Λένε µερικοί σε ιδιωτικές συζητήσεις, µάλλον χαλαρής ατµόσφαιρας, για να µην πάει το µυαλό σε «συνωµοσίες», ότι ο πρωθυπουργός δεν πείθεται για τις ακραίες επιπτώσεις της ακρίβειας στην καθηµερινότητα των πολιτών. Τουλάχιστον όταν του µεταφέρουν το δραµατοποιηµένο κλίµα ότι η συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών στερείται ρευστότητας στις 15 ή 20 του µηνός. Ο κ. Μητσοτάκης φέρεται να αντιµετωπίζει τέτοιου τύπου σχολιασµό ως υπερβολές. Είναι γεγονός ότι χαρακτηρίζεται ως υπεροψία του πρωθυπουργού το ότι δεν του αρέσουν ως βάση συζήτησης οι υπερβολές. Άλλο πιέζεται οικονοµικά µια µεγάλη κατηγορία νοικοκυριών, µε ανήλικα παιδιά, που διαθέτει περιορισµένα οικογενειακά εισοδήµατα της τάξης των 1.800-2.200 ευρώ τον µήνα, χωρίς ιδιόκτητη κατοικία, και άλλο ότι οι Έλληνες διαβιούν σε συνθήκες ανάλογες µε την πρώτη φάση των µνηµονίων και της χρεοκοπίας περί το 2012. Γιατί τότε θα συνέβαινε και σήµερα στην καθηµερινότητα ό,τι και τότε. Ούτε αυτοκίνητα πολλά στους δρόµους, ούτε συχνές αποδράσεις τα Σαββατοκύριακα ή τις αργίες, ούτε κίνηση στα σουπερµάρκετ και στα περίφηµα street food. Είναι γνωστό ότι στα δώµατα του Μαξίµου ο πανικός δεν είναι σπάνιο φαινόµενο, ακόµη και όταν το πρωθυπουργικό γραφείο ήταν πολύ καλύτερα στελεχωµένο και όχι εκ των συνθηκών εξαϋλωµένο όπως σήµερα.

Ας βάλουµε τα πράγµατα σε µια τάξη στο θέµα της ακρίβειας που κυριαρχεί, αντικειµενικά, ως µόνιµο πρόβληµα αιχµής στην καθηµερινότητα σε όλες τις δηµοσκοπήσεις. Εκλογές θα έχουµε, όπως προδιαθέτει µε σταθερότητα ο πρωθυπουργός, την επόµενη άνοιξη. Περίπου ΜάρτιοΑπρίλιο. Υφίσταται λοιπόν ένα πολύ παραγωγικό και κρίσιµο χρονικό διάστηµα για την κυβέρνηση που ξεκινά από τη ΔΕΘ τον Σεπτέµβριο και κλείνει µε τη συζήτηση περί του προϋπολογισµού τον ∆εκέµβριο, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Μετά η εορταστική περίοδος και ο εκλογικός κύκλος. Η Νέα ∆ηµοκρατία είναι διακριτό ότι χρειάζεται να έχει καλύψει ένα ποσοστό επιπλέον στην πολιτική επιρροή της τάξης του 7%-10%, µετρήσιµο δηµοσκοπικά, µέχρι το τέλος του επόµενου χειµώνα. Αυτό είναι το κυρίαρχο ζητούµενο, προκειµένου να κερδηθεί το «στοίχηµα» της αυτοδυναµίας στις εκλογές της άνοιξης.

Στο µέτωπο της ακρίβειας, που καθορίζει την πολιτική πραγµατικότητα ως προς την καθηµερινότητα, το πρόβληµα ορίζεται σε δύο µεγέθη. Πολλά µπορούν να ειπωθούν και να τεθούν ως µέρος της παραµετροποίησης αλλά, καλοκαιρινές ηµέρες που είναι, ας µη γεµίσουν τα γραφεία µε χαρτιά και οι οθόνες στα λάπτοπ µε νούµερα και διαγράµµατα. Ακολουθούµε τα στοιχεία της Eurostat. Πληθωρισµός στην Ελλάδα στην παρούσα περίοδο µε τους πολέµους στο Ορµούζ και στην Ουκρανία στο 5%, µε τον µέσο όρο στην Ευρωζώνη γύρω στο 3%. Αγοραστική δύναµη στην Ελλάδα, στην προτελευταία θέση του πίνακα για τα κράτη-µέλη της ΕΕ και του ευρώ, µε τελευταία τη Βουλγαρία. Σύµφωνα µάλιστα µε τις εκτιµήσεις των ευρωπαϊκών υπηρεσιών, η προοπτική για τους Έλληνες το 2030 θα είναι ο πάτος της Ευρώπης σε αγοραστική δύναµη. Φτωχοί πολίτες δηλαδή σε πλούσιο κράτος. Αλλά ας τα αφήσουµε αυτά, γιατί µε ανάλογες εκτιµήσεις σήµερα θα έπρεπε να παραµένουµε όµηροι του χρέους και όχι εκτός λίστας «µακροπρόθεσµων ανισορροπιών» των κρατών-µελών της Ευρωζώνης.

Ας µείνουµε στο παρόν. Η ανισορροπία µεταξύ αυτών των δύο µεγεθών ορίζει το πρόβληµα της ακρίβειας στην Ελλάδα. Η άσκηση θα πρέπει να λύνεται είτε µε άλγεβρα είτε µε γεωµετρία. Κάθε άσκηση έχει λύση. Ο πρωθυπουργός αρνείται να «τζογάρει» µε µείωση των υπερπλεονασµάτων. Θεωρεί αδιέξοδο λαϊκισµό µείωση του ΦΠΑ, που η αγορά θα την έχει απορροφήσει σε έναν µήνα και οι τιµές θα τραβούν προς τη δόξα ξανά, ενώ ο κρατικός προϋπολογισµός θα έχει απώλειες. Ωραία, ο κ. Μητσοτάκης από τον κύκλο των τραπεζιτών προέρχεται επαγγελµατικά και όχι από τους διαχειριστές των risk funds. Υπάρχουν τρεις µήνες για να βρεθεί µια λύση. Καλά τα «pass», αλλά δεν αίρουν τη στρέβλωση. Η ∆ΕΘ είναι µια εξαιρετική ευκαιρία να ανακοινωθεί, µεταξύ άλλων, µια δέσµη µέτρων για τη διόρθωση ανάµεσα στον πληθωρισµό και την αγοραστική δύναµη.

Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή».