Ο πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν και το κατεστηµένο της Άγκυρας κατάλαβαν µε κάποια καθυστέρηση ότι στην Ουάσινγκτον δεν υπάρχουν περιθώρια για τη δηµιουργία συνθηκών θερµών εντάσεων ή συγκρούσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό δεν σηµαίνει ότι η Τουρκία θα αλλάξει θέσεις έναντι της ελληνικής και κυπριακής εθνικής επιχειρηµατολογίας, αλλά µεθοδολογικά δεν µπορεί να διαταράξει το περιβάλλον για να επιβάλει µε τη χρήση βίαιων µεθόδων τη δική της αντίληψη είτε ως προς αυτά που άπτονται στην έωλη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» είτε στις διεκδικήσεις της που διαφεύγουν από το πλαίσιο του ισχύοντος δικαίου.

Η Τουρκία δεν µπορεί να εξάγει ιµπεριαλισµό έναντι άλλων και για πρακτικούς λόγους. Όσο και να επιδεικνύει τον όγκο των ενόπλων δυνάµεων που διαθέτει, αλλά και το βάθος της πολεµικής βιοµηχανίας που έχει συγκροτήσει, δεν έχει τη δηµοσιονοµική δυνατότητα και την οικονοµική ευµάρεια για να εξελίξει πολεµικές επιχειρήσεις έστω και περιορισµένης διάρκειας εναντίον της Ελλάδας. Ούτε φυσικά και η Ελλάδα δεν έχει καµία τέτοια διάθεση, όπως ποτέ δεν είχε µεταπολεµικά, να διαταράξει µε τέτοιες περιπέτειες τη δηµοσιονοµική, επενδυτική και διαρθρωτική της αναβάθµιση. Άλλο να εξοπλίζεσαι ως χώρα ή να οργανώνεις επενδύσεις στην αµυντική βιοµηχανία και άλλο να εξοπλίζεσαι και να αναβαθµίζεις την πολεµική σου βιοµηχανία για να δηµιουργήσεις συνθήκες θερµής αντιπαράθεσης µε σταθερούς συµµάχους των ΗΠΑ. Η στροφή προς τον ρεαλισµό λοιπόν του Ερντογάν από τη Νέα Υόρκη µε την ευκαιρία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ δεν µπορεί να θεωρηθεί ως «κεραυνός εν αιθρία», αλλά µια θετική αντίδραση σε εκκλήσεις για επαναφορά στη λογική. Σηµαντικό «επιχείρηµα» µάλιστα για το τέλος κάποιων έξαλλών φαντασιώσεων της Τουρκίας προφανώς ήταν η χρηµατιστηριακή περιπέτεια των τελευταίων ηµερών στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και οι σκιές σκανδάλων, κερδοσκοπίας και άναρχης «οικογενειακής» απληστίας που ακολουθούν αυτήν την περιπέτεια.

Για την Ουάσινγκτον και στην αρρύθµιστη αυτή περίοδο της δεύτερης προεδρίας Τραµπ στον Λευκό Οίκο δεν είναι καθόλου λογικό η επιθετική και επεκτατική στρατηγική της Τουρκίας να επηρεάσει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και τα νησιωτικά συµπλέγµατα του Αιγαίου αλλά και την κατάσταση πραγµάτων στην κρατική επικράτεια της Λευκωσίας. Και τα δύο κράτη των Ελλήνων είναι στενοί σύµµαχοι των ΗΠΑ διµερώς. ∆εν µπορούν λοιπόν να αντιµετωπισθούν ως «αναλώσιµα» από µια τουρκική υπεροψία και υπερβολή. Ειδικά για την Κύπρο που πολλοί µπορεί να παραπλανώνται από «εφιάλτες » του παρελθόντος, η σηµερινή εποχή Χριστοδουλίδη δεν έχει καµία σχέση µε την εποχή Μακαρίου για παράδειγµα πριν από µισό αιώνα και βάλε.

Ελλάδα και Κύπρος είναι στενοί εταίροι πέραν των ΗΠΑ µε το Ισραήλ που, παρά τις κρίσεις αντισηµιτισµού που έχουν καταλάβει διάφορους επαΐοντες, παραµένει οργανικός σύµµαχος για τις ΗΠΑ ασχέτως το ποιος είναι ο κάτοικος στον Λευκό Οίκο ή πώς έχει διαµορφωθεί ο διεθνής και περιφερειακός συσχετισµός. Η 3+1 µε τη συµµετοχή των ΗΠΑ είναι ένας πολύ σκληρός συµµαχικός πυρήνας για την Ουάσινγκτον. Η ύπαρξη και διευρυµένη παρουσία του στην Ανατολική Μεσόγειο και τη ∆υτική Ασία επιτρέπει την ευελιξία στην Τουρκία να εξαρτάται από την Κίνα, να έχει ειδικές σχέσεις µε τη Ρωσία, να µιλά για νέες στρατιές του Ισλάµ τύπου Σαλαντίν που θα εφορµήσουν µέσω της Μεσοποταµίας και θα καταλάβουν την Ιερουσαλήµ διαλύοντας το Ισραήλ και ανακηρύσσοντας κράτος της Παλαιστίνης ως µέρος ενός νέου σουλτανάτου ή χαλιφάτου.

Αντίθετα η «επιτήδεια διπλωµατία» της Τουρκίας µε δεδοµένο ότι η θέση και η ακτίνα αρµοδιότητάς της αφορά κυριαρχικά τη Μαύρη Θάλασσα ή τον Καύκασο και όχι φυσικά την Ανατολή Μεσόγειο ή τη Μεσοποταµία, εξαρτάται ως ευχέρεια από την ισχύ, την επάρκεια και τη συνοχή του άξονα Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου. Το γεγονός ότι η Τουρκία και ο στενός σύµµαχός της, το Πακιστάν, συνδέθηκαν µε το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας µε τη Συµφωνία της Μέκκας δεν σηµαίνει ότι θα επιτρέψει η Ουάσινγκτον ανταγωνιστικό διπολισµό και συγκρουσιακή ατµόσφαιρα µε την 3+1. Συνεκτική είναι στη βάση της η οπτική των ΗΠΑ µε την Τουρκία ως µέλος του ΝΑΤΟ στη µια ενότητα και την Ελλάδα στην άλλη.