουλίου, ακούγεται τελικά ως φωνή βοώντος εν τη ερήµω. Πολιτικές ηγεσίες, κόµµατα, αναλυτές και σχολιαστές στο διαδίκτυο, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, δείχνουν κατατονικά εγκλωβισµένοι στη µικροπολιτική και την κοινωνική απαξία. Μοιάζει εύλογη η απορία: Άραγε τι συµβαίνει; Είναι ανόητοι ή παράφρονες όλοι αυτοί; Μικρονοϊκοί ή αυτόχειρες;

Βρισκόµαστε µπροστά σε µια τεχνολογική επανάσταση που εµφανώς εισβάλλει στη ζωή µας και την ελέγχει πλήρως. Μπροστά στον κίνδυνο να υπάρξει µαζική αποσύνδεση της εργασίας από το κεφάλαιο και την παραγωγή. Να προκύψουν ζητήµατα που ούτε µε τη φιλελεύθερη προσέγγιση της αγοράς αλλά ούτε και µε τις δοξασίες του σοσιαλισµού περί συγκεντρωτικού δηµοκρατικού κράτους µπορούν να ανασχεθούν στη βάση της πρότερης εµπειρίας και της τεχνοκρατίας. Κι όµως, η µάζα κοιτά αλλού. Και η πολιτική τάξη οµφαλοσκοπεί. Πριν από λίγα χρόνια, η Goldman Sachs είχε προχωρήσει σε µια εφιαλτική πρόβλεψη που στη συνέχεια, εξαιτίας της αναστάτωσης που δηµιουργήθηκε, αναγκάστηκε να µετριάσει. Μια αρχική επίπτωση των εφαρµογών τεχνητής νοηµοσύνης σε συνάρτηση µε τα άλµατα της ροµποτικής θα είναι να χαθούν 300.000.000 θέσεις εργασίας!

Στην Ελλάδα, χθες, µιλώντας στο 4ο συνέδριο «Quo Vadis AI,», ο κεντρικός τραπεζίτης, κ. Στουρνάρας, έθεσε τα θέµατα, µε τη δική του οπτική φυσικά και πεδίο ενασχόλησης: «Η τεχνητή νοηµοσύνη δεν έχει αξίες. ∆εν έχει κοινωνική συνείδηση. ∆εν έχει αίσθηση δικαιοσύνης. Οι κοινωνίες όµως έχουν. Και γι’ αυτό, η µεγάλη πρόκληση της εποχής µας δεν είναι αν οι µηχανές θα γίνουν πιο ευφυείς. Η πραγµατική πρόκληση είναι αν εµείς θα αποδειχθούµε αρκετά σοφοί, ώστε να κατευθύνουµε αυτήν τη δύναµη προς όφελος του ανθρώπου». Έδειξε και το δίληµµα: «Η τεχνητή νοηµοσύνη µπορεί να γίνει ο µεγαλύτερος επιταχυντής προόδου που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ή ο µεγαλύτερος πολλαπλασιαστής ανισοτήτων και συγκέντρωσης οικονοµικής και τεχνολογικής ισχύος, εάν η µετάβαση δεν συνοδευτεί από ισχυρούς θεσµούς και κατάλληλες πολιτικές. Το αποτέλεσµα δεν είναι προδιαγεγραµµένο. Θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις που θα λάβουµε σήµερα, έγκαιρα - ως κυβερνήσεις, ως κεντρικές τράπεζες, ως επιχειρήσεις, αλλά κυρίως ως κοινωνίες. ∆ιότι η τεχνολογία από µόνη της δεν έχει προορισµό. Εµείς της δίνουµε κατεύθυνση. Και αυτή είναι ίσως η σηµαντικότερη οικονοµική, πολιτική και ηθική πρόκληση της εποχής µας». Ακούει κανένας από τους εκλεγµένους… µελετητές δηµοσκοπήσεων;

«Η µεγάλη πρόκληση της εποχής µας δεν είναι αν οι µηχανές θα γίνουν πιο ευφυείς. Η πραγµατική πρόκληση είναι αν εµείς θα αποδειχθούµε αρκετά σοφοί ώστε να κατευθύνουµε αυτήν τη δύναµη προς όφελος του ανθρώπου»



Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή».